We’re dooooooomed!

Monica-De-Coninck-en-Elio-Di-RupoDan zit ik soms in mezelf te zeuren dat de Muze me danig in de steek laat, maar dan duikt er opeens een dankbaar onderwerp op. Zo las ik op een andere blog een verwijzing naar de post van een zekere Sofie die ondertussen ook op de site van Knack werd gepubliceerd. Aandoenlijk, maar laat ik nu net een heleboel bemerkingen hebben – anders schreef ik er niet over, uiteraard.

Gij zijt heus de enige niet die zich vragen stelt over hoe rond te komen op het einde van de maand, laat staan dat ge u afvraagt wat de – donkere? – toekomst u zal brengen. Maar laat ik nog eventjes samenvatten: ge werkt beiden fulltime, ge zijt beiden zelfstandige in bijberoep, ge hebt zelf een wagen en uw lief heeft een bedrijfswagen, ge betaalt een woning af, ge hebt een kleine dreumes onder uw hoede, en op het einde van de alinea stelt ge dat ge een goed leven hebt, binnenkort op reis gaat, geen honger hebt en mooie kleren draagt. Meer nog, ge zegt bloedserieus dat ge het goed hebt.

Allrightie. Ge hebt bij deze vastgesteld dat ge tot de doorsnee van de bevolking hoort. Meer nog, ge hebt het in feite enorm breed wanneer ge uw situatie vergelijkt met diegenen die het met een pak minder moeten doen. Alleenstaanden met kinderen om maar zoiets te zeggen. Zieken, bejaarden en anderen die niet kunnen werken, hoe graag ze dat ook zouden willen. Ge hebt het misschien gelezen in de reacties op uw blog, of anders bij de commentaren op het artikel in Knack, maar laat me toch toe om te zeggen dat ook ik u niet helemaal serieus neem.

Ok, er is de crisis en de daaruit voortvloeiende levensduurte, en iedereen heeft reden tot klagen, maar voor de doorsnee werkmens – waar ook gij toe behoort – gaat het mijn inziens vooral over het behouden van een levensstandaard die er eigenlijk een beetje over is. Mijn vader zaliger vertelde me over de jaren na de oorlog en de crisis in de jaren zeventig, waarin het vooral hard werken was en de tering naar de nering diende gezet te worden. De sociale zekerheid was toen niet wat ze nu is, en de begrippen “tijdskrediet” en “halftijds werken” moesten nog uitgevonden worden. Prioriteiten stellen heet zoiets. Ge gaat mij die tijden niet horen ophemelen, integendeel zelfs, maar ik stel wel vast dat de vorige generaties toch wel zelfredzamer zijn geweest, en met een pak minder rondkwamen.

Ge zou misschien eens kunnen oplijsten wat ge écht nodig hebt in dat leven van u. Ik ben zo 7 jaar niet op vakantie geweest omdat er andere prioritaire kosten waren zoals o.a. de aankoop van een hoop bakstenen. Ondertussen heb ik, en dik tegen mijn goesting, al eens een job gedaan die me eigenlijk niet aanstond, dit in afwachting van beter, en enkel en alleen omdat er brood op de plank moet komen. Het draait dus vooral om keuzes maken – een kleine maken hoort daar ook bij – en daarom kan ik mij niet van de indruk ontdoen dat gij een beetje een luxeprobleem hebt. Er zal nog veel moeten gebeuren vooraleer gij zwarte sneeuw zult zien, en ik denk dat uw bericht sommigen – zeg maar een oudere werkloze met studerende kinderen of een chronisch zieke – flink in hun ochtendkoffie deed verslikken. Gij zult keuzes moeten maken, waarbij gij, of uw lief, misschien uw eigen dromen terzijde zult moeten schuiven, maar dat zijt ge dan ook verplicht, als was het maar voor jullie kind.

