Waterdicht

“Wat is de verste herinnering die ge hebt?,” vroeg een collega in een eerder filosofische bui tijdens het ochtendlijke gesprek dat nogal rap de dwaze toer op ging .

“Het is godverdomme half zes ’s morgens,” was mijn eerste repliek, maar het heeft me vandaag niet losgelaten.

Awel ja, van de jaren in de papschool, en meerbepaald het eerste kleuterklasje herinner ik me relatief veel.  Onnozeliteiten zoals het buurmeisje dat me tijdens een poppenkastvoorstelling zei dat haar haren toch langer waren dan de mijne, en ik die zei dat ik later toch veel langere haren dan haar ging hebben (tegenwoordig 3 mm uit grote miserie).  Of die keer dat we op de schoot van Sinterklaas moesten zitten (ieder zijn fotootje), en ik me herinner dat die mens ferm den bibber had (plankenkoorts).  Of die keren dat ik in de hoek moest staan vanwege het – toen al –  niet kunnen houden van mijn klep.

Maar qua eerste herinnering kwam ik niet verder dan een zonovergoten dag – dat is meestal zo met verre herinneringen – ergens in de vakantie veronderstel ik, waar ik als tweejarig bazeke met mijn ouders op bezoek was bij familie die een huisje gehuurd hadden aan zee.  Ik heb ’t nagevraagd aan ons ma, en ’t blijkt nog te kloppen ook.   Dat het in De Haan was, en dat die mensen dat maar één keer hebben gedaan omdat het toen ferm tegengevallen was.  Zevenendertig jaar geleden en die weet dat nog zeg…  Maar ik herinnerde me dat ik daar ook in bad gezeten heb, en of dat nu het typische “peuterbadje-alvorens-te-slapen” was of niet kon ik niet direct plaatsen.  Ons ma wist me dan ook te vertellen dat ik in het bad vloog omdat ik het –weeral – niet droog gehouden had.  En dat zoiets wel vaker gebeurde.  Ik was niet helemaal waterdicht op die leeftijd, en ik trok er me ook niks van aan en liet het lustig lopen waar het me uitkwam.  Althans zo beweert ze toch, en miserie dat ze daarmee heeft gehad.  En gekijfd dat ze heeft!

Dan heeft eens mens eens een eerste herinnering en dan moet het per se zo eentje zijn. Maar ’t is in orde nu.  Wees gerust.

Advertenties

9 thoughts on “Waterdicht

  1. Gek hoe ver herinneringen soms teruggaan in de tijd. Ik herinner me nog dat ik aan het verdrinken was. No kidding. Het was in een meer en ik moet zowat twee zijn geweest. Ik viel van de wandelkaai – om god weet welke reden – plots het groenige water in en weg was ik, de dieperik in. Mijn vader viste me op, hoewel die mens zelf niet kon (en kan) zwemmen.
    Die gebeurtenis duikt (pun not intended) nog regelmatig op nachtmerries.

  2. Ik denk dat zo’n klein bazeke dat soms onbewust bewust doet omdat het op die manier iets duidelijk wil maken, dat het bijvoorbeeld niet altijd in het rijtje wil lopen, omdat het vanalles in zich heeft dat zich niet graag laat temmen, beschouw het een beetje als een vorm van pril rebel zijn.
    De papa’s en mama’s begrijpen dat niet altijd. Uiteindelijk past het kindje zich aan aan de wetten in de wereld.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s