Oude menschen en graffiti

Ik word nen ouden mensch.  Stikkapot ben ik, of ligt het misschien aan het feit dat ik zowat iedere dag van de voorbije week op een afgrijselijk uur uit de veren kroop om den dagelijksen brode, om dan – tussen de soep en de patatten en vierklauwens voortmakend – aan mijn appartement ging klooien om dan vrijdag tussen diezelfde soep, patatten en verfpotten een verhuis te regelen.  Dit weekend heb ik dus geen vinger uitgestoken aan de nieuwe flat, doch sinds vrijdag zijn de meubelen en kartonnen dozen op het tweede verdiep gearriveerd, is de living quasi voltooid en begin ik volgende week aan de slaapkamer, alwaar ik reeds vrijdagavond op een matras kampeerde om de  – verder geweldige – avond en terugkeer in de stad te vieren.

Gezien ik nog steeds geen internet heb in mijn nieuwe kot, en dat tegenwoordig zowat een primaire levensbehoefte geworden is, ben ik nog niet definitief neergestreken in de nieuwe stek en blijf ik aldus nog even – eventjes! –  hangen in het dorp.  Dat hier nog iedere dag warme maaltijden worden klaargemaakt speelt uiteraard ook mee, en u mag me dat vergeven gezien de potten en pannen nog diep weggeborgen zitten, en de keukenkasten eerst en vooral grondig dienen proper gemaakt te worden.  Want op mijn flat woonde tot voor kort een ”jonkman” (dat woord staat tot mijn grote verbazing zelfs in het woordenboek).

Hij woonde in het appartement sinds zijn moeder overleed, en niettegenstaande die moeder schijnbaar steeds haar best heeft gedaan om the place netjes te houden, heeft haar zoon toch nooit veel kaas gegeten van schoonmaken.  De bovenvermelde kasten lijken enkel lekkende confituurpotjes en kapotte zakken suiker bevat te hebben, en een glimmende vetlaag laat zien dat zijn afzuigkap dringend een nieuwe filter nodig had, uiteraard zo lang een gitzwarte vettige brij een filter genoemd kan worden.  Het toilet en de douche kregen een driedubbele behandeling met javel, en toen ik bepaalde afvoeren schoonmaakte (met handschoenen) heb ik mezelf maar aangepraat dat het slechts hoofdharen en zeepresten waren.  Maar stilaan begint de muffe geur weg te trekken en ik kan u verzekeren dat het binnen de week allemaal zo fris als nieuw zal zijn.

Geen verrassingen dus, of misschien toch eentje in verband met mijn oude stek in diezelfde stad, waarvan ik een gewezen buurman ontmoette tijden het aperitief om de hoek.  Een mens begint dan zwaar te twijfelen of er wel zoiets als voorzienigheid bestaat, gezien ik te horen kreeg dat – na mijn vertrek – de hele achtergevel en het dak (waar ik net onder woonde) zwaar diende aangepakt te worden vanwege een serieus vochtprobleem.  Stukken van mensen heeft het gekost, en de vier bewoners van het kleine appartementsblok (zonder syndicus) hebben dus diep in de buidel mogen tasten.  Ik ben dus net ontsnapt aan een kleine catastrofe die ik op dat moment niet opgehoest zou kunnen hebben.   Lucky me!

Ik ga er van uit dat – verslagen van vergaderingen met de syndicus hebbende – ik enige zekerheid kan hebben dat er dit keer géén zwaarden van Damocles op me hangen te wachten?  Soit, ik woon toch niet onder het dak.  Droog zal het tenminste blijven.  En ondertussen klooien we verder.  De eerste blogpost, ter plaatste geschreven, is nakend.  Ik hou u op de hoogte!

Wat die graffiti in de titel doet heeft dan weer te maken met de bonus van dit artikel: de betere urinoir-graffiti, gevonden boven het pissijn van een bekend Mechels café (klikken om te vergroten).  Meer van dat! 😉

Advertenties

12 thoughts on “Oude menschen en graffiti

  1. Dus toch bijna verhuisd geraakt?
    Goed gedaan, en ik kan me heel goed voorstellen dat je zo stillekesaan pompaf bent!
    Nog effe goed doorbijten en je bent waar je wil zijn.

    En dat vorige appartement … zo zie je maar, toeval bestaat niet … 😉

    (Gaat nu die piscine zoeken want voelt zich aangesproken: bommen leggen! Cool!!! (dat kontneuken, daar doe ik niet aan mee) En of dienen Bask nu schoon is of niet, als ‘m aan bommen kan geraken dan is’t mijne maat!)

  2. Wel geen reclame voor de single man (ofte jonkman) dat je dat appartement in zo’n vuile toestand aantreft. Ik ben zelf ooit eens gaan helpen bij de opkuis van de studio van een man die na jaren alleen in die studio te hebben gewoond, ging samenwonen met zijn vriendin. Ik vond een dode muis onder zijn diepvriezer en ik kreeg na de urenlange kuisbeurt (was nochtans een erg kleine studio) nauwelijks de vettigheid van mijn handen (had beter plastic handschoenen aangedaan). En dan te bedenken dat die vriendin waarmee hij ging samenwonen een properheidsfreak is.

  3. Zo herkenbaar!? De persoon die voor mij in m’n appartement woonde was een kettingroker die jaar en dag niet meer had gekuist.. Er lopen nog steeds rillingen over mijn rug als ik daaraan denk! Nu is dat afzien, weinig slapen en van hier naar daar hollen maar dat komt wel slim! En binnen enkele maanden lach je hierom!

  4. Man, veel succes met de laatste loodjes. Nu je er over schrijft, ik denk dat e rhier bij ons ook nog een paar liggen… te wachten.

    Ik heb de indruk dat dat explosief schaap zich op het laatste moment bedacht mbt dat euh en nog vlug zijn nummer doorschrapte. Of zou de volgende lezer dat gedan hebben?

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s