’t Zal uwe kleine maar zijn

Wanneer men vraagt of ik ooit nog aan kinderen ga beginnen antwoord ik steevast dat het  “not my cup of tea” is.  Ik heb er niets tegen – verre van dat – en bij tijd en wijle zijn ze plezant,  ben zelfs lang leider in de jeugdbeweging geweest, en met regelmaat worden de neefjes en nichtjes op me losgelaten.  Daarentegen ben ik altijd blij wanneer ik ze ’s avonds mag teruggeven.  Laat ik het zo stellen: ik ben een rusteloze ziel, en de schaarse vrije tijd die me rest heb ik nodig om enige verpozing en sereniteit te bekomen.  Zo niet eindig ik gegarandeerd in een gecapitonneerde cel met dwangbuis op maat.  Meer nog, met de absurditeit van het leven in het achterhoofd, hoop ik het beste te maken van mijn bestaan op deze vermaledijde aardkloot.  Liefst met zo weinig mogelijk kopzorgen.

Om Etienne Vermeersch (deze week in Humo) te citeren:  “Je geeft zin aan je leven door voort te leven in je kinderen, en die moeten dan op hun beurt zin geven aan hun leven door voort te leven in hún kinderen. Wat een onzin. Het bestaan op zich hééft geen zin, punt. Wat is de zin van een paard, een konijn of een tulp?”

Zo ver wil ik het zelf niet trekken, daar iedereen vrij is om zijn/haar goesting te doen, maar hij haalde daarenboven ook “overbevolking” aan als argument.  Het is klaar als een klontje dat we met z’n allen enorm kortzichtig bezig zijn, en dat de overbevolking en bijbehorende ecologische voetafdruk voor enorme problemen zullen zorgen.  Problemen waar niet wij, maar onze nakomelingen mee opgezadeld worden.  Vaak wordt als argument gebruikt dat bewust kindervrije mensen – zoals ik – egoïstisch zijn, maar in het licht van het bovenstaande kunnen we deze bewering tot brandhout verwerken.

Helemaal absurd vind ik het dan wanneer de kudde vraagt wie er “mijn sociale zekerheid en pensioen gaat betalen”.  In de derde wereld kan dit als argument tellen, doch hier ten lande ben ik reeds druk bezig om mijn eigen sociale zekerheid (en die van anderen) te betalen.  Een non-argument dus.  Afin, om tot mijn punt te komen: mijn wens om (quasi?) kindervrij door het leven te gaan is even legitiem dan diegenen die wél voor kinderen kiezen, en hoef aldus – bij deze en vanaf nu – geen idiote vragen meer over dit onderwerp te krijgen.  Ik vraag toch ook niet waarom iemand wél aan kinderen begonnen is?  Waarop dan vaak geen afdoend antwoord komt, en we weer bij Vermeersch zijn aanbeland.  U doet maar, doch hou het beperkt, in naam van uw nakomelingen.

Advertenties

19 thoughts on “’t Zal uwe kleine maar zijn

  1. Duidelijke, intelligente standpunten en nog eens goed verwoord ook, daarom komen we hier maar al te graag lezen. Maar ergens toch wel jammer dat je die intelligente en taalvaardige genen niet gaat doorgeven aan ‘ne kleine’ ;-)).

  2. Ten eerste: er is geen ‘overbevolking’ in de zin dat we te weinig voedsel of grondstoffen zouden hebben. Het is gewoon niet eerlijk verdeeld.

    Ten tweede: Vermeersch vergeet natuurlijk te vermelden dat de mens als soort net als de andere soorten ‘geprogrammeerd’ is om zich voort te planten en de soort in stand te houden. Voortplanting is het doel, niet een middel.

    • Klopt, maar er is een significant probleem met onze ecologische voetafdruk. En we zijn misschien “voorgeprogrammeerd”, maar ik doe er liever niet aan mee. Ik zal wel een programmeerfoutje hebben 😉

    • We gaan naar de 9 miljard. Dat valt niet meer te vermijden, tenzij er een gigantische ramp gebeurt waardoor een groot deel van de wereldbevolking uitgeroeid wordt (nu, puur statistisch gezien, zal die ramp er ooit wel eens komen).

      Een mens is een levend wezen, en dus “slaaf van zijn DNA” (dixit Dawkins). Maar de mens is ook het enige wezen (bij mijn weten) dat er bewust voor kan kiezen om zich niet voort te planten.

