Parels voor de zwijnen

“Het moest maar eens terug oorlog worden!” zou mijn grootmoeder zaliger gezegd hebben.  Met weerzin lees ik de –tig statusupdates op feesboek, waarin bekenden en minder bekenden aankondigen dat ze gaan “genieten”.  “Genieten” van de extra dag congé, “genieten” van een reisje (ik heb een hekel aan verkleinwoordjes), “genieten” van een “super barbecue”, kortom een overdaad aan “genieten”.  Gezien het in onze contreien vreselijk leven is, en de medemens aldus danig gekweld wordt in zijn dagelijkse bestaan, is er aldus een behoefte aan “genieten” met regelmaat.  Ronduit vluchtgedrag als je het mij vraagt.

Het instorten – op z’n toppunt – van het Romeinse rijk indachtig, hou ik me liever niet bezig met al die kleine prullaria die mij tot “genieten” dienen aan te zetten.  Keep calm and Carry on.  Onze luxeproblemen zijn te herleiden tot niets , wanneer je deze vergelijkt met de kl*terij die ons in de toekomst te wachten staan.  Om nog maar te zwijgen van het groeiende individualisme en het ronduit onverschillige gedrag – inclusief kortetermijnvisie – van de kudde.

Dit is geenszins een pleidooi om u alles aan te trekken van de miserie in Afrika, de nakende hyperinflatie, ontplofte kerncentrales en fluorescerende Japanners, laat staan de lieve kleine zeehondjes die dagelijks worden doodgeknuppeld.  U zou voor minder in een depressieve vleermuis veranderen.  Maar ik heb nu eenmaal liever mensen die zich toch – ietwat – bewust zijn van het feit dat niet alles vanzelfsprekend is, en dat onze huidige (luxe) situatie waarschijnlijk van voorbijgaande aard is.  Als er dan écht iets fout loopt, zijn het meestal diegenen die wel met de beide voeten op de grond blijven staan.  Kortetermijndenkers en hun roze fluffy wereldvisie:  ik moet ze niet!

Advertenties