Zelfkastijding

Niettegenstaande de 21 juillet me flink ergert, gezien de verheerlijking van dit palliatief verzorgde koninkrijk en de pathetische koekendozenromantiek,   heb ik  – sinds jaar en dag – afspraak met het roemruchte (woeha!) militaire defilé, en dan meer bepaald met het luchtdefilé.  Kwestie van de TV aan te zetten, de eerste vliegtuigen in Brussel te zien, en me dan vierklauwens naar buiten te reppen om diezelfde vliegtuigen over onze hof te zien vliegen.  Het gefluit en geronk van de motoren is dan voldoende om het kleine jongetje in me wakker te maken  en ik haast – van onder tot boven vol met kippenvel – een rondedansje maak bij het aanschouwen van al dat moois.  Dat is al jaren zo, en ik geloof dat het me er toe aangezet heeft om zelf piloot te worden.

Zelfkastijding, omdat het er me iedere keer aan herinnert dat ik zelf met die dingen vloog en er deze keer ook vooraan had moeten inzitten.  Zo is het steeds zelfkastijding geweest, ook beroepsmatig, wanneer ik hetzelfde gevoel ervaar wanneer ik, in mijn grondgebonden luchthavenjob, steeds weer tot hetzelfde besef kom na dat kleine stukje euforie.

U moet weten dat ik, na vele jaren van bloed, zweet, tranen en een kleine honderdduizend kluiten lichter, eindelijk in het bezit kwam van het felbegeerde brevet van beroepspiloot, om exact anderhalve maand nadien geconfronteerd te worden met het faillissement van Sabena en de verschrikkelijke gevolgen van 9/11.  Het spreekt voor zich dat mijn brevet toen evenveel waard was als een lege confituurpot, zeker tussen de horden ervaren ex-Sabena piloten, en het aldus futiel was om nog maar te proberen om aan een vliegende job te geraken.  Ik heb de handddoek dan ook maar in de ring gegooid  toen Murphy me iets later een onnozele aandoening van een (chronische) hyperventilatie aan de hand deed, om quasi definitief gediskwalificeerd te worden als vliegend personeel.

Zelfkastijding dus, met een beetje rancune, en ik vrees dat ik dit gevoel nooit zal kwijt geraken, niettegenstaande mijn liefde voor de luchtvaart grenzeloos blijft.  Verdoemme toch: I’d rather be flying!

Advertenties

4 thoughts on “Zelfkastijding

  1. Het is en het blijft doodzonde, al die moeite gedaan om je droom waar te maken, en hem dan toch nog door je vingers zien glippen.
    Ik leef met je mee. 😦

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s