      Ik vraag me soms af: zou er geen ecopremie mogelijk zijn voor mensen die geen kinderen hebben? 🙂

      • Vermeersch stelde dan ook voor om ontwikkelingshulp te vervangen door 1000 USD per vrouw die zich laat steriliseren. Cru, maar hij heeft een punt.

  3. We zijn als soort intelligent genoeg om antwoord te bieden op het probleem van de ecologische voetafdruk, dus daar maak ik mij weinig zorgen over. En het is niet omdat we ‘geprogrammeerd’ zijn dat we dat programma slaafs moeten volgen, dat klopt. 10.000 jaar socialisatie en opvoeding laat ook zijn sporen na …

    • Ik betwijfel niet dat we intelligent genoeg zijn om een oplossing te vinden voor (vele) problemen. Maar wil men die oplossingen toepassen? Men denkt teveel op korte termijn, ipv voluit te gaan voor een duurzaam maatschappelijk project.

  4. Ik wou er ook geen … en heb er nu twee.
    ’t Leven smijt je dingen toe en je moet maar zien dat je ermee omgaat, zo simpel is dat.
    ’t leven heeft jou blijkbaar nog geen broedse vrouw toegesmeten, anders was het al lang van datte geweest 😉

  5. Volgens een vrij donkergroen ex-lief van mij zijn twee kinderen per vrouw aanvaardbaar om de soort in stand te houden. Ik hou mij mooi aan dat gemiddelde.

    We leven natuurlijk ook langer dan vroeger. Dat is een bijkomend probleem.

  6. En nochtans is het simpel: hoe meer economische welvaart en hoe meer vrouwen toegang krijgen tot onderwijs en anticonceptiva; hoe minder kinderen er ‘vanzelf’ worden geboren.

    In India bijvoorbeeld houdt de middenklasse zich netjes aan het aanbevolen aantal kinderen, namelijk 2.

    • Dat klopt: welvaart en onderwijs is de sleutel, en India is idd een goed voorbeeld. Het Midden Oosten of Afrika daarentegen… Zo lang mensen “bewust” dom worden gehouden kan je weinig anders doen dan lijdzaam toekijken…

  7. Meestal is het not done om te zeggen dat je geen kinderen wenst. Blij dat er nog mensen zijn die hiervoor nog durven uitkomen. Geen programmeerfoutje. Zelfs niet als vrouw. Gewoon een andere keuze. Evengoed te respecteren.
    Dat “het probleem” zich in de ontwikkelingslanden bevindt, vind ik zeer ongenuanceerd. De ecologische voetafdruk van 2 Westerse kindjes is vele malen groter dan die van 10 kindjes uit het Zuiden. De oplossing van Vermeersch is vooral paternalistisch, en lost het probleem niet op. (Dan toch liever een ecopremie voor Vlaamse vrouwen die geen kinderen krijgen 😉

  8. Ik ga niet stellen dat het probleem zich in de ontwikkelingslanden situeert (cfr eco voetafdruk van westers kind), maar in ontwikkelingslanden heeft men vaak 4,5,6 en meerdere kinderen, die men daar absoluut niet voldoende eten, medische verzorging en onderwijs kan geven, en dat met schaarser wordende landbouwgronden, slinkende watervoorraden en de natuur die kuren krijgt. Het is niet enkel de ecologische voetafdruk die voor problemen zorgt, maar ook bepaalde culturele gewoonten die maken dat kinderen als “pensioen” worden gezien. Problemen te over dus. Misschien niet genuanceerd van Vermeersch, maar geeft wel stof tot nadenken. Een ecopremie voor de Westerse vrouw (inclusief de allochtoonse vrouwen alhier) lijkt me idd geen slecht idee. Een soort van negatief kindergeld 😉

  9. Lieve middernachtsdromer,

    wat een verademing om uw stukje hier te lezen. U beschrijft heel mooi wat ik ook al jaren denk, maar zeker als vrouw, niet altijd hardop kan zeggen, zonder meteen een stortvloed aan kritiek te krijgen. Opvallend is dat die kritiek vaak komt uit de hoek van een paar vriendinnen die zich in een vlaag van hormonale verstandsverbijstering hebben voortgeplant en zich nu wanhopig afvragen ‘what the hell was I thinking ?’ als hun kinders weer eens gillend en krijsend het kot afbreken. Misschien biedt de ducktape uitkomst ? Ik zal het ze eens voorstellen 🙂

    Die kritiek
    Mijn man en ik zijn eveneens rusteloze zielen die

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s