Wochenschau

Het zal u als blogger ongetwijfeld opgevallen zijn dat er deze week een en ander bewoog omtrent de al dan niet verderfelijke invloed van het fenomeen “tussentaal”. Laat ik even kort en bondig wezen: of je nu vaak dialect, regiolect, tussentaal of koeterwaals spreekt maakt niet uit, zolang je maar in staat bent om je in deugdelijk AN uit te drukken wanneer dat hoort. Het is ondertussen al erg genoeg dat de verkleutering van de maatschappij er voor gezorgd heeft dat zowat de helft van de bevolking niet meer zonder fouten kan schrijven, om nu ook nog eens de gesproken taal te laten verloederen. Mijn tenen krullen van ergernis wanneer ik een collega in het meest vettige regiolect hoor praten met – nota bene – Nederlandse klanten, of wanneer hier aangespoelde buitenlanders, die verdomd veel moeite doen om Nederlands te leren, in tussentaal worden aangesproken. Respect voor jezelf begint onder andere met respect voor je moedertaal, en bovendien ben je door het gebruik van een verzorgde taal steeds een stukje ambassadeur van je volk. Nu ja, moedertaal. Zelf ben ik opgegroeid met het plat Overijses en het Algemeen Beschaafd Vlaams Brabants, maar dat Brabantse accent is dan ook het enige wat je zal kunnen bespeuren wanneer ik bijvoorbeeld professioneel contact heb met klanten of in een of andere vergadering terechtkom (zonder pedant te willen klinken uiteraard). Onder collega’s daarentegen, praten we dan weeral plat Zaventems (een variant van het bovenvermelde ABVB), maar mijn punt is dat het geen kwaad kan om op tijd en stond, en zeker op het gebied van taalgebruik, een beetje elitair te zijn. Volksverheffing begint bij jezelf.  ’t Is nodig. F*ck verkleutering.

Dan is er nog BHV, wat voor u misschien een ver-van-uw-bed-show is, zeker nu het “gesplitst” is, maar de taferelen die we verleden week rond de Gordel mochten meemaken tonen alleen maar aan dat dit in feite een schijnsplitsing is en we de Zes zo goed als kwijt zijn. Meer nog, de arrogantie van de Franstalige petit-bourgeois neemt zienderogen toe, en de autochtonen die net zoals velen wensen te wonen en werken in eigen streek zijn het kind van de rekening. Verfransing, verstedelijking en leefbaarheid gaan hand in hand. Hoog tijd om bij de volgende verkiezingen nog eens wat virtuele kletsen uit te delen.

Om het weer over een andere boeg te gooien kan ik stellen dat het altijd leuk is om op de eerste ochtend van je welverdiende weekje vakantie uit je bed gedwongen te worden om half acht. Ik was vergeten dat de zomer voorbij was en alle bouwwerken in de onmiddellijke omgeving reeds een tijd terug in hogere versnelling waren geschoten. Aldus was er de heuglijke melodie van een slijpschijf in combinatie met de zoetgevooisde stem van Lady Gaga. Voorwaar ik zeg u: de eerste bouwvakker hier in de buurt die zijn dag aanvangt met Klara krijgt van mij een bak bier. Twee bakken wanneer hij pas begint te slijpschijven/schijfslijpen om half negen.

Gelukkig was er vandaag nog de toffe wandeling in het Hageland met een collega-blogger, die het belabberde opstaan van deze ochtend ruimschoots goed heeft gemaakt!

Stockholmsyndroom

Leeswaarschuwing: wie niet geïnteresseerd is in politiek leest best niet verder.

Hoera!  Juicht gij allen!  ’t Is gesplitst!  Nu kunnen de problemen waar de mensen écht van wakker liggen  – eindelijk –  aangepakt worden.  Nooit meer communautaire ambras!  The Age of Aquarius is begonnen!  De helden van de dag, Wouter B en Alexander, hopen reeds op een lintje van le Roi en een knusse fluwelen zetel, terwijl de andere 2 helden, Caroline en Wouter VB, echt gemeend opgetogen zijn over de goede wil van de mensen van de tegenpartij, en zich verheugen over het voortbestaan van hun gezellige surrealistische landje.  Zuiver gesplitst, met niet al te grote toegevingen weet u, en Jan Modaal bromt in lezersbrieven dat hij tevreden is.

