Nonkel

Het is me wat. Een tijdje geleden wist ik u terloops te vermelden dat er bij een nonkel van mij – mijn favoriete nonkel van kindsbeen af – “Big C” werd geconstateerd. De prognoses waren niet al te best, maar goed, waar er leven is, is er hoop niet? Toen ik gisteren in mijn streek een lange wandeling maakte en in de buurt was, dacht ik even om binnen te springen en te horen hoe het ging, maar bedacht me op het laatste moment omdat hij reeds eerder stelde om de eerste tijd wat gerust gelaten te worden om één en ander te kunnen verwerken.

Toen ik daarna bij mijn moeder thuis kwam, werd ik geconfronteerd met het verschrikkelijke nieuws dat mijn nonkel, een paar uur tevoren, zichzelf het leven had ontnomen. Klaarblijkelijk had hij – de eeuwige grapjas en farceur, steeds opgeruimd en blijgezind, althans in mijn ogen – reeds eerder gesteld dat hij niet dezelfde weg wou opgaan als zijn vader, die vreselijk had geleden onder dezelfde ziekte, en dat hij, indien nodig, er wel zelf en op zijn eigen manier voor zou zorgen dat het tot een einde kwam. Ik had nooit gedacht dat hij zulke donkere gedachten had…

Onwezenlijk, om op minder dan acht maanden tijd, weeral geconfronteerd te worden met de abrupte dood van iemand die zo dichtbij stond. Maar dat is uiteraard bijzaak. Belangrijk is dat tante, de nichten en de kleinkinderen nu de couragie vinden om dit drama stilaan te verwerken.

Arme kerel. Ik hoop dat hij nu rust gevonden heeft. Het had niet mogen zijn. Niet op die manier…

Advertenties

3 thoughts on “Nonkel

  1. Pingback: De eindejaarsvragen! | Middernachtsdromen en dageraadswijsheid

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s