Eén jaar later

Eén lange paniekaanval van 45 minuten was het, eentje die varieerde van een 5 (op tien) tot een 7, en dat was al een hele tijd geleden. Het was dan ook het jaargetijde van mijn vader, en niettegenstaande deze atheïst geen nood heeft aan rituelen ter zingeving, kan ik mijn moeder alleen maar een groot plezier doen door een ouderwetse zondagsviering in onze dorpskerk uit te zitten.

Het is dus zeker niet omdat ik die bittere gebeurtenis een plaats gegeven heb; integendeel zelfs, ik denk er nog ieder dag aan, meermaals per dag zelfs, en ik kan u verzekeren dat het nog dik aan de ribben plakt. Ik zie nog steeds de lijkzak die dichtgeritst wordt, die laatste glimp van het gezicht van mijn vader, en mijn moeder die als een hoopje radeloze ellende op een stoel zit. Ik herinner me nog steeds dat ik in shock was, en toch stantepede op “emergency-mode” overschakelde om toch maar in staat te zijn om mijn moeder door die eerste verschrikkelijke weken te loodsen. Ik herinner me dat ik tegelijkertijd tot over mijn oren verliefd was, dat zeer tegenstrijdig was, en ik het zonder de dame in kwestie nooit had kunnen volhouden en waarvoor ik haar – zelfs al horen we ondertussen niets meer van elkaar – tot in de eeuwigheid dankbaar zal zijn. Dat alles speelde vandaag door mijn hoofd, behalve dan wanneer ik de demonen van mijn paniekaanvallen te lijf ging door het stilletjes uit te zweten. Mettertijd zal ik het wel een plaats kunnen geven, maar daar is het nog even te vroeg voor. Het is godbetert exact één jaar geleden.

Raar genoeg dacht ik ook aan een uitspraak van mijn vader, een paar weken voor zijn dood, toen hij tegen mijn moeder plots zei dat hij dacht “dat er niks was na de dood”. Ik schrok wel even, gezien mijn ouders nog tot de generatie behoren die een zeemzoeterig en haast kinderlijk geloof belijden, waar de hemel en een leven na de dood, inclusief het “weerzien van de afgestorvenen” tot de vaste waarden horen. Had hij toen een voorgevoel? Het trof me dan ook toen de weduwe van mijn vaders beste vriend vandaag mijn moeder, toen ze het even moeilijk had, troostte door te zeggen dat “die twee hierboven al lachend met de kaarten spelen zoals vroeger en we ons dus niet al teveel zorgen moesten maken”.

Awel, ik wou dat het waar was.

Advertenties

One thought on “Eén jaar later

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s