Vermoeiend

Neen, ik ben mijn blog niet aan het verwaarlozen, maar er is gewoonweg te weinig tijd en goesting om een en ander van betekenis neer te poten, alsof dat de enige bedoeling van een blog is uiteraard.  De situatie, na al de kommer en kwel van de laatste maand, begint zich stilaan te normaliseren – voor zover het accepteren van een overlijden normaal genoemd kan worden – en zo stilaan begint iedereen terug de draad op te nemen.

Moeder slaapt al een stuk beter en begint zich, tegen wil den dank, stilaan te schikken in haar nieuwe leven en ik begin zo stilaan te geloven dat het – Gott sei dank! – de goeie weg opgaat.  Ik blijf hier nog steeds slapen en ben met plezier beschikbaar om als chauffeur te fungeren voor de boodschappen en wekelijkse dit-en-datjes, en zodus heb ik een stuk van de rol als man des huizes overgenomen.  Met plezier zeg ik u, niettegenstaande broer en zus weinig tijd hebben wegens “gezin”, “kinderen” en “de zaak”, want ik ben immers kinderloos, werk het “dichtste bij”, heb geen gezin en ben maar een gewone loontrekkende, die dan nog eens het ontiegelijke geluk heeft om in shiften te werken en aldus een zee van tijd heeft om zich met dit soort van zaken bezig te houden.  Ik kan u daarentegen verzekeren dat daar nog een hartig woordje over gesproken zal worden.  Neem nu mijn appartement dat nog steeds vol verfpotten staat, en waar ik tussen de soep en de patatten door, tracht om de muren geschilderd te krijgen.

Mijn ma heeft dat reeds stilletjes begrepen (zo zijn moeders nu eenmaal) en de zelfhulpgroep van weduwen alhier in het dorp heeft reeds voor een stuk soelaas geboden.  Het werd dan ook stilaan tijd gezien ik simpelweg “op” ben.  Ik heb gewoonweg geen tijd gehad om te rouwen, dien me om duizend en één dingen te bekommeren waar broer en zus geen verstand van hebben (veinzen?) en ondertussen begin ik iedere dag, om een akelig vroeg uur te werken, om ook daar de boel draaiende te houden.  Zo komt het dat ik om negen uur ’s avonds amper nog de ogen kan open houden en deze week zelfs om kwart na acht mijn nest opzocht.

Om nog maar te zwijgen over de volgende alles-op-zijn-kop-draaiende verandering die er aan zit te komen, daar zuslief reeds een tijdje heeft besloten om haar huwelijk te laten voor wat het is.  Gelukkig weet mijn moeder dit reeds langer, en vader zaliger had reeds gezegd dat het de beste oplossing leek waar iedere partij beter van ging worden.  Het is dus reeds geweten, maar ik kan u verzekeren dat er nog een boel miserie voor de boeg zit.

U mag twee keer raden wie er nu reeds gepolst wordt om een en ander in goeie banen te leiden en het nodige advies te leveren.  Toch straf dat diegene, die vroeger afgeschilderd werd als een of andere zonderling, die “nooit kon doen wat andere mensen doen”, in tijden van nood dient op te draven om olie op de golven te gooien.  Mijn ego zou haast gestreeld zijn (daar staan jullie nu met al die vooroordelen!  Conformistische sukkels!) ware het niet dat het extreem vermoeiend wordt.

Binnenkort, en wel binnen de twee weken, trekken mijn vriendin en ik er voor een paar dagen tussenuit.   Ver weg.  We hebben het verdorie verdiend.

Advertenties

8 thoughts on “Vermoeiend

  1. Dat de broer/zus zonder kinderen de eerste is in wiens richting men kijkt als er hulp moet geboden worden aan ouders in hun oude dag, hoorde ik al vaker. Dit terwijl de mensen met een gezin de eersten zijn om hulp in te roepen van de ouders (zo lang die nog kwiek genoeg zijn en soms ook daarna) voor kinderopvang, enz. Vanzelfsprekend komt daar geruzie van in veel families.
    In mijn familie is het gelukkig nog niet aan de orde, maar als enige single hou ik er mijn hart al voor vast. Niet dat ik me niet zie zorgen voor mijn ouders als het nodig is, wel omdat ik het gewoonweg niet eerlijk zou vinden daar alleen voor te staan.

    Een heel ontspannend uitje gewenst met je vriendin.

    • Dat hoor je inderdaad wel eens meer vertellen. Broer en zus zijn, zoals vele anderen, conformistisch geïndoctrineerden die ALLES moeten hebben. Kids, huis, carriere,… omdat het zo hoort. En anderen kunnen er voor opdraaien omdat ze het zelf niet meer kunnen bolwerken. Dolletjes… Maar ze kunnen er niet aan doen zeker?

  2. Uw moeder heeft het getroffen met u en broer en zus zouden het niet zo vanzelfsprekend mogen vinden dat jij al die dingen alleen aanpakt.

    Je hebt die dagen ertussenuit zeker verdiend. Geniet er maar van. 🙂

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s