Om ’t kind een naam te geven

Volgende week is’t prijs.  De neefjes worden voor een aantal dagen hier ten huize gedropt.    Soms brave en immer hyperkinetische broertjes die weeral een paar dagen – onder andere door de ondergetekende – geëntertaind moeten worden.  Niettegenstaande het reeds gedurende het schooljaar een georganiseer van jewelste is, worden de schoolvakanties helemaal chaotisch.  Zuslief heeft haar droom – een eigen apotheek – waargemaakt, en schoonbroer heeft zijn eigen droom gerealiseerd door als gevierd arts amper thuis te zijn.

Ik kan begrijpen dat er af en toe opvang nodig is, want het is niet altijd even gemakkelijk en een mens wil er al eens tussenuit, maar wanneer je systematisch met opvangproblemen zit vraag ik me af waarom je dan in vredesnaam aan kinderen begint?  Omdat het zo hoort?  Mijn zuster  – vleesgeworden conformisme – kennende, kan dàt alleen maar de reden zijn.  Waar wij, als kleine snotapen, gezegend waren met 1 ouder die steeds thuis was, en onze vakanties al ravottend in het bos doorbrachten, dienen de bovenvermelde exemplaren steeds overbeschermd beziggehouden te worden. Van “laten ravotten” kan dus, auf Befehl der Schwester – geen sprake zijn.

Hoe ging dat weeral in vroegere tijden, met name de jaren zeventig?  Pa en ma hadden ook hun projecten, werkten beiden, maar hielden rekening met het feit dat er drie oproeiende kinderen waren.  Vandaar dat er quasi nooit opvang nodig was.  De ene werkte wat meer dan de ander, en omgekeerd, zonder in traditionele rollenpatronen  te vervallen.  Bij mijn zus en vergelijkbare koppels kan ik alleen maar vaststellen dat de eigen besognes op de eerste plaats komen, de kinderen er bij zijn gekomen omdat het zo hoort, en men het té druk heeft, of meer nog, zelfs vervelend vindt wanneer diezelfde kinderen aandacht vragen.  Ge kunt niet alles hebben zeg ik dan.  Of wel ga je voor je carrière, je villa met zwembad en de meerdere reizen per jaar, ofwel gaat er een van de twee minder werken, houdt ge uw doemp wat in en neemt ge uw verantwoordelijkheid op voor uw kinderen.  Of neem er maar ééntje.  Of neem gewoon geen kinderen.  Maar ge kunt niet alles hebben.

Mensen beginnen aan kinderen zonder na  te denken over de gevolgen.  En die kinderen kunnen daar niks aan doen, maar ze zijn er wel.  Soit, ik zal ondertussen maar eens opsnorren wat de nonkel volgende week uit zijn mouw zal schudden.

Advertenties

15 thoughts on “Om ’t kind een naam te geven

  1. Iets wat ik me al altijd afgevraagd heb: waarom moeten die schoolvakanties zo verdomd lang duren? 🙂 Veel kinderen gaan graag naar school, ze leren veel bij, en moeten zich dan meer dan 2 maanden gaan “bezighouden”. Waarom kan de grote vakantie bvb. niet beperkt worden tot 1 maand? Dat zou het voor heel wat werkende ouders toch gemakkelijker maken. Ik ga het wel niet gaan voorstellen aan de leraars 🙂

  2. Zonder die lange schoolvakanties zou men waarschijnlijk nog minder leraars vinden (en er zijn er nu al te kort + er is een babyboom). Die mensen kunnen dat naar ’t schijnt goed gebruiken om eens helemaal op hun positieven te komen na een jaar voor een klas drukke kinderen. Kinderen die blijkbaar steeds minder thuis opgevoed worden (om bovenvermelde redenen) en steeds meer op school (zonder uiteraard te willen veralgemenen).

    Bovendien zou de toeristische sector ook niet blij zijn met maar 1 maand zomerverlof.
    Die kwestie van de kortere zomervakantie steekt regelmatig eens de kop op, maar er zijn blijkbaar te veel contra’s. Dus zal nonkel Middernachtsdromer nog maar eens de animator in hemzelf naar boven moeten brengen.

