De f*cking liefde

Jarenlang stond hij gekend als de ladykiller van de streek, tot de plotse dood van zijn vader hem vastkluisterde aan het huis van zijn oude moeder, en hij sindsdien als een verstokte vrijgezel door het leven gaat.  Een aantal weken geleden echter, maakte hij –  in het dorpscafé nota bene – kennis met de beter geïntegreerde Eurocraat, in de persoon van een Duitse veertigster die al een aantal jaar in ons dorp woont.  Niettegenstaande zij op zijn minst intellectueel kan genoemd worden en hij iets minder fijn besnaard is, lijkt het wel wat te worden tussen die twee.  Soms wat onbehouwen, maar toch een aardige vent.

Gisteren daarentegen, was ik getuige van een tafereel waarbij de Duitse dame plots – en schijnbaar in volle colère – het café verliet, waarop onze vriend zich zwaar begon te bezuipen.  Een “misverstand” zei hij.  Een andere interpretatie.  Een communicatiestoornis.  Hij had haar “signalen” verkeerd begrepen.  Het kwam er feitelijk op neer dat hij, doodeerlijk maar lichtelijk onbehouwen als hij is, iets had gezegd wat in het verkeerde keelgat was geschoten, en wat hij zeker zo niet had bedoeld.  En dat het té snel ging volgens haar, en dat ze hem maar één keer om de twee weken wil zien omdat ze zich anders té snel “beklemd” voelt, terwijl ze elkaar nu amper één keer per week zien.  Goeie vooruitzichten denk ik dan, en ik betaalde de kerel nog een pint.

“Nu begrijp ik niks meer van de vrouwen” zei hij, en meteen kreeg ik een knoert van een flashback waar ik zelf ook niet bepaald vrolijker van werd.  Na drie ex-vriendinnen en een aantal serieuze en minder serieuze “pogingen-tot” waar ik de tel van kwijtraakte, moet ik bekennen dat ik er zelf ook niet veel meer van snap, niettegenstaande een keure aan madammen de revue zijn gepasseerd, en ik de handleiding vanbuiten zou moeten kennen.  Spijtig genoeg zijn er téveel modellen in omloop, en kom ik aldus met één handleiding niet toe.  Een ware verschrikking voor de halve neuroot die ik soms ben, en die wegens chronische beroepsmisvorming houdt van checklisten en klare flowcharts.

Mijn eerste ex-vriendin hield het bekeken na negen jaar omdat ze “zich niet kon voorstellen van met één en dezelfde man door het leven te gaan”.  De sleur weet u, en bovendien bleek het mijn taak om die sleur te doorbreken, wat een stramien is dat ik bij de andere vriendinnen ook ben tegengekomen.  Alsof ik de oorzaak van de sleur was en een en ander had goed te maken in een relatie waarin je nog steeds met twee bent.  In welke serieuze relatie dan ook, had ik hoegenaamd geen probleem met het opduiken van sleur, gezien ik opper dat dit inherent is aan een relatie, en deze sowieso hoogten en laagten kent.  Een aantal weekendjes weg of een grotere vakantie later had ik de demon van de sleur weer even verdreven en mijn credibiliteit “teruggekocht”.   Maar na langere termijn kwam de zo benodigde Deus ex machina nooit opdagen, en moest ik – wederom – aanhoren dat het vooral “niet aan mij lag” maar enkel aan het feit dat ik schijnbaar te weinig “entertainend” was geworden.

Om nog maar te zwijgen over die keren dat ik verondersteld werd om over helderzienende gaven te beschikken en bepaalde wensen en grieven te raden of te ruiken, en die dan nog eens juist te interpreteren ook.  Gezien ik vooralsnog geen weet heb of ik al dan niet telepathisch ben, en mijn hoogsensitiviteit slechts in beperkte mate toelaat om de gedachtengolven van de eega in kwestie aan te voelen, heb ik me al te vaak bekocht gevoeld, nadat ik verweten werd om “er niets van te begrijpen”.  Signalen dus, die ik godbetert verkeerd geïnterpreteerd had.  Zoals de keren dat ik dacht dat een bepaalde dame potentieel had, en ik als dusdanig ook signalen krijg, om vervolgens hard weggeduwd te worden wanneer ik dat diets probeerde te maken, al was het soms ook op een ietwat onbehouwen en hulpeloze manier, waarop ik dan met mijn verbrande gat op de bladeren, me suf piekerde over waar ik dan weeral in de fout was gegaan.

