Lumumba

Veel planten zult ge op mijn kot niet tegenkomen. Er is ooit nog een klimop geweest die na een samenwoonst was meegekomen, ondertussen een verhuis of twee had meegemaakt, en het tenslotte na een paar jaar van puur miserie heeft opgegeven. Ik vergat deze – nochtans erg stugge – plant wel eens te verzorgen, met alle gevolgen van dien. Toen kwam er de bananenplant, die ik van een zeer dierbaar iemand had gekregen, en die ik als dusdanig liefkozend had opgevoed tot een aardig boompje. Lumumba was de naam, en ik heb er weinig problemen mee gehad om het enige stuk groen in mijn uitzet, ondertussen residerend in een grote zware pot, mee te sleuren op al mijn omzwervingen.

Zo belandde Lumumba ook in het huis mijner laatste samenwoonst, alwaar Lodewijk, de lichtelijk psychopathische kater, niet alleen een hekel had aan ondergetekende, maar nog meer aan Lumumba. Het duurde aldus niet lang vooraleer de mooie bladeren aan allerhande kwaadaardige oefeningen van zijne katachtige hoogheid ten prooi vielen. Zo ver kwam het, dat ik de potaarde rondom met cocktailprikkers had volgeplant om te vermijden dat de plant helemaal aan flarden werd gescheurd. Toen ik na – wederom een epic fail op relationeel gebied – terug thuis aanspoelde, volgde Lumumba uiteraard in mijn kielzog, en stelde ik tevreden vast dat de – ondertussen ietwat verfomfaaide – plant ondertussen een “kleintje” had voortgebracht dat dra zijn eigen pot zou krijgen.

De beslommeringen toendertijd zorgden er echter voor dat Lumumba in de vergeethoek terechtkwam, en een week van onoplettendheid en zware vorst transformeerden hem in een hoopje stijf bevroren bruine ellende waar nooit meer leven in kwam. Of dat dacht ik althans, want groot was mijn verbazing toen moeder vertelde dat ze al die tijd had geprobeerd om het kleintje, waar schijnbaar nog een zucht leven in zat, terug tot volle bloei te wekken, zodat ik terug de bezitter ben van een fier bananenplantje, en me niet schuldig moet voelen omdat ik het cadeau van weleer – onbewust – aan zijn lot had overgelaten. Mijn geweten is gered, na deze daad van onvrijwillige doodslag. Nog eventjes, en dan mag hij de nursery uit, om vervolgens naar mijn appartement te verhuizen. Bwana Kitoko lijkt me wel een plezante naam.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s