Fons en Filemon(a)

car-wreck-south-endEen tijdje geleden las ik met veel interesse het relaas van de verkoop van de oude mazoutketel van Menck (puike blog; allen daarheen!) en wel vanwege de reden dat ik op dat moment net hetzelfde aan het overwegen was. U las hier reeds dat Fonske- mijn 14 jaar oude diesel zuipende heilige koe – en ondergetekende reeds een en ander hadden meegemaakt, en de onlangs ontplofte zijruit was de laatste druppel.

Niettegenstaande zijn oude gewrichten kraakten en hij het bijna-zware ongeluk nooit helemaal te boven is gekomen (hij “trok” toch nog steeds wat naar rechts) werd het duidelijk dat ik mijn trouwe metgezel keihard moest verpatsen vooraleer de kosten té hoog werden. Maar toch, ik ben een beetje sentimenteel en heb de neiging om me te hechten aan banale gebruiksvoorwerpen – waar ik auto’s ook onder reken – alsook andere oude brol. Wat wilt ge. Het was in Fonske dat ik bange momenten meemaakte toen hij me vierklauwens naar die vervloekte plaats bracht waar mijn vader het tijdelijke met het eeuwige wisselde. Het was ook Fonske die getuige was van een goed begonnen relatie die op een ontgoochelende manier eindigde, en zo zijn er nog voorvalletjes die maken dat ge u begint te hechten aan wat voor anderen slechts een oude bak is die onderaan de deuren begint te roesten, maar voor uzelf een vertrouwd dagelijks werktuig is waar ge zelfs halvelings in woont. Met iets of wat weemoed zal ik aldus mijn vertrouwde Fonske morgen met een opkoper meegeven.

Maar waar de kosten te hoog begonnen op te lopen moest ik wijselijk een alternatief beginnen zoeken. Een bedrijfswagen zat er niet meteen in, wegens bedrijfspolitieke redenen, maar proberen kan zeker geen kwaad, gezien ik ter compensatie een plezante loonsverhoging kreeg die mij in staat stelde om pijnloos een “nieuw” stalen ros aan te schaffen. Hoera!

’t Is nog altijd geen helemaal nieuwe hoor, en gezien de waarde van een wagen pijlsnel daalt, vraag ik me dan ook af waarom ik überhaupt een nieuwe zou kopen. Een zoektocht op het internet leverde me al gauw een fraai en jong exemplaar op, dat tot mijn grote blijdschap – mijn innerlijke spelende mens indachtig – een heleboel multimediasnufjes bezit die voor u misschien normaal lijken maar voor mij een absolute first zijn. Ik kan zelfs tegen mijn nieuwe wagentje praten, en ze spreekt zelfs terug.

Laat die “ze” nu net een dilemma zijn. Ik geef mijn auto’s namen, en ik had – gezien het merk met F begint – een hele rist namen met “F” de revue laten passeren totdat mijn lieftallige Penelope met het wonderschone “Filemon” voor de dag kwam. Filemon it is, maar toen ik daarnet, onderweg naar huis, vrolijk de voice commando’s aan het uitproberen was, kwam ik tot de vaststelling dat Filemon in feite een madam met Oxford English accent is. Penelope en ik hebben ’t er net over gehad. Is het nu Filomena? Of zijn Filemon en de boordcomputer twee aparte entiteiten?

Waar een mens zoal zijn kop over kan breken.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s