Mea culpa

Het is niet de eerste keer dat ik hoor dat ik wel eens stress “uitstraal” en menigmaal de jeremiërende durf toer op te gaan. Uiteraard – mea culpa – omdat ik die eigenschappen te vaak op dezelfde personen projecteer, en te selectief ben in diegenen die het gespui mijner gal mogen aanhoren, wat ik trouwens ook menigmaal op deze blog doe – want ook daar dienen blogs voor – doch waar ik nogmaals nederig “mea culpa” sla. Niet dat ik daar verbaasd over ben; ik ben van nature uit nogal “gedreven” en leef in een versnelling die nét iets hoger ligt dan die van de gemiddelde medemens, en ben de eerste om toe te geven dat ik sowieso eerder rusteloos van aard ben. Iets waar ik me hoegenaamd geen zorgen om maak, laat staan dat ik me er zorgen om zou moeten maken of dat anderen schade zou kunnen berokkenen. Het is nu eenmaal de aard van het beestje, en diegenen die me goed kennen weten dat ik – zelfs ik – over een zen-factor beschik die meer dan voldoende opduikt. That is onder normale omstandigheden, en dat is nu hoegenaamd niet het geval.

Het is ooit anders geweest, toen ik in al mijn onschuldigheid door het leven dartelde en regelmatig een knipoog kreeg van de cherubijnen die me voortdurend met mijn gat in de boter lieten vallen, tot die cherubijnen zichzelf een stuk in hun kraag zopen en een heleboel zaken anders uitdraaiden dan ik verwacht had, of zelfs ronduit tegenvielen. Puur door toeval, gezien ik niet in het lot kan geloven, kwam ik opeens van de zon in de regen en dan in de drop. Dat overkomt iedereen wel eens me dunkt. Alla, om de boel nu even te illustreren met één belangrijk aspect van mijn stralen/straling (?): neem nu mijn gezanik, ook alhier, over mijn dagelijkse arbeidsvreugde, waar het toch een godgeklaagd toeval is dat het nu reeds jaren duurt dat ik in een soort impasse ben terechtgekomen, waar ik eerst jaren vastzat in een job die op een blinde muur uitgaf om daarna gecouilloneerd te worden door een stel bedrijfspsychopaten, om nu te belanden in een situatie waar ik een erg complexe operatie dien te tackelen met een voortdurend tekort aan middelen en mensen. Schone vooruitzichten die toevallig anders uitdraaiden. En dat begint te wegen. Zodus niet echt bevorderlijk voor de dagdagelijkse motivatie, laat staan dat het ronduit zwartste jaar van mijn leven (waar ik hier, gezien het erg vers is, al meermaals over verhaalde) daar toe aan kan bijdragen. Het is zelfs wat ingewikkelder, gezien er nog andere factoren in het spel zijn, en gezien ondergetekende tot het uitstervend ras van de eeuwige idealisten behoort die against all odds proberen om tegen de stroom in te roeien, waar ik dat vaak beter niet had gedaan. Ge zou voor minder zagen.

Er zijn uiteraard een heleboel mensen die te maken krijgen met écht tragische situaties waarbij mijn pietluttigheden in het niets verdwijnen, maar we hebben, denk ik, wel allemaal issues die soms te lang duren en flink onze sjokkedeizen uithangen, en waarbij ge enkel behoefte hebt om dat allemaal te kunnen ventileren. En vanzelfsprekend gaan de mensen aan u zien dat er iets is wat u tergt. Ge zegt dat teveel in een keer of altijd teveel tout-court, en teveel tegen dezelfde personen, die vaak dierbaren zijn, en dat hebben we dan meestal niet door, omdat we onnozelweg naar antwoorden op zoek zijn die de anderen u meestal niet kunnen geven. Ge wordt dan soms iets minder gezellig in de omgang en ik versta maar al te goed dat ze dat niet altijd even plezant vinden – nogmaals mea culpa – doch ik heb vaak een stukje inlevingsvermogen gemist, welk een duw in de juiste richting zou kunnen betekenen. Ze zouden dat zelf ook graag hebben. Zo probeer ik mijn ondergeschikten, wiens gezaag – over de problemen op de vloer – ik reeds maanden moet ondergaan, nog steeds te motiveren gezien ze wel degelijk reden tot zeuren hebben. ’t Is dan ook mijn job.

Afin, op een bepaald moment wordt het dan moeilijk om de hele dag de positivo uit te hangen, wat mijn inziens puur menselijk is, maar ik beloof u dat ik mijn best zal doen om een stuk minder te zagen en het mij wat minder aan te trekken, of nogmaals wat meer te leren relativeren. Ik kan aan de oorzaken zelve weinig doen, maar werk hard aan beterschap. Immer vorwärts, maar geef me vijf minuten. Wat het zagen betreft zijn er nog altijd cafétogen. Want daar dienen cafétogen voor. Of blogs.

Advertenties

4 thoughts on “Mea culpa

  1. zaag, zanik, zeur, mekker, jammer en jeremieer gerust verder hoor, je blogs blijven leuk om te lezen. Echt waar, dipje of geen dipje. Je gal eens spuien in een blog kan in elk geval geen kwaad voor de volksgezondheid of het milieu :-))

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s