Festival

’t Zijn Gentse Feesten, en had ik het journaal niet bekeken dit weekend was het waarschijnlijk zelfs volledig aan me voorbijgegaan. Ik ben daar vroeger – uiteraard – ook naartoe geweest. Hele dagen of soms slechts een avondje meegepikt, in de gietende regen of in een verzengde zon. Steevast massa’s volk, platte pils uit plastieken pottekens (tenzij ik een kroeg vond met relatief weinig volk) en vooral veel te veel geld opsouperen. Het kan me eigenlijk nog weinig bekoren, en dat geldt niet alleen voor de Gentse festiviteiten, maar ook voor die andere stadsfestivals die ooit gezellig begonnen en algauw te commercieel werden om vervolgens volledig uit de voegen te barsten. Mij ziet ge al jaren niet meer op Marktrock, Suikerrock, Maanrock of de Lokerse Feesten. Als het kan pak ik liever een kleinschalig evenement mee (zoals de Dijlefeesten, een paar weken geleden), alwaar ik met een glazen (!) pint de boel op afstand kan aanschouwen.

Neen, ’t is zeker den ouderdom niet, maar ik kan gewoonweg niet meer tegen die massa’s volk. En toch zijn er een paar die ieder jaar trachten van me te overtuigen om het toch nog eens te proberen. Twijfelend tussen goesting en slechte ervaringen van jaren geleden.  Benieuwd of ik me deze zomer (?) alsnog laat ompraten!

Bekentenis

In het smoorkot (rokershol) worden niet alleen veel problemen opgelost die ge nooit met de gewone vergaderingen kunt bezweren, maar worden uiteraard ook de nodige sociale contacten op de vloer onderhouden met doordeweekse chit-chat. Zo ging het vandaag over citytrips en zomerfestivals (het goede weer van het voorbije weekend zal er voor iets tussen zitten) en vlogen de heldenverhalen – vooral over die festivals dan – in het rond, maar bleef ik, die anders best wel wat ervaringen te delen heb, eigenlijk ietwat verweesd zitten.

Over die festivals kunnen we kort zijn: ik hou niet van grote mensenmassa’s, en zodus bezocht ik tot nu toe eerder kleinschalige festivals. Geen Pukkelpop, Lokerse feesten of andere TW’s voor mij, om dat ik het bovendien steevast zonde vond om te betalen voor groepen waarvan ik het merendeel zelfs niet echt goed vond. Om nog maar te zwijgen van de vele airshows die me indertijd een grotere prioriteit leken. Een gat in mijn cultuur, desondanks het feit dat ik wél terug te vinden was op bovenvermelde festivalweides maar dan eerder voor de optredens van individuele artiesten, en dan na het nuttigen van een halve bak bier om het tussen die krioelende massa toch maar te kunnen uithouden. Toch voel ik geen behoefte om dat gat dicht te plamuren.

Nog erger is het gesteld met mijn ervaring inzake citytrips. Barcelona, New York en Parijs zijn nog net gelukt, maar voor mij geen Berlijn, Londen, Stockholm, Bilbao of Istanboel, alhoewel ik al heel wat uithoeken van deze aardkloot bezocht. Grootste schande is hier uiteraard Londen, welke door zijn afwezigheid op mijn lijstje het blazoen van deze zelfverklaarde anglofiel besmeurt. Ooit is er een poging geweest en was het reisje reeds zo goed als georganiseerd, maar cancelde ik op het laatste moment om de shiften van een ontslagen collega over te nemen en te beletten dat de bureau op zijn gat lag. Zo schandelijk naïef was ik toen – ik heb er trouwens geen enkele merci voor gekregen – en bij deze wens ik toch te zeggen: K., als ge meeleest, dat was schandelijk naïef van me, maar toen was ik (nog) helemaal onnozel.

Dat wil uiteraard niet zeggen dat ik nooit het land van The Queen bezocht; integendeel zelfs, gezien ik beroepsmatig op heel wat luchthavens in de UK aanwezig was, en meermaals London City Airport met mijn aanwezigheid verblijdde, zonder een poot buiten te zetten, tenzij dan om even, met zicht op Canary Wharf, een sigaret te gaan roken. ’s Morgens op het vliegtuig en ’s avonds terug. Of naar Manchester vliegen en op de middag met de auto naar Liverpool (en toch een glimp van het landschap opvangen) om ’s avonds van daaruit terug te vliegen naar de homebase. Ronduit schandelijk dus, en nog veel erger dan mijn manke festivalervaringen, waarop ik bij deze beloof om nog voor het einde van het jaar het kanaal over te steken en op zijn minst de Big Ben van kortbij te gaan bekijken. Ge kunt het al raden; ik heb ‘em wel vanuit de lucht gezien.

ps: London City Airport; bijna zoals landen op een vliegdekschip!