Schoon schip

Plots komt een mens tot de vaststelling dat alles stilaan maar zeker terug op de plooi valt. Er is nog die kleine zindering van angst dat ook dit weeral een momentopname zou kunnen zijn, maar nu lijkt het echt wel of de turbulente en rusteloze jaren slechts bitterzoete herinneringen zijn geworden die duidelijk gemerkt en gecatalogeerd in het archief van mijn geheugen worden opgeslagen.

Zo kwamen Penelope en ik terug van een geslaagde meerdaagse over de grens, en dacht ik bij mezelf dat ze, wat mij betreft,  tot het einde der tijden mijn sidekick mag blijven. En omgekeerd ook natuurlijk.  Klinkt klef, en er zijn er weinigen die me zouden durven verdenken van enige aanleg tot  overdadige romantiek, maar deep down schuilt er wel iets weekhartigs in me, in woord maar vooral in gedachte. Afin, veel uitleg om u te vertellen dat ik het met Penelope goed heb getroffen en ik me er nog elke dag over verbaas dat het allemaal zo normaal, ongedwongen en zonder complicaties zijn gangetje gaat.

En heel ander verhaal dan de soaps die zich de laatste jaren afspeelden.  Ik begon haast te geloven dat ik een karma had dat er op gemaakt was om moeilijke vrouwen aan te trekken. Grillig en veranderlijk, voor zichzelf de lat veel te hoog leggend, zichzelf pijnigend en vooral trachtend te verhullen dat ze in feite geweldig onzeker waren, waar ik dan – de rots in de branding – zelf geweldig onzeker van werd omdat ik, mijn licht autistische trekjes in achting nemende, gewoonweg niet in staat was om dat soort signalen (tijdig) te interpreteren. Trouwens, ik had er toch niks aan kunnen doen.

Een hele paragraaf om u diets te maken dat ik onlangs met een “ghost of the past” werd geconfronteerd.  Misschien zijn er nog een aantal onder u die zich herinneren dat ik, een tweetal jaar geleden, net toen mijn vader stierf, een coup-de-foudre van jewelste had.  Een haast bizarre mengeling van emoties, maar Myrthe, de dame in kwestie, kwam in feite net op tijd om me door die donkere periode heen te helpen. Dat het later spaak liep had daar dan weeral niets mee te maken maar eerder met het feit dat ik te dicht kwam bij iemand die erg op haar comfortzone was gesteld, en sowieso, zie boven, geen al te gemakkelijk karakter was.

Een echte zinnige uitleg heb ik nooit gekregen, en al gauw ontstond er een mijnenveld tussen mezelf en de vrouw waar ik een paar maanden voordien nog voor door het vuur zou gelopen zijn.  De contacten werden algauw schaars en de herinneringen kwamen terecht in zo’n kartonnen doos die ik in het archief van mijn geheugen bewaar.

Het moet nu lukken dat Myrthe in dezelfde stad als Penelope woont, en ik had me er al aan verwacht dat ik ze ooit wel eens tegen het lijf zou lopen, wat een tijdje geleden ook gebeurde, maar dan in die zin dat ik ze zag voorbij wandelen terwijl ik net met de wagen reed.  Ze had me dus niet gezien, maar daar de breuk ondertussen anderhalf jaar geleden is, en er in feite nooit iets schromelijks is gebeurd, dacht ik dat het een goed idee zou zijn om haar  een mail te sturen  om haar op de hoogte te brengen van de situatie en tegelijkertijd een vredespijp aan te reiken, alhoewel het nooit echt oorlog was geweest.

Zo zit ik nu eenmaal in elkaar. Wat er ook gebeurde, meestal kan ik na verloop van tijd zonder moeite schoon schip maken, en ik ben erg blij dat ik nog steeds een goed contact heb met die andere vrouwen die ooit een hele wereld voor me betekenden.  Dat is normaal, denk ik dan, gezien je lief en leed gedeeld hebt, en je graag wil weten hoe het me die mensen verder gaat. Een manier om “dank je” te zeggen voor al die goeie dingen die er geweest waren, en tevens je blijvende genegenheid te tonen.

Mijn mail kreeg een kort antwoord.  Myrthe schreef dat er gradaties zijn tussen “vrienden zijn” en “op voet van oorlog te leven”, en dat er tussen ons geen van beide van toepassing was. Ze wenste geen actief contact meer, en dat om dezelfde reden waarom we uit elkaar gingen – een reden die nooit echt werd uitgesproken – maar dat ze me zeker niet uit de weg zou gaan als we elkaar in de stad tegen het lijf lopen.

Spijtig vind ik dat, en ik kan alleen maar denken dat ik haar indertijd een spiegel heb voorgehouden waarin ze beelden zag die ze liever negeerde. Spijtig ook, om vast te stellen dat er iets is wat ik niet kan herstellen, daar waar ik iemand ben die graag in het reine leeft met het verleden.

De streep eronder, en de doos zal dus opnieuw geklasseerd worden. Ik heb – voor mezelf – gedaan wat ik moest doen, en wanneer ik Myrthe ooit nog tegen het lijf loop, zal ik – zoals altijd-  de minzaamheid zelve zijn.

Advertenties

15 thoughts on “Schoon schip

  1. Er is een reden waarom mensen afscheid nemen, omdat ze afscheid nemen, en dat moet geen dertig keer gebeuren hé, iedereen gaat zijn eigen weg, en goed te lezen dat de jouwe minder hobbelig wordt….

    • Dan moet er ook eerst afscheid genomen worden hé? Wat ik in feite wil vertellen is dat ik het zonde vind dat sommige mensen het zichzelf zo moeilijk maken, terwijl voor mij bygones echt wel bygones kunnen worden. Ik ben waarschijnlijk iets te idealistisch in die dingen 😉

  2. Ja inderdaad, die spiegel he. Spijtig voor u, maar uit haar reactie blijkt dat het voor haar nog spijtiger is en dat zij nog meer te herstellen heeft voor zichzelf. Gij hebt van uw kant gedaan wat ge moest of kon doen en hopelijk is/wordt die wetenschap genoeg om alsnog in het reine te komen met dat verleden. Zoals ik u ken weet ge ook wel dat de rest van de koek aan haar is, en dat dat in wezen niks met u maar alles met haarzelf te maken heeft…

  3. Myrthe is verschoten van wat ze zag in de spiegel. Dat kan je haar niet kwalijk nemen. Nu heeft ze de spiegel zwart geverfd en kom jij haar vragen of je wat mag afschuren…. Natuurlijk weigert ze dat.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s