Walvis

Ik zou het op deze 11e juli kunnen hebben over het feit dat er omtrent de Vlaamse zaak niets te vieren valt, maar dat ga ik niet doen, omwille van het feit dat ik al gauw, in de ogen van sommige lezers, in kaakslagflamingantisme zou dreigen te vervallen. Laat ik het dan maar eens voor de verandering over walvissen hebben, of in dit geval over grienden.

Net zoals bij het vorige seizoen kijk ik ook dit keer met graagte naar “Whale Wars” op het onvolprezen Discovery Channel. Ik vind het nu eenmaal enorm sympathiek dat een zootje ongeregeld op alle mogelijke manieren de walvissenjacht tracht te saboteren. Logisch ook, gezien die walvissen nog steeds met uitsterven bedreigd worden, en onder het mom van hypocriete “research” worden geslacht om voor grof geld over de toonbak te gaan als “delicatesse” voor een stelletje opgeblazen Japanners. Bloody interessant – no pun intended – en zo ook de nieuwe reeks, die zich afspeelt op en rond de Faeröer Eilanden, waar de jongens en meisjes van Sea Shepherd proberen om de controversiële griendenjacht te voorkomen .

Wat betreft die griendenjacht kan men simpelweg stellen dat de beesten in kwestie en masse over de kling worden gejaagd, ten einde hun weg te vinden naar Faeröerse magen als nationale schotel. Folklore dus, en ik moet toegeven dat ik enigszins begrip heb voor tradities, en tot de vaststelling kom dat het vlees op een normale manier geconsumeerd word, niettegenstaande de Faeröers niet zullen omkomen van de honger wanneer ze dit vlees moesten missen. Daarentegen vind ik dit een nogal “beestig” vermaak en ben ik niet helemaal overtuigd van het idee dat de dieren snel worden afgemaakt. Binnen de 30 seconden, zoals een van de eilandbewoners poneerde, lijkt me akelig lang, terwijl een of andere Viking probeert om de ruggengraat van deze intelligente dieren over te hakken. Ik stel dan ook voor – uit liefde voor de beestjes – om deze traditie te vervangen door een jaarlijks haringfestijn in de parochiezaal van Torshavn. Of beter nog, de meest teleurgestelde Vikings mogen het met hun zakmes opnemen tegen een uitgehongerde Orka, om aldus met gelijke wapens te strijden. Afin, dit gebruik is gewoonweg niet meer van deze tijd, al was het maar dat de jacht niet meer levensnoodzakelijk is.

Ik heb aldus niets tegen – goed onderbouwde en constructieve – acties die het (plaatselijke) publiek met reden een geweten dienen te schoppen, maar voel me toch ietwat ongemakkelijk bij het steeds venijniger wordende fanatisme van Sea Shepherd. Zeker wanneer men een aantal controversiële uitspraken van Paul Watson, hun “kapitein”, in de schijnwerper plaatst, waarbij hij in de jongste aflevering stelde dat “rechtvaardigheid boven de plaatselijke wet staat”. “Zijn” rechtvaardigheid uiteraard. Meer nog, ik begin me af te vragen of deze militanten niet meer houden van dieren dan van mensen, en in dat geval zal het uiteraard niet lang duren eer we in ongezonde toestanden terecht komen en er menselijke slachtoffers vallen. Zo was er een activiste die in tranen uitbarstte bij het zien van resten walvisblubber, waar ik nog steeds de eerste vegetariër moet tegenkomen die hetzelfde doet wanneer hij het uitstalraam van een slagerij voorbij wandelt.

Tsssk… Bij het zien van zulke taferelen krijg ik opeens wél zin in een taloor griendenvlees. Maar dat zal dan wel aan mij liggen zeker?

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s