Koperblazer

Ik leef van dag tot dag, en dat is te merken aan mijn privéagenda, die in tegenstelling tot mijn werkagenda slechts hier en daar een vaste afspraak heeft. Zo zijn er twee dagen die sinds jaar en dag worden vrijgehouden: de jaarlijkse dorpsfeesten en het concert van de fanfare. U leest het juist, ondergetekende hoort sinds jaar en dag bij een fanfare – in feite is het een harmonie – en deze twee evenementen behoren zowat tot mijn hoogtepunten van het jaar, gezien dit de ideale momenten zijn om nog eens de banden met het dorpsleven en mijn aloude referentiekader aan te halen.

Het is daarentegen tien jaar geleden dat ik het dorp verliet, maar het doet steevast deugd om te beseffen dat de mensen van mijn dorp mij nog steeds begroeten als iemand die maar een week is weggeweest. Eenmaal lid van de club, altijd lid van de club. Ondertussen is het even lang geleden dat ik een instrument – in mijn geval een trompet – heb aangeraakt. Het werken in shiften en de afstand zorgden er voor dat het moeilijk vol te houden was om de eerste partij – laat staan de derde – te blijven spelen, gezien ik met die paar luttele repetities die ik nog meespeelde niet in staat was om voor langere tijd een deftig “embouchure” te behouden. Ik blies er dus meer naast dan in. De rol van helpend lid – en dus meestal voor en achter de toog – gaat me in deze aldus stukken beter af.

Dat een fanfare, harmonie of brassband volksverheffing van niveau is – zeker wanneer een of andere langharige didgeridoo of djembéspeler daar smalend over doet – staat buiten kijf. Dat de individuele fanfaremuzikant daar ook zo over denkt is een andere zaak. Uiteraard doet ge het voor de muziek, want ge speelt graag muziek – daar doet ge het officieel voor – maar ik ga niet ontkennen dat er bij twaalfjarige ondergetekende toch wat dwang kwam kijken om het uniform aan te trekken. Er speelde minstens één lid van iedere generatie van min familie bij de fanfare, en gezien mijn broer een muzikaal analfabeet is, kwam de zware last op mijn schouders te liggen. Toen ik zowat zestien was begon het er interessanter uit te zien. De gratis chips en cola na de repetitie werden algauw ettelijke pinten, en de wekelijkse bijeenkomsten een excuus om er thuis van onderuit te muizen. Maar we deden het voor de muziek, ondanks het feit dat onze fanfare veel jeugd telde (en nog steeds telt) waaronder enige zeer boeiende – en steeds dwarsfluit of klarinet spelende – jongedames, waar ik graag een samenspel mee organiseerde.

Een groot muzikant zat er anders nooit in me verscholen. Eerste partij, en dus de zang spelende met twee of drie anderen, dat ging nog net, maar voor die paar solo’s die ik gespeeld heb, waren er een viertal Palmen of Vieux-Temps nodig om de plankenkoorts te bedaren. Om nog maar te zwijgen van de wandelconcerten van kroeg tot kroeg – voor het brengen van ernstige serenades – waarbij het na een aantal stops moeilijk werd om onze lijn te behouden. Maar ge hebt dat allemaal over voor de muziek.

Zo werd ik deze keer weeral – zoals ieder jaar op het concert – gevraagd of ik geen goesting had om terug te komen. En in plaats van een trompet in bruikleen te krijgen zou ik er dit keer eentje krijgen. Voor altijd. Gratis en voor niks en op mijn naam. Ik dacht er nog aan, toen ik zondag wakker werd met pijn aan het haar en het gevoel of mijn ogen twee licht opgeschuurde pingpongballen waren. Misschien. Binnen een paar jaar. Want van zoveel over te hebben voor de muziek wordt ge moe. Vooral dan the day after. Kunst na arbeid. Het is en blijft een schone bezigheid!

Advertenties

3 thoughts on “Koperblazer

  1. Wel wel wel, je blaasde hierboven de loftrompet van de harmonie… dat is al een goed begin. Ik ben muzikaal ook een kluns, maar wel een helpende hand in de lokale harmonie. Helpt mijn integratie (waarschijnlijk nog) ver(der) van my hometown.

  2. Mooi stukje. Ik speel zelf klarinet in een harmonie en ik heb meer dan levendige herinneringen aan wandelconcerten van het ene café naar het andere en aprèsrepetitierecepties. Ook hier is het een familieding maar ze hebben mij niet echt moeten pushen 🙂

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s