Uitwaaien

Daar ik een hekel heb aan alleen reizen, en de wandelvakantie in de nationale parken van The Queen ondertussen al lang geannuleerd is, hoef ik aldus niet meer te oefenen door ieder weekend stevige wandelingen te maken. Maar ik blijf verder wandelen gezien ik reeds jaren een gepassioneerd wandelaar en natuurmens ben, en ik het nog steeds dé ideale combinatie vind van sport en lokaal toerisme. Zo was ik vandaag in de Doode Bemde in Neerijse, waar het trouwens bruist van het leven, en met het goeie weer van vandaag een echte aanrader is, niettegenstaande er op zondag steevast teveel “slenteraars” zijn die me soms danig op de zenuwen werken.

Ronduit deugdelijk, gezien een prakkezeerder zoals ik soms teveel prakkezeert zodat al dat geprakkezeer tegen de vier muren van mijn appartement begint te botsen en ik even nood heb aan wijdse verten, liefst in combinatie met een fris briesje om de boel eens flink te laten uitwaaien. Het is trouwens geen toeval dat ik de laatste tijd vaker en vaker terug naar mijn streek – het zuidelijk Dijleland – afzak, gezien die plaats, raar genoeg, me toch een soort van gemoedsrust kan geven die ik nergens anders kan vinden. Is het een soort van melancholie die me naar ginder terugroept? Ben ik eindelijk wat bedaarder aan het worden? Ik ben er eigenlijk nog niet helemaal uit.

Ik weet daarentegen wel dat ik de laatste zes maanden stilaan veranderd ben. Vele dingen die me vroeger belangrijk leken zijn dat opeens niet meer, en ik heb geleerd om een heleboel zaken te relativeren, zeker sinds de dood van mijn vader, welke me deed beseffen dat we ons soms onnodig druk maken over zaken die eigenlijk onnozele pietluttigheden zijn. Tevens heb ik meer en meer nood aan een referentiekader waar ik mezelf in kan herkennen, en ik denk dat ik nét iets teveel rondgezworven heb en nét iets te hard heb geleefd zodat ik nu op een punt ben gekomen waar ik van overal en nergens ben. Het verwondert me dus niets, dat ik de laatste tijd veel rondhang in die streek en die dorpen die ik vroeger vaak – en ten onrechte – aanzag als oorden van kleingeestigheid, maar waar ik nog steeds word begroet alsof ik nooit ben weggeweest en de mensen me welgemeend vragen of ik ooit nog eens terugkom.

Ofschoon ik in een gezellige centrumstad woon – waar ik graag woon – wordt het me hier vaak ook duidelijk dat dit wellicht ook een tussenstap zal zijn. De plaatselijke kennissenkring – afin, de cafématen – begint door allerhande omstandigheden uit elkaar te vallen, waar de grootste oorzaak trouwen en samenwonen is (ze mogen hoor), en het dus vaker regel dan uitzondering is dat ik tot de vaststelling kom dat ik een hele vrijdagavond en -nacht doorbracht in de stad zonder een bekend gezicht te zien, en dan heb ik het alleen nog maar over het vertier, en niet over die andere momenten waar ge tot de vaststelling komt dat ge driekwart van de tijd alleen aan het schilderen zijt. Best wel balen dus, niettegenstaande deze hypergeïndividualiseerde samenleving wil dat ge een “happy single” zijt (stelletje zeveraars…). Afin, het stond al langer vast. Ik ga terug, daar waar ik God en klein pierke ken, van zodra het enigszins mogelijk zou zijn weliswaar.

Ik denk dat ik eindelijk groot geworden ben. Of misschien ben ik steeds –  zonder het zelf te weten – een sentimentele countryboy gebleven?  Ik zal het u weten te zeggen.

Advertenties

4 thoughts on “Uitwaaien

  1. Ha wij hebben vandaag voor de zoveelste keer heel het Dijleland afgewandeld als training voor de Dodentocht. Feel free to join als ge eens zin hebt!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s