Standby

Bij ons is er eentje die zes maanden werkt, serieus zijn nestel afdraait in de meest onmogelijke shiften, liefst dan op weekends en feestdagen (omdat dit uiteraard goed opbrengt) en dan voor zes maanden de wijde wereld intrekt. Zo’n beetje een halve hippiefiguur, een vrije vogel, die noch gebonden door gezin, huis of dagdagelijkse beslommeringen geniet van een klatergouden leven. En gelijk heeft hij.

Meer nog, eigenlijk ben ik een beetje jaloers, maar besef goed genoeg dat ik tegenwoordig dé cruciale elementen, nl. tijd en geld, ontbreek, om zelfs maar halvelings dat pad te kunnen inslagen, en bovendien ben ik ietwat geremd door mijn legendarische heimwee waardoor ik het nooit langer dan een paar maanden elders uithoud. Ik zou me zelfs kunnen vervelen wanneer ik niets substantieels om handen heb. Dat is dan vroeger wel even anders geweest. Zo was er een wekenlange roadtrip langs een aantal nationale parken in de US of A, waarbij ook eventjes Canada werd aangedaan, en het jaar daarvoor ging het – my most epic trip ever – richting het land van de Kiwi’s. Ik mag tevens niet vergeten om mijn vliegopleiding in diezelfde US of A te vermelden, wat toch wel tot de uitzonderlijke en niet alledaagse avonturen mag gerekend worden. Toen had ik het grote voordeel dat ik – wegens werkende voor een échte luchtvaartmaatschappij – kon rekenen op zgn. “standby tickets” die toelieten om op de lege plaatsen te reizen en waarbij ik enkel de taksen diende te betalen. Ik dien u niet te vertellen dat ik toen voor een habbekrats naar de andere kant van de wereld kon vliegen.

Ge moet zoiets doen wanneer ge jong zijt, en u niets moet aantrekken van de wereld der volwassen en nog minder van hun onnozele ratrace, die ge dan nog een paar jaar in het gezicht kunt uitlachen. Ik had dat indertijd meer moeten doen, maar die dure vliegerij maakte dat ik mijn centen anders heb besteed, mmar dan nog, gezien er weinig is dat daar aan kan tippen. Maar ik had het, in ’t licht van die – bijna- gratis tickets, meer moeten doen.

’t Is maar wat ge er zelf van maakt. Met het verdwijnen van die tickets doordat ik elders ging werken, het kopen en verkopen van huis en appartementen en het totaal gepluimd uit een relatie komen, is ook de drang om verre continenten te verkennen wat afgekoeld. Van moetens. Om nog maar te zwijgen van de quasi onmogelijkheid om het één maand of meer af te bollen gezien de baas dat niet graag hoort. Maar toch; ’t leven is al veel te kort en dan doet een mens er best aan om wat meer onder zijn kerktoren uit te komen. Ik hoop zodus nog een aantal van dit soort epische trips te kunnen maken, maar hoe ik dat ga doen of waar ze naartoe gaan is thans nog een kwestie van speculatie. Misschien begrijpt ge nu waarom ik per se terug bij een échte luchtvaartmaatschappij wil gaan werken. Eén goeie reden, besides de (veronderstelde) arbeidsvreugde, zijn die standby tickets. Een verdomd goeie reden, wat ik je brom!

Advertenties

4 thoughts on “Standby

  1. Een verbroken relatie kan je compleet aan de grond zetten en berooid achterlaten. Het is hard om ooit een groot huis in het groen te hebben gehad en het nu in een appartmentje moet uitzingen omdat je je in je eentje geen eigen huis kan permitteren.
    Mijn lief is het niet beter vergaan. Hij heeft 10 jaar lang bloed, zweet en tranen gezwoegd om zijn huis te renoveren. Elke cent die hij verdiende en elk vrije uurtje die hij had, ging naar die renovatiewerken. En toen het eenmaal af was, mocht hij het afbollen. Hij woont nu ook in een tuinloos appartement.
    Maar we moeten allemaal verder, of we dat nu willen of niet. En dat doen we ook.
    Sinds we elkaar 3 jaar geleden leerden kennen profiteren we zoveel mogelijk van het leven. We gaan geweldig veel weg in ’t weekend, doen alleen maar leuke dingen samen, met de moto, gaan kamperen, 1 of 2 keer een reisje naar het zuiden… we laten ons goed gaan, samen met onze zonen.
    Uiteraard zouden wij ook liever een huis van onszelf hebben en veel meer en verder willen reizen, maar dat kan niet zomaar. Een luxeleventje financiert zijn eigen niet, ne mens moet nog jarenlang alle dagen gaan werken om een beetje centen te verdienen.

    Ik hoop in ieder geval van harte dat jij ooit nog terug in een echte vliegtuigmaatschappij aan de slag kan en dat je de rest van de wereld nog kan exploreren met een dikke hoop standby tickets!

  2. Tiens, en wat is er gebeurd met de stelling van dat gras dat daarom niet perse groener is in den vreemde en al?
    Ge zijt toch nog te jong voor een midlife-crisis gij? 😉

    Ah, en nu de bekentenis, ik ben ook stekejakkeloes van mensen die op verlof gaan naar kenia of zo, gewoon, de wereld eens gaan bezien.
    Ik zou dat ook wel willen doen.
    Maar alleen is maar alleen, en dan nog, een blondje zonder boerka: in het overgrote deel van de wereld kan ik me dan nog geen dom waterke bestellen zonder gestenigd of erger te worden.
    Doemeneh, waar blijft die prins nu toch? 😉

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s