Over ’t water

Porlock4We zijn naar Engeland geweest.”

Wenkbrauwen fronsten, en ze meenden meteen dat ik een grapje maakte. Niet moeilijk in een bedrijf waar zowat de hele bende voor een tweetal weken Het Laatste Nieuws gaat lezen in een all-in in Torremolinos, maar we zijn er dus echt voor een weekje tussenuit geweest en dit naar een van de uithoeken van het fiere Albion.

Het leek er even op dat deze trip, waar ik – deerlijk overwerkt – lang naar uitgekeken heb, op het laatste nippertje gejinxt leek te worden. Het was een laatste hectische week voor de vakantie, waar ik, tussen soep en patatten, trachtte om een en ander in te pakken, de zaken te regelen op het werk voor mijn afwezigheid, en bovendien nog met de wagen naar de autokeuring moest om zo maar eens wat op te noemen. Laat ik nu net, op weg naar die keuring, een of andere zonderlinge motorstoring hebben, waardoor er onmiddellijk allerhande doemscenario’s door mijn kruin begonnen te spoken, en dat met een strak geregisseerd schema waarbij ik de volgende dag met diezelfde wagen op de autotrein diende te geraken.

Gelukkig zijn er nog garages waar ze u meteen proberen te helpen en toch al tenminste de boel eens uitlezen, om dan laconiek te horen te krijgen dat het wel een of andere glitch in de elektronica zou geweest kunnen zijn en ik in principe met gerust gemoed kon vertrekken gezien de wagen plots prima in orde leek. U kan begrijpen dat ik nadien met een klein hartje alsnog naar de keuring reed – met vlag en wimpel geslaagd – en de ochtend nadien, met een even ongemakkelijk gevoel in Calais aan de Eurotunnel arriveerde.

(of dat probleem met mijn wagen nog terugkomt zien we dan wel later. Ondertussen draait hij terug als een tierelier)

Dolletjes daar, aan Le Tunnel, alwaar nummerplaatherkenning er voor zorgt dat je als een fluitje van een cent kunt inchecken en je een uur later met je hele hebben en houden het kanaal “ondersteekt”. Ook daar was ik er niet helemaal gerust op, gezien ik eigenlijk niet echt wist wat ik aan de andere kant kon verwachten qua rijplezier (?). Ik heb reeds meermaals met een “linkse” wagen links gereden, maar met een “rechtse” wagen, en dan nog mijn eigen vehikel, mezelf tussen de Engelse Petrol Heads wagen leek me toch iets om met grote voorzichtigheid tegemoet te kijken. Gelukkig was er Penelope, die niet alleen de routeplannetjes en de GPS in het oog hield, maar me er vooral op wees om vooral links te houden.

Dat links rijden met een “rechtse” wagen bleek enorm goed mee te vallen en went snel, zeker op de motorways, maar ik moet toch kwijt dat ik me – op de gewone wegen – bijzonder diende te concentreren. Op het gebied van de staat van (snel)wegen hebben we alleszins niets te leren van de Engelsen; lapwerk allerhande en potholes galore maakten dat ik me snel thuisvoelde, ook al reed ik aan de verkeerde kant van de baan. Eenmaal de snelweg verlaten begon het pas helemaal interessant te worden met smalle verbindingswegen, afgezoomd met metershoge hagen, en waar amper twee postkoetsen naast elkaar kunnen passeren. No margin for error, en dan ben ik nog niets een begonnen over de ronde punten, waar ze u in de UK mee doodgooien. Die mensen hebben zelfs een rond punt op de overloop om van de slaapkamer naar het toilet te gaan. Best even opletten dus.

Zo kwamen we na een lange dag aan in Porlock, een negorij aan het Bristol Channel op een boogscheut van Wales, en de perfecte uitvalsbasis voor een paar stevige wandelingen in het Exmoor National Park. Een énig dorpje, Porlock2zouden de Nederlanders zeggen, en dit was inderdaad het prototype van het rustig ingeslapen Victoriaans dorpje met (alweer) erg smalle en bochtige wegeltjes, typische cotttages en braaf vriendelijk volk. Afin, “Merry Old Englandtout-court, ver weg van de overbevolkte en politiek correcte Britse steden, en aldus het soort van dorp waar Gromit (die van Wallace) in de schenen bijt van Postman Pat en die laatste dat – zich duizendmaal verontschuldigend – helemaal niet erg vindt. Bizar genoeg hebben we een hele week stralend weerPorlock1 gehad, en dat lijkt wel iedere keer het geval te zijn wanneer ik het kanaal oversteek. Ik lijk dus een goed effect te hebben op het Britse klimaat, doch wellicht maak ik mezelf dat maar gewoon wijs.

Hoe het verder gaat, en hoe onze B & B beviel, vertel ik u graag de volgende keer!

 

Advertenties

3 thoughts on “Over ’t water

  1. Ik herinner me nog de meewarige blikken toen wij vertelden dat onze huwelijksreis naar Zuid-Engeland ging. Eén regendag, maar negen dagen stralend weer in t-shirt begin november. Superland! Ik wens mijn medemens nog veel all-ins en Russische buren toe in Turkije, Tunesië en Spanje, zodat ik niet hoef aan te schuiven bij de kastelen, de moors en de vissersdorpen van Blighty.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s