Maar langs de andere kant kunt gij daar niet aan doen. Gij zijt een kind van de jaren negentig, en gij zijt opgegroeid in een wereld van weelde, waar zowat alles uit de lucht kwam vallen. Daarom ook dat gij u richt tot dezelfde politici die ons het “gratis-verhaal” bezorgden in tijden toen de sky nog de limit was. Waar we allen, hedonistisch en vooral met onzelve bezig, consumeerden dat het niet mooi meer was. Waar ge haast een seut waart wanneer ge geen 6 maanden tijdskrediet nam om met de Trans-Siberische express naar Peking te reizen en waar ge – enkel met het “nu” in gedachten – van feestje naar feestje dartelde.

Die politici zijn al lang niet meer bezig met u. Het draait daar vooral om dogma’s en dure principes die algauw ter zijde worden geschoven om de macht van de desbetreffende en almachtige zuil te garanderen, want dat lijkt een doel op zich geworden. Ook al wijzen alle parameters er op dat dit versmachtend systeem op zijn laatste poten loopt, is het ook daar enkel een denken op korte termijn. Après nous le déluge, en uw kleine zal daar de rekening voor betalen. Ik deel dus uw angst voor de toekomst, en ik durf te stellen dat we zo goed als f*cked zijn, tenzij er snel ingegrepen wordt.

Ge moet maar eens kijken naar de diepere oorzaken. Ik maak me al jaren zorgen, en na ettelijke kilometers lectuur verslonden te hebben begin ik zo stilaan te begrijpen hoe de dingen in elkaar zitten.

Neem nu uw pensioen. Dat zal – met alle zekerheid – onbetaalbaar worden wanneer we op de huidige manier verder gaan, en waarbij de komende generaties dienen op te draaien voor de vergrijzing (wederom kortetermijndenken). Het ware beter dat gij zelf uw pensioen bij elkaar spaarde, en de Zweden doen ons dat reeds voor. Meer nog, de traditionele partijen stonden, een paar jaar geleden, dit vernieuwde en efficiënte pensioensysteem, dat tevens uw kinderopvang oplost, te bejubelen, maar ondertussen is er nog niks veranderd. Verstaat gij zulke incompetentie? Ik alvast niet. Ge moet ook maar eens “Zilverfonds” googelen, en dat zult ge zien dat een van de kameraden van de door u aangeschreven minister dit vakkundig verknoeid heeft,en dan was het eigenlijk nog geen echte oplossing. En zo kan ik nog een tijdje over die pensioenen verdergaan.

Wat de crisis en de levensduurte betreft, zijn er diegenen die roepen om vooral niet te besparen en te blijven uitgeven, om aldus de consumptie aan te zwengelen en arbeidsplaatsen te creëren, maar de kruidenier in mezelf – die graag zijn boekhouding op orde heeft, weet dat ge geen geld kunt uitgeven dat niet bestaat. Ge kunt daarom proberen om diegenen die nog wel geld verdienen – en waartoe ook gij behoort – wat verder te belasten, tot ook die citroen is leeg geknepen. Gij moet dus niet alleen keuzes maken, maar ook op de hoogste echelons dienen knopen doorgehakt te worden.

Ik kan alleen maar herhalen dat – mijn inziens en de kruidenier indachtig – de minst slechte oplossing bestaat uit het aanhalen van de broeksriem, zowel door u als door de staat, maar tegelijkertijd moet ik vaststellen dat enkel een duurzaam systeem op termijn soelaas kan bieden. Ik hoop alzo – samen met mijn politiek correcte medemensen – op een faire taxatie, zonder achterpoortjes, waar de breedste schouders uiteraard de zwaarste lasten dragen, maar waar er ook voldoende ademruimte is voor ondernemers, dat spreekt voor zich. Ik hoop tevens op een betaalbare en gemoderniseerde sociale zekerheid waar de echte sukkelaars geholpen worden en waar sociale fraude, net zoals financiële fraude absoluut niet getolereerd zal worden. Dat zal helemaal niet simpel worden maar vooral heel veel politieke moed vergen, want ge zult daarmee geen cadeaus uitdelen.