    • Inderdaad, die kinderen moeten bovendien nog eens door anderen opgevoed worden ook. Dat aspect was ik zelfs even vergeten. Doch nonkel Middernachtsdromer zal zijn goede daad van de week tot ieders tevredenheid volbrengen. Weeral een excuus om mijn Lego boven te halen en er zelf mee te spelen! 🙂

  3. Weet je wat het ook is? Dat de tijden wel zijn veranderd, waarin twee ouders uit werken gaan, maar dat de kinderopvang daar niet is in mee geëvolueerd.
    How the hell moet ik met 24 verlofdagen per jaar de 3 volle maanden dat mijn kind vakantie heeft mijn kind opvangen? Da gaat nie!
    De enigen die geen probleem hebben met de opvang van hun kind(eren) tijdens de schoolvakanties, zijn leerkrachten.
    Het is hen gegund, daar niet van, maar waarom is het mij niet gegund? Waarom moet ik honderden euro’s betalen om mijn kind te laten opvangen omdat ik het niet zelf kan omdat ik niet genoeg verlofdagen heb?
    Daar wringt het schoentje en nergens anders.

    • Alleenstaande of quasi-alleenstaande ouders zitten uiteraard met een probleem. Misschien moet de staat hier tussenkomen? Een publiek-private samenwerking met scholen? Voor een zacht prijsje?

      • Ik denk echt niet dat kinderen zin hebben om ook hun zomervakantie op school door te brengen.
        Als ouders nu eens zouden samenwerken en om beurten elkaars kinderen opvangen? Als je een paar kinderen in huis hebt, amuseren die zich meestal beter dan wanneer ze alleen thuis zijn => je hebt er minder werk mee.
        En er is toch ook een groot aanbod aan speelpleinen en vakantiekampen? En die kinderopvang is ook fiscaal aftrekbaar, dacht ik, waardoor het niet al te duur hoeft te zijn.

    • Van mij mogen ze dat, doch de orders dicteren ook dat ik er de hele tijd bij ben. Logisch misschien, maar het lijkt mijn generatie op die leeftijd nét iets gelukkiger buiten was, en de nieuwe generaties vaak al te snel teruggrijpen naar de elektronische speeltjes binnen…

  4. Pingback: Tussen ons gezegd en gezwegen

  5. Tja … toen mijn kinderen nog kindjes waren heb ik zelf drie jaar loopbaanonderbreking genomen.
    Ik denk dat de staat mij toen drie jaar een maandinkomen van iets van een € 300 heeft toegewezen.
    En ik heb gewacht om bij meneer mijn nu ex-man weg te gaan tot de kinderen groot genoeg waren om geen oppas meer nodig te hebben.

    Die kinderen hebben er niet om gevraagd om hier te zijn, ze zijn mijn verantwoordelijkheid, en dus nam ik die, en ik neem ze trouwens nog steeds. Voor mij is er geen andere weg.
    Voor mij was dat toen alleen maar normaal, en ik vind het raar dat in de huidige egocentrische maatschappij waarin we leven jezelf wegcijferen voor een ander, zelfs al is het je eigen vlees en bloed, niet meer gedaan wordt.

    • Dat is een kwestie van keuzes maken, maar alles hebben, dat gaat niet hé? Gelukkig zijn er nog een heleboel mensen die roeien met de riemen die ze hebben en hard proberen om er het beste van te maken!

  6. Wat je hier schrijft ben ik het helemaal mee eens. Ik snap ook niet dat je een kind wilt als je uiteindelijk al je tijd in je carrière wilt steken. Moest het financieel mogelijk zijn dan zou ik voltijds thuis blijven als ik een kind heb. En dan eventueel deeltijds beginnen werken vanaf dat het kind naar school gaat. Moest het financieel wat lastiger zijn dan zou ik deeltijds werken. Zou het financieel nodig zijn om beide voltijds te werken om een kind te onderhouden, dan weet ik niet of ik aan kinderen zou beginnen.. Wat heb je er dan aan als je je eigen kind niet eens kan opvoeden?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s