Appels en idolatrie

Ik dweep ook wel eens met grote persoonlijkheden.  Neem nu Burt Rutan, niet (zo) bekend buiten het vakwereldje, maar een ronduit geniaal ingenieur die op een briljante en bloody goedkope wijze de weg bereidt voor de commerciële ruimtevaart en aldus grootste dingen doet voor de mensheid, niettegenstaande hij er een dikke dollar aan verdient.  Maar daar gaat het niet over.

Moest die man morgen het loodje leggen, zal ik dat uiteraard spijtig vinden, en is dat tevens een groot verlies voor de wetenschap, maar ik ga er zeker geen tranen voor plengen, noch ga ik mijn profielfoto op Feesboek vervangen door het logo van zijn bedrijf, ga ik niet op bedevaart naar zijn thuishaven om me aldaar openbaar te geselen, ga ik niet twitteren dat mijn leven plots een gigantische leegte bevat en ben ik er zelfs zeker van dat er in zijn plaats nog een paar andere grote visionairs zullen opstaan.  Om maar te zeggen dat de dood van Steve Jobs een spijtige zaak is en uiteraard een groot drama voor zijn naaste familie, en dat die man inderdaad een schitterend visionair en commerciële bolleboos was, maar tevens een moeilijk karakter, een gewiekst zakenman, en mannekes toch… in feite een gewone commerçant die ons zijn producten en geconstrueerde hype  probeerde te verkopen.

Mag ik me dan ook even ergeren aan het overdreven – lees: overdreven –  rouwbeklag van de eigenaars van iMacs, iPads, MacBooks en iPhones, die deze mens zelfs niet persoonlijk kennen?  Dat dit zelfs bijna (?) messiaanse proporties aanneemt?    Mag ik mij afvragen hoe het komt dat men in deze – toch wel individualistische – tijden klaarblijkelijk nog steeds nood heeft aan dit soort van “gidsfiguren” ?  Is ons jachtige leven dan zo leeg en egoïstisch geworden dat we online nog even een opgeklopt en kunstmatig volksverdriet organiseren, om toch nog even de schijn te wekken dat we bekommerd zijn om onze medemensen; om ons toch nog even Gutmensch te kunnen voelen?

Idolatrie en massahysterie, en ik die dacht dat daar enkel jonge bakvissen last van hadden.  Vergelijkbaar met de dood van Wacko Jacko, toen dezelfde taferelen internet en kijkbuis overspoelden en ik toendertijd, op mijn vorige blog, stelde dat het overlijden van welke mens dan ook een spijtige zaak is en een ware ramp voor de nabestaanden, en dat die man als artiest voor bepaalde mensen grootse dingen heeft gedaan, maar gezien smaken en kleuren verschillen vond ik hem persoonlijk vooral een geschifte kerel met een niet onbetwist verleden die bovendien janettenmuziek maakte en er een flinke stuiver aan verdiende.   Aldus weeral een gewone commerçant die het tijdige voor het eeuwige verwisselde.

Daarentegen kan ik wel begrijpen dat een half continent in gemeende rouw gaat vanwege het overlijden van grootse figuren zoals een Gandhi of een Damiaan om er maar een paar op te noemen.  Meer nog, die mannen deden iets intrinsiek goed voor minderbedeelden die er nog niet aan moesten denken om luxe te consumeren.  Iets goeds, zonder persoonlijk geldgewin, en dan nog helemaal gratis snapt u?  Daar mag al eens een collectieve traan om geplengd worden.

Maar bon, omdat ik niet helemaal een misantroop ben, zal ik vanavond een pot pakken op de zielezaligheid van Steve Jobs.  ’t Zal vaak wel een brave mens geweest zijn, en God moet van ieder zijn getal hebben, zei mijn gootmoeder zaliger.

Advertenties

16 thoughts on “Appels en idolatrie

  1. ‘k Vind ook dat het erover is, al dat gedoe rond Steve Jobs. ’t Is toch niet omdat men zijn producten tof vindt dat men die man moet adoreren en zijn uitspraken citeren als was hij een profeet.

  2. Is Steve Jobs dood????
    (gaat toch maar eens een gazet googlen)
    (dermee dat dat op de pagina van google stond! (er wordt iets duidelijk))
    ’t Is zonde, die mens, ik hoop dat ‘m niet te veel heeft afgezien!

  3. in tijden van weinig inspiratie was Jobs een vent die de nodige visie had om de ontwikkeling interessant te houden
    als je een merk kan opbouwen dat mensen doet verlangen jouw producten te kopen zonder dat ze deze zelfs hebben gezien, dan heb je toch wel “een gave”
    Zo bewonder ik eveneens de marketeer van Abercrombie & Fitch 🙂

  4. @ Tosca: een sociaal imago helpt voor de verkoop hé?
    @ Koffiemms: waar hebt gij ergens gezeten? 😉
    @ Toomawashi: ik ga akkoord, zolang er maar geen nieuwe Jezus van gemaakt wordt!
    @ Alimonia: weeral nood aan aandacht?

  5. Je moet die idoladinges niet overdrijven he. De meesten willen gewoon wat “communiceren” en nemen rap rap het eerste onderwerp wat in hen opkomt. Gisteren Steve morgen iemand anders.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s