Heden niets te melden

Heden niets te melden. Althans dat denk ik toch, tenzij dan dat ik het gevoel heb dat de zomertrein wederom aan me voorbijraast, zoals dat reeds een paar zomers het geval is. Vroeger had ik daar niet zozeer een probleem mee, gezien ik in de tofste job ever, in wijlen het tofste bedrijf (God hebbe haar ziel), steevast genoeg recuperatiedagen had om een en ander van de vele zomerfestiviteiten mee te pikken. Ook toen werkte ik in shiften – duh, luchtvaart hé – maar voor een iets lager loon werden we ruimschoots in vrije tijd gecompenseerd en hadden we godbetert een normale personeelsbezetting. En daar wringt nu net het schoentje. Waar het begrip “te hoge werkdruk” vroeger slechts een kwestie was van hier en daar een piekperiode, blijkt dit nu immer weer het geval te zijn, en blijkt een normale staffing voor god weet welke reden onhaalbaar. Misschien heeft het iets te maken met de nakende overname, misschien is de cashflow te laag of whatever, maar werken met een bezetting van 75% is bij ons de regel. Laat daar nu bijkomen dat het mooi weer is, met 15% “ziekteverlof” als gevolg, alsook de afwezigheden wegens normale geplande vakanties en je weet stilaan hoe laat het is. Bijna vergeet ik ook te melden dat een groot deel van het personeel last heeft van een of ander ingebeeld vriendje dat hen momenteel opdraagt om overdag niet te eten en zich ’s nachts overhoop te schransen zodat ook daar het werkritme tanende is.  Ik wacht enkel nog op de eerste pummel die zich ziek meldt vanwege indigestie.

Ondergetekende kan zich echter – de overname indachtig – niet permitteren van “ziek” te worden, laat staan dat mijn religie – die me opdraagt om van vrijdagnamiddag tot maandagmiddag Sint-Alcohol te vereren – door het bedrijf erkend wordt. Ook vakantie nemen in deze periode is uitgesloten, omwille van de werkdruk (weeral) en de voorrang van getrouwden met kinderen. Zo dus ben ik reeds een paar dagen doende als surrogaat-arbeider, hier en daar geholpen door collega’s die zelf met de handen in het haar zitten, draai ik ontiegelijk veel overuren en kom ik half gebroken thuis. “Onverschilligheid” is hier het ordewoord en is “get the job done, whatever it takes” de order. Niettegenstaande ik binnen de maand van functie mag veranderen hebben ze me dus goed liggen gehad.

Nog nooit heb ik zo gesmacht naar extra vakantie alwaar ook ik prentjes van geslaagde barbecues en zatte terrasavonden op facebook kan plaatsen. De zomertrein raast wederom voorbij. Dju toch!

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s