Onze pa

Het “annus horribilis” waar ik het hier reeds veelvuldig over had, en waarvan ik dacht dat ik het definitief had verslagen, heeft nog eens – als hopelijk laatste stuiptrekking – een flinke mokerslag toegediend.  Ik herinner me een muziekvideo, waarin een kerel tot de vaststelling komt dat hij een countdown timer boven de hoofden van de mensen kan zien.  Een countdown timer die schijnbaar de tijd aangeeft die de mensen nog rest in dit aardse tranendal.   Tot hij er eentje, wiens timer bijna op nul staat, kan redden van een plotse en gewisse  dood, en opeens tot de vaststelling komt dat zijn bizarre gave verdwenen is.  De geredde persoon stelt daarop vast dat er een countdown timer boven de hoofden van de mensen te zien is.
Ik wou dat ik diezelfde timer kon zien, maar dan boven het hoofd van mijn vader, die verleden vrijdag plots overleed.  Hij had geen mooiere dag kunnen uitkiezen, qua weer dan, maar persoonlijk had ik liever gehad dat het hem overkwam in zijn hof of serre, in plaats van op de parking van een grootwarenhuis.  Een “massief infarct” heet dat dan, en hij zal waarschijnlijk nooit geweten hebben wat hem overkwam, laat staan dat hij het gewaar geworden is.   Naar men zegt wordt dat dan een “schone dood” geheten.
Ik ben er nog net op tijd geraakt, samen met broer en zus, om een glimp op te vangen van het geestloze lichaam, het omhulsel, dat in de lijkwagen werd geschoven.  Een glimp die me tot het einde van mijn dagen zal tekenen, en die maakt dat ik niet naar het opgebaarde lichaam wil gaan kijken, omdat dit mijn vader niet meer is, en ik de herinnering gaaf wil houden.
Acht maanden heb ik hier nog gewoond, en de generatiekloof zorgde meermaals voor wrijvingen en gekibbel, maar gelukkig waren de laatste dagen en weken best aangenaam, en mag ik zeggen dat we steeds in een goede verstandhouding hebben samengeleefd.  Meer nog, ik zou het allemaal niet gekund hebben, al de keuzes die ik heb moeten maken, zonder de steun of het goede advies van onze pa.  En nu breken er moeilijke tijden aan, waarbij we momenteel op automatische piloot leven en ik nogmaals tot de vaststelling kom dat mijn moeder een enorm moedige en kloeke vrouw is.  De grote “doef” zal wel later komen, zeggen de mensen, en ik veronderstel dat het zo wel zal zijn.  Maar ook hier zullen we wel doorgeraken.  Het moet.
Papa, ik ben enorm fier dat gij mijn vader zijt geweest.  Zonder u waren we nooit geworden wie we nu zijn, en zonder u waren we nooit geraakt waar we nu staan.  Rust nu maar papa, ge hebt het verdiend.  We nemen het van hier over.  Merci voor alles.
Advertenties

14 thoughts on “Onze pa

  1. Die “merci voor alles” maakt het gegeven dat hij er niet meer is om die merci te horen niet minder pijnlijk eh?
    Het is verschrikkelijk, om iemand te moeten afgeven, om vanbinnen een beetje mee dood te gaan, om nog zoveel te willen zeggen, om niet de kans gehad te hebben om afscheid te nemen en zonder verder te moeten.
    Heel veel couragie gewenst.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s