Langharig werkschuw tuig

Sommige mensen kunnen het nu eenmaal niet helpen dat ze enkel voor handenarbeid of ander laaggeschoold werk in aanmerking komen. Sommigen hebben kansen gemist of erger nog, werden kansen ontnomen, en anderen kunnen gewoonweg niet beter. Zo zit de wereld nu eenmaal in elkaar vrees ik. Maar dat hoeft geen beletsel te zijn om toch vooruit te geraken in het leven. Een goeie inzet zorgt er vaak voor dat die kansen toch nog later opduiken, en ook daar trachten we bij ons in het bedrijf zoveel mogelijk rekening mee te houden.

Waar ik daarentegen dan weer helemaal mottig van word zijn de beroepslosers; de luie kloothommels die alle mogelijke kansen hebben gehad, maar puur door achteloosheid in een situatie zijn terecht gekomen waarin ze enkel en alleen geschikt zijn voor hard labeur, en dat bovendien vooral de fout van anderen vinden.

Adepten van de “playstationgeneratie”, die, net zoals de “modale” jeugd over alle kansen beschikt, een normaal vermogende familie heeft, en vooral rotbedorven worden door ouders en/of grootouders met alle gevolgen van dien. Drop-out in de middelbare school (“ik heb geen goesting in dat saai gedoe”) en nadat hun ouders ze eindelijk buitengeschopt hebben, bij ons in de hangar belanden, alwaar ze op de meest onmogelijke uren zware kartonnen dozen mogen stapelen, en dat voor een loon dat niet onmiddellijk uitnodigt tot het kopen van een blitse kar, laat staan dat het voldoende is om champagne te trakteren in een of andere trendy keet. Daar wordt de goesting – uiteraard –  nog minder van, terwijl de frustratie omgekeerd evenredig stijgt. Uiteraard is het de fout van de “onbegrijpende maatschappij”, en al snel volgen de ongewettigde afwezigheden zich op en eindigen ze in een sukkelstraatje van slechtbetaalde, zware en oersaaie interimjobs. Zo heb ik er ook eentje in mijn afdeling zitten, en gezien zijn parcours is hij al zo goed als zeker dat zijn contract niet verlengd zal worden op het einde van deze maand.

Ik heb nochtans hard mijn best gedaan om hem te motiveren. Zo sprak ik hem een tijdje geleden aan, nadat hij weeral een nachtshift had verzuimd (en op zijn collega’s had afgewenteld).

“Awel? Waar zat ge verleden week?”

“Euh… Ik weet niet…”

“Hoe ge weet het niet? Waarom laat ge ons niks weten? Waart ge ziek? En waar is je doktersbriefje dan?”

“Ik had geen goesting…”

“En zelfs dan kunt ge ons op de hoogte brengen hé? Nu hebben uw collega’s in uw plaats kunnen travakken! Schoon hé?”

“…”

“Op deze manier kunnen we écht niet verder hé?”

“…”

“Wat gaat ge doen moest ge zonder werk vallen? Doppen? Die paar honderd euro? Da’s gene vette hé? En wie wil u hebben met uw kwalificaties? Vertel me eens: wat zijn jouw kwalificaties?”

“Ni veel hé…”

“Neen, en je cv kan op een post-it note. En zo sukkelt ge van de ene kutjob in de andere, als je dan al iets kan vinden. Toffe vooruitzichten. En welke meid wil er een kerel zonder deftig werk? Zonder deftige vooruitzichten?”

“mja…”

“Als ik van u was ging ik mijn school afmaken. Ge zijt er maar 21, en ’t is uw laatste kans, geloof me!”

Vandaag, en 2 weken later stond hij terug op mijn bureau. Hij had nagedacht. “Ik ga in het volwassenenonderwijs mijn ASO diploma halen en misschien studeer ik wel verder. Ik mag van mijn ouders,” kwam hij enigszins bedaard zeggen. “Uwe preek heeft geholpen”.

Daar doe ik het nu voor zie. Misschien hou ik hem wel halftime (als het mag van de bovenste verdieping) want een duwtje in de rug kan hij misschien gebruiken.  Zo lang hij de volgende keer maar een doktersbriefje meebrengt als hij “ziek” is.

Advertenties

6 thoughts on “Langharig werkschuw tuig

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s