Misschien

“Ik moet je iets vertellen,” zei ze op een akelig herkenbare toon.  Mijn maag kromp ineen.  Flashback.  Dit is niet goed.

“Het gevoel is weg,” zei ze duidelijk aangeslagen.

Misschien is het té snel gegaan. Misschien heeft ze niet genoeg tijd en ruimte gehad om in onze relatie te kunnen groeien. Misschien deed ik te hard mijn best en kwam ik te intrusief over.  Misschien gaf ik verkeerde signalen of werd ik gewoonweg niet goed begrepen.  Ach, ik weet het nu, en probeer het te begrijpen, maar het doet het er – uiteindelijk –  niet meer toe.

Leegheid en ontgoocheling overheersen. De match was te perfect om waar te zijn, en wat mij betreft had ik na al die jaren gevonden wat ik zocht. Het lied, waarvan ik niet wist hoe de melodie klonk, maar onmiddellijk zou herkennen wanneer ik die zou horen.  Maar ik respecteer haar keuze.  Het is nu eenmaal haar gevoel.

Ik zal maar – weeral – alleen verder doen. Een mens heeft zekerheden nodig in het leven, en die vind ik – voorlopig (?) – enkel bij mezelf. Maar de ontgoocheling en de zeer zijn er niet minder om.

Advertenties

15 thoughts on “Misschien

  1. Ai… Het houdt maar niet op met de tegenslagen hé? Jou kennende begaat ze een grote stommiteit door zo’n fijne kerel te laten gaan! Hang in there!

  2. The matters of the heart… Liedjes, boeken, …. Zijn er bij de vleet, maar toch is het moeilijk. Zelfs als het klikt is succes niet gegarandeerd. Veel geluk bij de volgende !

  3. Kop op!
    En ergens heb je gelijk: de enige zekerheid die je hebt, ben jij zelf.

    Wees opnieuw welgekomen in de singles-wereld, we zijn nog met een heleboel ;).

  4. Ik ken je niet, maar wens je veel sterkte. Vrouwen/mannen/mensen zijn soms net katten, als je een bolletje wol naar ze toe rolt, slaan ze op de vlucht. Soms werkt het ook andersom. Nee, niet dat ‘the hard-to-get’ spelen zo goed zou zijn. Maar een beetje trots kan som geen kwaad. Succes!

  5. Het is nog wat vroeg misschien maar besef dat achter iedere deur die dichtgaat, een andere deur opengaat. Je bent nog jong genoeg en het leven zal je wellicht nog vele kansen bieden.
    Al is het moeilijk als het gedaan is met iemand die echt je type wel was. Mijn eerste grote lief is een gevierd arts en telkens ik over mijnheer hoor spreken, klopt mijn hartje nog en ik ben al een eindje in de veertig. Maar, als ik hem hoor of zie, blijf ik altijd achttien. En, dat zal altijd zo blijven.
    Ondertussen is hij al een hele poos (hopelijk gelukkig) getrouwd met een knappe arts.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s