Koffie

Ondertussen zijn we een jaar verder. Nog steeds wat knarsetandend over de trip die ik toen noodgedwongen moest afbreken en waar u hier – iets verder naar beneden – over lezen kan. Net zoals u heb ik er het beste van gemaakt en probeer ik te wennen aan “thuiswerken”, wat in mijn functie(s) niet altijd vanzelfsprekend is. Het gebrek aan uitgebreide sociale contacten zal echter nooit wennen en het blijft ongeduldig wachten tot de junta toestemming tot heropening geeft aan mijn plaatselijke watering hole. Het staat reeds vast dat we die dag niet gauw zullen vergeten

Ik stel vast dat velen mensen het moeilijk krijgen, en dat anderen het zich wel laten gevallen en vanwege een gegarandeerd inkomen gerust een tandje lager kunnen schakelen. Dat het dan allemaal (flink) wat trager loopt – of zelfs niet uitgevoerd raakt – wordt toegeschreven aan Corona. De pandemie draagt in deze bij tot de versnelde wallonisering van Vlaanderen en we zullen het niet geweten hebben.

Stuitend ook, om vast te stellen dat een groot deel van onze bevolking wegkijkt bij het affreuze amateurisme van de overheid en de daarmee verweven particratie, en verwacht dat er van die zijde nog oplossingen zullen komen. Nu, we geraken er uiteindelijk wel uit, maar dat zal alvast niet toe te schrijven zijn aan beroepspolitici en wereldvreemde virologen.

Ondertussen heb ik deze blog eens flink onder handen genomen. Ik heb de zowat 200 berichten – voornamelijk geschreven in mijn anni horribiles 2011 en 2012 – nog eens gelezen en besloten deze, op wat reisverhalen na, terzijde te schuiven in de niet-publieke archieven gezien ze niet meer relevant zijn. Het is immers ondertussen – per aspera ad astra – enkel de goede richting uitgegaan. Misschien krijg ik wel de goesting om hier met enige regelmaat terug wat schrijfsels achter te laten.

Maar ondertussen zitten we nog steeds in een pandemie en zorgt de lockdown voor van die kleine specifieke probleempjes. Zo was een “koffie om mee te nemen” vroeger nog letterlijk on-the-go, waar ik nu vaak, voor het koffiehuisje om de hoek, in een lange sliert sta aan te schuiven gezien de burger met zichzelf geen blijf weet door de sluiting van de horeca en de bijhorende terrassen. Eens aan de bar aangekomen zie je ze verwonderd kijken naar het uithangbord met de -tig soorten latte’s, koffiebereidingen allerhande en andere onzin, om na minutenlang “efkes kiezen” apetrots “ne koffie!” te bestellen. Ik zucht vanachter mijn mondmasker en denk dat deze pandemie voor iedereen te lang duurt. Weldra zitten we terug op een terras. Met iets sterker dan een koffie in een kartonnen potteke met een slecht passend deksel. Ge moogt gerust zijn.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s