Of de alomtegenwoordige bindingsangst (?), die stelt dat ik steeds de nodige afstand moet houden die dan weeral werd afgewisseld met diegenen met verlatingsangst (?) en die haast in mijn binnenzak zouden gekropen hebben om me toch maar overal te kunnen volgen.  De nodige afstand die “beklemming” zou vermijden en zorgt voor de “nodige vrijheid”, want schijnbaar is een relatie zoals een ijzeren bal aan de voet, en mag ik dus slechts opdraven daar waar ik die “vrijheid” niet kan aantasten.  Wanneer het past.  En dan is er nog de opdracht om drie maal daags een sms met mijn whereabouts te verzenden, waar anderen helemaal geen behoefte hebben aan doordeweeks contact of communicatie whatsoever, laat staan dat ik nog maar aan een telefoontje mag denken.   De ene madam die het normaal vindt dat een gentleman, bij leven en welzijn, op de wereld is gezet om haar wensen zonder morren uit te voeren en daarbij zelfs mijn agenda bijhield (en streng controleerde) en de andere die haast tilt sloeg wanneer ik een afspraak durfde plannen die twee weken verder lag, en dus schijnbaar haar hele toekomst zou kunnen hypothekeren.  Een mens wordt het dan beu om steeds de goede vrede te bewaren en zegt vervolgens eens flink zijn “gedacht” wat dan kan uitdraaien – naargelang de persoonlijkheid – op a) beeld zonder klank, b) vliegende schotels (uit porselein) c) hysterische taferelen of d) de koffers pakken.

“Ge moet eens een normale vrouw zoeken,” zei mijn beste vriend dan, en misschien heeft hij voor een stuk gelijk.  Niettegenstaande ik grif toegeef dat er aan mezelf ook wat kosten zijn, bleek ik in het verleden toch meestal te vallen voor de sterkere, vrijgevochten en zelfs flamboyantere karakters, omdat ik zelf ook wel van dat soort ben, en meende ik voorbereid te zijn op bovenstaande issues, daar waar een normale vrouw er voor zou zorgen dat ik haast zou wegkwijnen van de saaiheid en het zelf op een lopen zou zetten.  Het ligt dus aan mij.  En ik weet niet wat ik wil.  Want er kan uiteraard geen sprake zijn van communicatiestoornissen of (verkeerde) signalen en hun interpretatie.

Zou het daarentegen niet gewoon kunnen zijn dat ik iemand graag zou willen zien, en zelf ook graag gezien wil worden?  Dat ik, zelf een vrijbuiter zijnde, geen probleem heb om een klein stukje vrijheid op te geven voor die ene speciale persoon?  Dat ik misschien damaged ben maar alleszins niet te getraumatiseerd om me nog te kunnen binden?  Dat ik niet nieuwsgezind ben en de personen rond mij koester?   Allez, zo op de klassieke manier?  Zo zelfs sentimenteel met het idee dat het voor “altijd” zou kunnen zijn?   Neen, het zal wel aan mij liggen.

De gal is wederom gespuid.  Een mens moet af en toe eens kunnen zagen, en zelfs op zijn blog.  Ik betaal bovenvernoemde kerel vanavond nog een pint, hoop stilletjes dat zijn Duitse madam niet meer boos is op hem, en hef het glas op al mijn ex-en!  ’t Leven is er alleen maar boeiender op geworden..!

Advertenties

18 thoughts on “De f*cking liefde

  1. Ah, ’t is voor een vrouw ook niet gemakkelijk hoor …
    “Ge zijt te complex” of “Jamaar, gij zijt geen simpele zenne!”, mannen die eerlijk toegeven dat ze schrik van mij hebben omdat ik té slim ben (Huh? Een genie ben ik bijlange na niet!), tot de bloemekee die vond dat ik allicht nooit “mijn gelijke” ga vinden … (‘k sta er schoon voor)

    En die ene die dan met fonkelende oogskes zegt dat hij vermoed dat ik een geweldige madam ben om mee samen te zijn, en dat ‘m zijn eigen daar gemakkelijk zou kunnen in stellen … die is natuurlijk al meer dan 20 jaar content met zijn madam.
    ‘k Wil maar zeggen, mannen zijn ook niet zo gemakkelijk om te doorgronden, allez, dat is toch mijn ervaring.

    Ergens is er zo iemand hoor, helemaal perfect voor jou: een pittige reebruinogige slanke intelligente (niet al te grote) brunette. En als ge ze gevonden hebt gaat het allemaal niet vanzelf gaan, maar dat mag ook niet want anders verveelt ge u binnen de kortste keren toch maar en dat maakt het nu net boeiend.
    Eentje is genoeg, en er zal er zo wel eentje zijn. Ge moet ze alleen nog maar vinden eh? 😉

      • Niet difficile?
        Tiens … ik had nu toch de indruk dat ge iet of wat selectief waart …
        Maar goed.
        Dus … eughm …
        OK, correctie: een pittige/bedachtzame/introverte/extraverte, reebruin/smaragdgroen/noordzeegrijs/hemelsblauw-ogige, graatmagere/slanke/mollige/moddervette, oliedomme/gemiddeld slim/intelligente/hoogbegaafde, schattig kleine/gemiddeld van lengte/belachelijk lange, brunette/blondine/rosse/zwarte. (Schrappen wat niet past.)
        is’t zo goed? ‘k Ben toch niks vergeten eh?

  2. Amen! En ik krijg meteen een totaal gepast schaamtegevoel, want ik behoor tot de categorie bindingsangst-beklemming-noodaanentertainment. Ach ja, dat maakt mij juist interessant zeker? *knippert onschuldig met haar ogen*

  3. Eigenlijk moet men in de liefde vooral zichzelf kunnen blijven.
    Iemand vergeleek de liefde ooit met puzzelstukjes die in elkaar passen (of niet passen).
    Anyway, liefde moet iets leuks zijn.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s