Kermis

Het hangt in de lucht.  Dikke spinnekoppen annex webben vol dauw.  Hele squadrons van ganzen die zuidwaarts vliegen.  En gezien mijn vermangelde bioritme me doet wakker worden rond 5 uur ’s ochtends heb ik het ook allemaal in ’t echt gezien.

De herfst loert achter de hoek, en vroeger zou dit de aanzet gegeven hebben tot overdreven sporten en het met kilo’s verorberen van vitaminepreparaten en Sint-Janskruid, in de hoop om de winterblues tegen te houden.  Meestal tevergeefs, of althans de laatste 2 jaren toen er redenen op overschot waren om me niet in mijn uppie te voelen.  Of het dit jaar, met het vooruitzicht op de eigen woonst en de herwonnen vrijheid beter zal zijn valt nog af te wachten, maar dit geheel terzijde.

Want ik wou het nog even hebben over een ander – steeds weerkerend  – aspect van de nakende herfst, in de vorm van de jaarlijkse dorpsfeesten alhier aan de rand van het donkere Zoniënwoud.  Als jonge snaak was dit zonder twijfel één van de hoogtepunten van het jaar, waarbij we ’s namiddags met de fanfare de traditionele serenade brachten bij al de stamenees en verenigingen en we zodus reeds rond een uur of vijf in de namiddag een gratis half stuk in de kraag hadden.  Een must voor de platte beurs van de student.  De braadworsten en vettige hamburgers aan het kegelspel, en een boestering (gerookte haring op de barbecue) om een goeie fond te leggen voor de fuif die tot de vroege uurtjes zou duren, om de volgende ochtend, na een paar uren slaap aan het kegeltoernooi te beginnen, nadat we toch maar terug een paar pinten dronken om van die vreselijke kater verlost te zijn.  U merkt het, dit festijn was niet alleen gratis reclame voor de Anonieme Alcoholisten, maar nog zo een van die goeie ouderwetse dorpsfeesten waar een gemeenschap enkel hechter van wordt.

Er is ondertussen maar één café meer.  Een fuif is er al lang niet meer, omdat de plaatselijke jeugdclub dat teveel werk vindt en ze liever asociaal aan hun eigen toogje hangen.  De centrale tent is verdwenen omdat er net op die ene open plek in het dorp appartementsblokken werden neergepoot.  Sommige verenigingen gaven er de brui aan.  Zo zijn de dorpsfeesten verworden tot een 4-tal locaties waar er een eetfestijn van een of andere vereniging doorgaat.  Gewoon schransen en drinken om de kassa te vullen, niettegenstaande pogingen om de boel opnieuw leven in te blazen steeds stranden op oude vooroordelen (hoe gaan we het geld verdelen?) en de toenemende individualiteit waar een dorp zoals het onze helaas ook last van heeft.

Ik moet mee.   Naar de fanfare, waarin ik al lang geen muziek meer speel, maar nog wel “prominent” lid ben.   Dat gratis zuipen zit dus snor.  Maar ik heb eigenlijk geen zin om  vergane glorie te gaan opwarmen.  U mag me steeds komen redden met een alternatief voor morgenavond.  Ge hebt nog tot morgenvroeg.

Advertenties

10 thoughts on “Kermis

  1. Schrikbeeld van de toekomstige 21e-eeuwse dorpen in Vlaanderen: dorpscentra volgebouwd met nieuwbouwappartementen (reeds een nieuwe plaag). Uitbreiding van de al overvolle wegen die leiden naar steden en industrieparken. Verenigingsleven zo goed als onbestaande. Hier en daar nog een boerderij als zeldzame anarchist in de natuur geplant. VL; onafhankelijk en welvarend, mooi. En de bruine kroeg, dorpscafé of andere centra van bacchanaal gedrag verbannen naar de uithoeken van onze herinnering. Of naar Wallonië.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s