Hoerenchance

In een vorig leven moest ik een aantal keren in het voormalige Oostblok werken, meerbepaald in Hongarije en Bulgarije.  Mijn toenmalige baas had daar een paar dependances opgezet, omdat het hier te moeilijk werd om te sjoefelen en te marchanderen.  Wat corruptie meer of minder, daar draait men ginder de hand niet voor om.  Gezien het oude ijzeren gordijn niet licht verteerbaar is, draait de wereld ginder net iets trager en werd me gevraagd om er een en ander te gaan stroomlijnen.  Problemsolving and troobleshooting are my middle names.

Die keer, nadat ik aan een heerlijk laid back tempo de boel terug op de rails had gekregen,  werd ik door Boris, onze Bulgaarse station manager, uitgenodigd om deze immense prestatie met een natje en droogje te gaan vieren.   Niettegenstaande die kerels altijd wel een excuus vinden om vodka te gaan hijsen, geef ik grif toe dat ik makkelijk te overtuigen ben  voor enig vertier bij de plaatselijke couleur locale.  Daar ik – in dat soort landen – nogal paranoïde ben om de zelfcontrole te verliezen hield ik het wijselijk bij het plaatselijke bier, waarop Boris en zijn kompanen me er vriendelijk op wezen dat ik, naar Bulgaarse normen,  dronk gelijk een jeanette.  Afin, nadat ik hem had geslagen met mijn roze sjakosj, kon ik hem er van overtuigen dat ik de gelukkige bezitter ben van een lever, deze niet al te gauw wil opgeven, en aldus zeker geen vodka ging beginnen zuipen.

Na ettelijke kroegen en restaurants te zijn afgelopen was het tijd voor de traditionele afsluiter van de avond.  “We go drink with girls”, zei Boris, en de Oost-Europese macho’s kennende, kon ik alleen maar vaststellen dat het wederom tijd was voor laveloos gelal tegen plaatselijke schonen in een of ander groezelig kaberdoesj.    En daar blijft het ook bij, gezien het temperament van de Bulgaarse halve trouwboek niet te onderschatten valt.  Laveloos lullen tegen schaarsgeklede schonen mag, aankomen niet.  Zatte Boris troonde ons mee naar een typisch – met rood fluweel beklede –  uitzuipbar, waar de gezelschapsdames, tot mijn grote verbazing, vloeiend Engels spraken.   Omdat ik niet echt de man ben die dusdanige etablissementen  frequenteer, laat staan dat ik er nieuwsgierig naar ben (daar dient de TV voor), wees ik Boris erop dat ik toch liever wou teruggaan naar het hotel.

“Ies no problem, you in Boelgaria, we only drink.  Very cheap to drink, then we go home”, wist hij me met zijn dikke tong te vertellen.  Absoluut niet gerustgesteld posteerde ik mij met een goedkoop biertje aan de toog, waar de lichtekooien mij – wegens te braaf – links lieten liggen voor Boris en kompanen, die met behulp van zwart geld van de firma flink in de champagne waren gevlogen.  Zelf hield ik dan maar een “handen-en-voeten-gesprek” met de kastelein (die tevens enorme tieten bezat, maar dit geheel terzijde).

Nadat Boris, Venelin en Stefan drie kwartier laveloos hadden geluld, begon ik enorm geïrriteerd te geraken, en ging Boris fluks  – vanwege mijn boze oog – de rekening vragen.   En daar kwam hij opeens – lijkbleek – naar me toe: “Ies problem, you have to help me, please, please!”

Om een lang verhaal kort te maken: onder normale omstandigheden werden er in deze keet voor Bulgaren acceptabele, maar desalniettemin dure prijzen gehanteerd.  Het was immers een uitzuipbar.  Maar omdat ik – als enige westerling – deel uitmaakte van het gezelschap, en dan nog wel afgezonderd met 2 pintjes aan de toog, hanteerde men speciale, bedrieglijke “Westerse prijzen”.  Boris was er aldus nietsvermoedend in geslaagd om er op 45 minuten tijd 2 Bulgaarse maandlonen door te draaien.  En bovendien begonnen de twee buitenwippers zich ook met de zaak te bemoeien.

Hoog tijd om mijn kredietkaart boven te halen, Boris voor rotte vis en loemp kalf uit te schelden, hem –tig keer “I f*cking told you so” rond de oren te slaan, en last but not least, te dreigen met onmiddellijk ontslag en schromelijke processen, zo hij de volgende ochtend niet met het gepaste bedrag op de proppen kwam.  In vers gestreken bankbiljetten.

Dat gebeurde dan ook.  Svetlana, de vrouw van Boris, kwam het mij persoonlijk afgeven.  “Sorry for trouble, was just a joke. Boris good man”, vertelde ze me toen ze mij het bedrag kwam uittellen.  Ergens had ik wel compassie, daar ik vermoedde dat ze hun spaarpot hadden leeggemaakt.

Afin, de zedenles: ge hebt niks te zoeken in aangebrande stammenees, en Oost-Europeanen kosten u handenvol geld.  Zeg maar dat ik het u gezegd heb!

Advertenties

5 thoughts on “Hoerenchance

  1. Het Oostblok zegt mij niet veel … de Caraïben daarentegen … (lang verhaal, lamaar)
    In alle geval, een chance dat ze uw centjes hebben terugbetaald 🙂 (ne mens maakt wat mee)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s