Wochenschau 37

Het leek wel alsof ik over de voorbije week niets zou kunnen schrijven wat ook maar eventjes van de routine zou afwijken. Ze kabbelde voort, die week, en de muze – dat vervelende secreet – die je soms wel eens nodig hebt in blogland was wederom afwezig. Het werd zodus een stuk boeiender, toen ik donderdagnamiddag, bij het huiswaarts keren, te horen kreeg dat men mij op vrijdag wou zien, op de bovenste verdieping, en zonder verdere uitleg. Een vervelende flash back maakte zich meester van me, en ik was meteen aan het bedenken wat ik a) uitgevreten zou hebben of b) en meer waarschijnlijker, op wiens tenen ik getrapt zou hebben door zoals altijd duchtig mijn welgemeende en geargumenteerde goesting te zeggen. Of misschien was het wel zoals de laatste keer, toen ik op de vingers werd getikt omdat niet iedereen, en ik citeer, mijn “wel erg speciale vorm van humor begrijpt”. Cynisme en ironie, het blijft een pijn(lijk)punt voor vele onwetenden in deze maatschappij.

Ik had er dan ook volstrekt niet aan gedacht dat het over mijn overplaatsing zou gaan, waarvan ik vermoedde dat deze ondertussen reeds ergens verticaal geklasseerd was, niettegenstaande ik een tweetal weken geleden een cursus heb gevolgd die me op deze nieuwe afdeling dient voor te bereiden. Awel, ’t is van dattum, en wel meteen, waarover ik me ook sterk verbaasde gezien het woord “inertie” bij ons uitgevonden werd. Ik zit hier dus erg verweesd thuis te zitten met het idee dat de werkdag verre van voorbij is en ik vanavond pas om acht uur dien te beginnen. Een stuk de nacht in. Niet definitief uiteraard, maar toch om alle facetten van het nieuwe werk te leren kennen.

Mijn nieuwe uren zijn voornamelijk van een uur of twee in de namiddag tot een uur of half elf ’s avonds en de weekends mag ik aan anderen laten. Geef nu toe; dat is reeds een stuk beter dan – letterlijk midden in de nacht – op ontiegelijk vroege uren te moeten opstaan. Belangrijker nog is het feit dat ik van mijn ongeleide projectielen en andere sociale gevallen ben verlost en de mensen op deze dienst ietwat meer plichtbewust zijn en over een zeker niveau beschikken. Het zware handwerk, wanneer bovenvermelde projectielen en masse “ziek” waren, en ik er terug aan werd herinnerd dat ook ik een (pijnlijke) onderrug heb, kan bij deze ook naar het departement slechte herinneringen verwezen worden. Mijn getergd geduld kan dus even op de plooi komen. Maar goed, is dit dan wat ik zoek? Beter, dat wel ja, maar ik blijf op vinkenslag zitten. Ooit komt er wel iets uit de bus waar ik de arbeidsvreugd van weleer zal terugvinden. Hier of elders. Nu of later.

Advertenties

4 thoughts on “Wochenschau 37

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s