Wisselvallig

  • Bon, dit was dan de eerste keer dit jaar – en zelfs al veel langer geleden denk ik – dat ik op een terras zat pinten te drinken, maar dan wel in de schaduw, omdat ik niet versta hoe mensen in staat zijn van in de blakende zon diepgekoeld gerstennat te nuttigen. Alleen van de aanblik al krijg ik stekende koppijn.
  • Ik heb nog steeds niets gehoord over mijn lopende (?) sollicitatie, daar waar er “tegen het einde van de week” ging beslist worden wie er door mocht naar de volgende ronde. Ofwel zijn ze daar echt traag, gewoonweg nonchalant of ronduit onbeleefd. Ik ben benieuwd.
  • Op een terras, in de schaduw zittende, verschillende snotneuzen tegengekomen die een “hoodie” dragen met de kap op hun hoofd. Op hun hoofd. Met deze temperaturen. En bovendien een broek die zo laag hangt (nog lager dan verleden jaar me dunkt) dat ge bijna hun bloot gat ziet en hun portefeuille in hun knieholte hangt. Ik zal waarschijnlijk een oude zak zijn, maar ook hier snap ik niet dat die gasten niet doorhebben dat ze zich onsterfelijk belachelijk maken. Zelfs bij hun leeftijdsgenoten. Toch?
  • Ik heb mijn eerste verbrand vel gescoord. Een rode nek door het travakken in de tuin gisteren. Ik beklaag mijn pa zaliger dat hij die boel (zo groot verdorie) iedere week moest onderhouden en ge daar een volle dag mee bezig zijt. Maar die mens deed dat graag. Ik niet, tenzij het alleen maar gras afrijden moest zijn. Van een klein gazonnetje. Ja, dat zie ik ooit nog wel zitten, gezien dat balkon hier op mijn flat eigenlijk nog minder dan niets voorstelt.
  • Er was dus vrijdag van alles te doen in de stad, van optredens en plechtige openingen, maar op een bepaald uur waren de kroegen zowat (half) leeg en was er geen kat meer op straat te bekennen. Ze waren allemaal naar de zee, ofwel lag het aan het feit dat er nooit sprake geweest is van een écht nachtleven in Mechelen. Nooit geweest en waarschijnlijk nooit komende. Op die paar kroegen na. Allez, oekandana?
  • Gezien ik eigenlijk best wel dreigde goedgezind te worden, gezien de kobaltblauwe hemel, het zoete briesje en de schuifelende vogelkens, kon het niet anders dan dat de demonen nog even wat rampspoed over ons zouden uitstrooien. Zo kwamen we dit weekend tot de vaststelling dat er bij een nonkel – mijn favoriete, immer grappige nonkel – Big C is vastgesteld. De arme man moet meteen aan de chemo, wat absoluut niet goed klinkt, en niettegenstaande ik nog niet helemaal het fijne van de kwestie ken, ga ik keihard hopen dat het allemaal in orde mag komen.

Zo kan een zonnig weekend dus nog uiterst wisselvallig worden. Een mens zou het voor minder op zijn heupen krijgen…

Advertenties

One thought on “Wisselvallig

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s