’t Is gekocht

Ik had u gezegd dat ik – tussen de akelige vroege shiften door, die trouwens volgende week akelige late shiften worden – nog eens iets ging schrijven over mijn terugkeer naar de goede stede Mechelen en mijn nieuw appartement.  Afin, nieuw gekocht, want het stulpje zelf dateert uit the good old seventies.  In prima staat moet ik zeggen, en ik begin  er stilaan wat van te kennen gezien dit mijn 3e aankoop is en ik ondertussen een en ander van huizen keuren meen te kennen.  Vooraleer dat u denkt dat ik een kapitalist ben moet u toch weten dat ik de vorige 2 eigendommen heb verkocht  (na elkaar) vanwege redenen die elders op deze blog zijn terug te vinden.  Vandaar dat ik deze keer vast heb besloten om het goed in kwestie te behouden en niet te antwoorden op de lokzang van Sirenen, die er de laatste keer voor zorgden dat ik net 6 maand bij pa en ma achter de rug heb.

Uiteraard heb ik mezelf de vraag gesteld waarom ik  – nu ik hier toch ben – niet definitief terugkeer naar mijn land der voorvaadren, waar een nostalgicus zoals ik iedere dag kan rondwaren in een lucht die zwanger is van de mierzoete herinneringen.   Dat is dan weeral simpel beantwoord door het feit dat ik hier eingelijk geen f*ck meer te zoeken heb daar de herinneringen slechts herinneringen blijven, en ik tot mijn grote spijt heb moeten vaststellen dat de onbezorgde wilde dagen hier vroeger ten velde, nooit meer zullen terugkeren.  Waar ge dus verdomd naïef voor moet zijn (en waar ook ik dus schijnbaar last van heb).  Ten tweede zijn de appartementen en huizen hier, in de V van BHV, ontiegelijk duur, en zou ik al gauw het dubbele betaald hebben van de prijs die ik nu heb neergeteld.  Een fantastisch gevolg van de verfransing/verstedelijking/verbrusseling, waardoor autochtone jongeren het kunnen afbollen, maar waar volgens sommigen niemand van wakker ligt. Als ik dan toch wou blijven wonen tussen de groene heuvels had ik nog niet eens gekund.  Maar bon, de “mensen” vinden dat uiteraard geen echt probleem, maar dit wederom geheel ter zijde (lading gal van de dag is bij deze geloosd).

Het dorp is aldus, voor de zelfverklaarde plattelander die ik ben, na jaren van afwezigheid véél te stil en rustig geworden om mijn rusteloze ziel te kunnen laven.  De stad met de grote A was me dan weeral te druk, maar Mechelen die Scone bracht me net wat ik zocht.  Klein, de voordelen van de stad met een parochiale toets, bulkend van de historie en met net dat stukje anonimiteit die ik zocht.  En dat die stad – voor de onwetenden onder ons-  wel degelijk een geweldige transformatie heeft ondergaan en nog leuker is geworden dan vroeger, laat staan nog herinnert aan de ietwat grauwe plek die ze in de eighties en nineties was.

Maar bon, nu heb ik nog niets verteld van de stulp zelve.  Een appartement dus, aan een belachelijk lage prijs (in vergelijking met de hometown), aan een belachelijk lage intrestvoet (jeuj!) en justekes achter de Grote Markt.  Niet te groot en niet te klein, met maar een beetje werk in verband met oudbakken keukens en roze badkamers, maar voor de rest instapklaar en aldus een hoop minder zorgen voor ondergetekende die niet zou weten waar hij de tijd voor een grondige renovatie zou vinden.  De notaris(sen) zijn ondertussen flink ingepeperd om van jetje te geven en er voor te zorgen dat ik, net zoals de vorige keer, binnen dit en anderhalve maand, mijn kazak achter het stadhuis mag neergooien.  Verdoemme, opeens zoveel chance op zo weinig tijd.  Ik begin er schrik van te krijgen!

Maar bon, de Middernachtsdromer gaat terug manen blussen.  En gaat deze keer wat langer blijven.  Denkt hij.

Advertenties

7 thoughts on “’t Is gekocht

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s