Sentimenteel

Ik ben al een tijdje hervallen met roken. Ik weet het, ik ga zo vlug mogelijk terug stoppen Ik kan het. Maar daar gaat het hier niet over. Wanneer u zelf een roker bent (of bent geweest) dan kent u maar al te goed het paniekerige gevoel wanneer u tot de vaststelling komt dat uw pakje bijna leeg is. Vooral dan wanneer u aan het werk bent, en zoals in mijn geval, de rookpauzes toch enig soelaas bieden om de dag door te komen. Gelukkig is er dan het nabije tankstation om de demon der verslaving te vreten te geven.

Ze was me reeds eerder opgevallen, de ietwat kleurloze en apathisch kijkende gerante, die vanachter het kogelvrije glas, zwijgend het gevraagde rookwaar afrekent, en met een glazige blik in de verte staart. Je zou voor minder, wanneer je de hele dag opgesloten zit in een aquarium, en geconfronteerd wordt met norse truckchauffeurs die hun mazout komen afrekenen, en onnozelaars die slechts voor hun – nog onnozeler – pakje sigaretten langskomen. Malchance gehad in het leven, en zich nu de hele dag afvragend waar het verkeerd gelopen is, terwijl ze deze hondenbaan hard nodig heeft om haar arme bloedjes van kinderen op te voeden nadat haar vent ging lopen met een jongere vrouw. De eerste keer leek ze het niet te horen toen ik vriendelijk glimlachend “goeiemorgen” en “bedankt, tot ziens” zei, en bediende ze me met een nietszeggende blik. Ondertussen merk ik ook een glimlach op haar gegroefde gezicht, wanneer ik het tankstation binnenkom, en beeld ik me in dat dit klein beetje aandacht – in de vorm van beleefdheidsformules – haar dag maakt, en een welkome aflossing is op de norse smoelwerken van de truckchauffeurs.

Dat denk ik dan allemaal bij mezelf in een sentimentele bui.

Daarentegen zou het ook kunnen dat de vrouw in kwestie, doorzopen en doorrookt, en vandaar het gegroefde gezicht van een vrouw van achtenvijftig heeft terwijl ze in werkelijkheid drieënveertig is, de ganse dag haar broek zit te schuren omdat ze niet alleen enorm lui is, maar geen andere job kon vinden nadat ze een gevangenisstraf van twintig jaar uitzat wegens de moord op haar wederhelft. Terwijl ze dan met een glazige blik in de verte tuurt, contempleert ze vooral over haar nietsnutten van drugsverslaafde kinderen, tenzij ze weeral een nieuwe bankoverval aan het beramen is. De truckchauffeurs, die de waarheid kennen, zijn niet nors maar eerder angstig, en reageren aldus erg terughoudend om niet in de problemen te raken, en ze weten maar al te goed dat het kogelvrije glas niet dient om haar te beschermen, maar al diegenen die in het hok binnenstappen. Want je kan niet zien dat ze eigenlijk, en maar goed ook, aan een ketting is vastgeklonken. Ze glimlacht, maar dan enkel en alleen omdat ze, uit mijn zicht, een mes aan het wetten is.

Dat zou uiteraard ook kunnen, en op zo’n momenten speelt mijn inbeeldingsvermogen me kennelijk parten. Laat ik dan maar liever in die sentimentele bui blijven hangen niet?

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s