Feldwebel

’t Is erg dat ik er nog geen maand ben en nu reeds de Feldwebel moet uithangen.  Schering en inslag is het eigenlijk steeds geweest: het absenteïsme, het je-m’en-foutisme en het creatief omgaan met doktersbriefjes om toch maar niet te hoeven werken.  Alla, toch geen zwaar werk weet u, en al zeker niet met je handen. Uiteraard betreft het hier een minderheid, maar enorm moeilijk te lokaliseren waardoor het probleem blijft sluimeren.  En ge kunt ze uiteraard ook niet en masse buiten gooien omdat we dan in onze eigen voet schieten.  Een flink dilemma dus, en vele collega’s worden er zowaar moedeloos van…

Niettegenstaande ik ondertussen nieuwe afspraken had gemaakt met mijn Dirty Dozen, om eens duidelijk te maken dat het arbeidsreglement géén vodje papier is, blijken er toch een aantal te zijn die het klaarblijkelijk nog niet begrepen hebben.  U kent dat wel, het soort dat op zijn duizendste gemak voortsloft terwijl de anderen zich uit de naad werken, en om de haverklap ten prooi valt aan de meest schromelijke ziekten (navelverzakkingen, builenpest, allergisch aan werk,…) die steevast recht geven op een minimum van twee weken ziekteverlof.  Een ander oud zeer is het wisselen van shift met je collega op goed geluk, omdat het u beter uitkomt, maar klaarblijkelijk is het niet nodig om uw andere collega’s, laat staan de planning of je directe overste op de hoogte te brengen.  Die kuisen de eventuele problemen met de rooster toch achter uw gat op.  Of gewoonweg niet komen opdagen, de gsm afzetten en achteraf stellen dat ge uzelf van werkdag hebt vergist.  Een reprimande wegens ongewettigde afwezigheid raakt dan ook al lang hun kouwe kleren niet meer, want  er is toch steeds volk te kort (vicieuze cirkel) en ze kunnen toch niet iedereen buiten gooien weet u?

De Sjarel van dienst die vanmorgen écht wel nodig was, kwam niet opdagen, en de andere Sjarel die er pas in de namiddag moest zijn kwam in de plaats van de andere opduiken.  Toen ik hem vertelde dat hij zich van shift had vergist werd hij knalrood (verdacht!) en zag ik hem denken dat “die godverdommese nieuwe chef nu ook nog eens de rooster controleert”.  Ik had nochtans duidelijk aan iedereen gezegd dat “ziekte” ASAP dient doorgebeld te worden, laat staan dat er zomaar met shiften werd gewisseld zonder dat aan mij of de planning door te geven.

“Hebt gij uw shift omgewisseld met Sjarel?”

“Euh…. (wordt nog roder, kijkt naar de grond) neen chef… Ik heb me vergist van shift.  Ik ben die vroege shiften gewoon weet u… Maar ik heb zeker niet gewisseld….  Ik had een voorgevoel…” (maar dan allemaal in het François-Bruxellois-Machin)

Een voorgevoel zegt ie… Bon, de andere Sjarel is na herhaaldelijk bellen niet bereikbaar, en ik opper hardop om eens met zijn vader te bellen om te horen waar zoonlief uithangt.  Sjarel 2 wordt nog roder.  Het zal u niet verbazen dat de vader in kwestie zeer verbaasd was en stelde dat zijn zoon van shift had gewisseld, maar dat hij hem onmiddellijk ging trachten te bereiken en te vragen om me terug te bellen.

“Zeg Sjarel, de andere Sjarel zijn Pa zegt dat hij van shift gewisseld heeft.”

“Maar dan toch niet met mij hoor chef!” (knalrood deze keer).

“Met wie heeft hij dan wel gewisseld, gezien gij de enige arbeider op de late shift bent?”

“Ah… ouais… ben…. je ne sais pas chef…”

Bon, Sjarel heeft niks van zich laten horen, niettegenstaande vader Sjarel ondertussen had bevestigd dat hij zijn zoon had gesproken, maar ondertussen verwacht ik morgen – uiteraard –  een doktersbriefje.  De andere collega op de late dienst die normaal gezien bediendewerk doet kan er dus deze namiddag een tweede jobke bijnemen en is uiteraard door het dolle heen in verband met zoveel collegialiteit.   Donderdag daarentegen, zitten de twee Sjarels – bij leven en welzijn – samen op dienst.  Ik zal ze dan ook met elkaar confronteren en kijk erg uit naar het stukje pathetische toneel wat ze ongetwijfeld zullen trachten op te voeren.  Sjarel staat reeds genoteerd als ongewettigd afwezig en hangt een schriftelijke waarschuwing boven het hoofd, maar voor Sjarel 2 hoop ik iets pittiger te bedenken, daar liegen tegenover uw directe overste, en het in het zak zetten van uw collega’s nu eenmaal iets is waar ik allergisch van word.  Vooral omdat het recidivisten blijken te zijn.  Af en toe moeten er dus (virtuele) kletsen uitgedeeld worden, want dat is schijnbaar het enige wat sommigen nog kunnen begrijpen.  Spijtig vind ik dat, gezien onze bende gelukkig ook goeie krachten telt, en waar ik van hoop dat ze zich vooral niet laten ontmoedigen door de lijntrekkers van dienst.

Die snotneuzen van tegenwoordig.  Het moest nog maar eens oorlog worden!

Advertenties

3 thoughts on “Feldwebel

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s