Ik ga hier niet teveel meer uitweiden, maar er zijn een aantal begrippen – waar ge misschien nog nooit van gehoord hebt en vooralsnog enkel in stoffige achterkamertjes worden besproken – die wel eens heel erg belangrijk kunnen worden in de toekomst. Ik denk maar aan het afschaffen van het fractioneel bankieren en de geldcreatie door private banken en het gebruik van parallelle munten en zelfs het doorprikken van de luchtbel die de Euro geworden is, om nog maar te zwijgen over het rampzalige open grenzen beleid dat immens zwaar op de sociale zekerheid weegt, en de kleine eigenaardigheden van dit land, waaronder een moddervette overheid met zijn politieke benoemingen en een systeem van opgelegde solidariteit dat enkel dient om dit zieltogende land nog wat langer aan het infuus te houden, om nog maar te zwijgen van vakbondsbanken die met het geld van de spaarders knoeien. Werk voor de boeg. En geen klein beetje.

Afin, ’t is dus niet enkel uw fout, maar ik vond uw blogpost getuigen van een aandoenlijke naïviteit. Ik vrees dat ge bij de desbetreffende minister aan het verkeerde adres zijt. Die mensen, en dan vooral haar baas, hebben geen antwoord op uw verzuchtingen. Wie dan wel is de grote vraag. Stel uw prioriteiten en zorg voor uzelf in plaats van naar boven te kijken, maar vooral, let de volgende keer- in het stemhokje- maar goed op.

Ps: ik las in uw “about” dat ge na 2 maanden verkering een huis hebt gekocht met uw lief.  Ik heb dat ooit ook gedaan. En daarna heb ik pas zwarte sneeuw gezien, maar dit geheel en terecht ter zijde 🙂

Advertenties

5 thoughts on “We’re dooooooomed!

  1. Weel said my virtual friend ! Ik deel uw mening. Ik dacht na het lezen van Sofie’s postje via Kerygma eigenlijk maar één ding: wat zijn wij toch allemaal rotverwende nesten, zeker in vergelijking met de duizenden generaties voor ons. Sofietje, oh, Sofietje… leer eens kiezen ! (en dus ook verlliezen). En ik gooi er ook hier (alhoewel not done) een blogpostje van vroeger tegenaan… http://bentenge.wordpress.com/2011/10/25/claddagh-the-sequel/
    En yes, our social model is doomed, laat ons vlug nog pakken wat we kunnen 😉

  2. Fijn dat je ook denkt aan (en ze ter sprake brengt) diegenen die doodgraag zouden willen werken, maar dat niet kunnen. Bedankt daarvoor ! Niet tot werken in staat zijn betaal je cash, en die poetsvrouw die dan best handig zou zijn is (en blijft vaak) een onbereikbare droom wegens te luxueus….

  3. Je hebt hier zeker een punt dat je niet alles kan hebben. maar als ik een keer naar mijn situatie kijk in mijn verleden moet ik toch zeggen dat die keuze toch niet zo gemakkelijk is. Twee kinderen hebbende en getrouwd zijnde met een man (arbeider) met een klein loon kon ik kiezen tussen
    1. thuis blijven bij de kindjes maar nooit in staat zijnde een huis te kopen en iedere maand te moeten krabben om toe te komen + heel waarschijnlijk te moeten profiteren van de maatschappij want privé huren zou dan veel te duur zijn.
    2. gaan werken en (ook mits veel krabben) in staat zijn om een huis te kopen. De keren dat we op verlof konden in die 18 jaar kan ik op 1 handje tellen.
    Mijn keuze had het voordeel dat ik , na de scheiding, voor mezelf en mijn kinderen kon instaan , waar ik héél blij mee was.
    Dus vind ik dat die keuze er eigenlijk geen was.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s