Het Stockholmsyndroom indachtig zou ik denken dat ze niet beter weten, daar er niet alleen adders onder het gras zitten, maar heelder pythons en boa constrictors.  Om even een reality check te plegen: er is nog helemaal niets gesplitst, daar men slechts een deelakkoord heeft bereikt waarbij de zwaarste noten, met name de financiering van de gedrochten in dit land, nog gekraakt dienen te worden.  Of dacht u écht dat de Franstalige “toegevingen” gratis waren?    Uiteraard is de kans groot dat onze helden ook hier plat op de buik gaan om de lieve vrede te bewaren (dat heet “staatsmansschap”), en u binnenkort niet alleen 19 inefficiënte baronieën in Brussel verder mag ondersteunen, maar tevens het nieuwe Griekenland aan de Maas.  Indien u bovendien gelooft dat het BHV gedrocht voor immer en altijd van de agenda is verdwenen, stellen we vast dat de Franstaligen van de Zes nog steeds op Brusselse kandidaten mogen stemmen, en andere Vlamingen niet, zodat we terug met dezelfde discriminatie zitten waar het allemaal mee begonnen is.  Vlaams Brabant wordt verder verbrusseld en verfranst, de mobiliteitsvraagstukken op de Ring zullen duchtig gesaboteerd worden, incivieke burgemeesters blijven hun goesting doen en aldus is het jolijt voor de komende jaren verzekerd.   Tout va bien Madame La Marquise.

Maar het feit dat bepaalde bourgeois in dit land over privileges blijven beschikken is zo erg nog niet, vergeleken met het zwaard van Damocles dat ons boven het hoofd hangt.  U herinnert zich misschien dat onze helden vooral bezig waren met het bovenvermelde staatsmanschap, terwijl onze broeders, die vanwege Bart voor de eerste maal hun zinnetje niet kregen, reeds druk bezig waren om hun studiediensten te laten uitzoeken hoe plan B kon worden geïmplementeerd.  En daar draait het uiteraard om.  Leest u maar eens volgend fragment uit La Libre:

…Sur le plan géostratégique, c’est important. Si demain, les partis flamands devaient accentuer leurs revendications et provoquer la scission du pays, ces six communes seraient presque de facto rattachées à Bruxelles étant donné que les droits électoraux de leurs habitants sont intégralement maintenus…

Wanneer het dus zover komt dat we niet meer kunnen betalen om deze surrealistische staatsvorm in stand te houden, en onze broeders aldus hun zin niet meer krijgen en dit land recht op plan B afstormt, zal internationale arbitrage en de toepassing van volksrechtelijke principes (uti possidetis juris, waar onze helden schijnbaar nog nooit van gehoord hebben) er voor zorgen dat we niet alleen de Zes kwijt zijn, maar dat de corridor naar Wallonië de facto erkend zal worden, en daarenboven het gedrocht van de “Metropolitane Gemeenschap” er voor zal zorgen dat heel Vlaams Brabant ter discussie zal komen staan.  Het zou dus wel eens heel erg kort bij uw bed komen te staan.  Meer nog, totaal gepluimd en verweesd zal u zeggen dat u het niet “gewusst” had.  Een mooi stuk theater van onze broeders dus, waar we duchtig zijn ingetrapt.

U zal binnenkort – in een opwelling van solidariteit – uw portemonnee met graagte opentrekken om een systeem in stand te houden waar mensen afhankelijk gehouden worden van subsidies en uitkeringen, om nog maar te zwijgen van de belangen van de apparatsjiks – van de omhooggevallen provinciestad die Brussel is – die u met de glimlach zal financieren.   Want Wallonië mag niet armer worden, Brussel heeft meer geld nodig, en dat geld komt uiteraard uit de lucht vallen.  En laat ik maar zwijgen over transparantie en responsabilisering want dat is uiteraard denigrerend voor de goede bestuurders die onze tegenpartijen steeds zijn geweest.  “Solidariteit”; u zal er ongetwijfeld een warm gevoel aan het hart van krijgen.

Afin, ik vraag me af waarom ik eigenlijk überhaupt Vlaams-bewust en independist ben geworden, gezien ik klaarblijkelijk steeds geloofd heb in een volk dat zich – steeds weer – zonder meer droog in de k*kker laat pakken.  Stockholmsyndroom, zelfhaat, minderwaardigheidscomplex,…  Ik weet het niet meer…  Nochtans had ik gehoopt op een fris, nieuw en efficiënt project, waar zowel Vlamingen als Walen beter van zouden worden.  Waar mensen geactiveerd en geresponsabiliseerd worden in een echte democratie.  Ik hoop dan ook vurig dat de komende onderhandelingen mislukken.  Dat zal echter niet dankzij de “Vlaamse” onderhandelaars zijn.  Eigenlijk verdient dit volk geen autonomie.  Ze hebben er de ballen niet voor.