Nostalgie?

Op de meest onnozele momenten kan een mens overvallen worden door vlagen van nostalgie.  Neem nu gisteren; ik moest even in Leuven zijn voor een snelle boodschap, maar ben zowat tot ’s avonds blijven hangen.  Het was reeds ja-ren geleden dat ik de Dijlestad bezocht, en quasi onmiddellijk werd ik overvallen door zeemzoete herinneringen aan mijn studententijd, die alleen maar erger werden toen ik “eventjes” een pint ging pakken in een vertrouwd etablissement op de oude markt.  Geweldige tijden hebben we toen beleefd, en ik zweer op mijn  – onschuldig – communiezieltje dat ik deze zomer zeker terugkom, voor een bacchanaal  (’t zal misschien iets minder zijn) for old times sake.

Of neem nu vandaag; daar ik tijdelijk terug bij pa en ma woon (het komt voor in de beste families) ben ik de laatste weken terug zwaar beginnen joggen/lopen/spierpijn hebben in het nabijgelegen Zoniënwoud.  Wanneer het bos, zoals vandaag, mistig en kletsnat is, en aldus vrij van ambetante Brusselaars en hun nog ambetantere loslopende honden (retournez dans votre village!), kan een mens zijn gedachten eens rustig laten gaan.  En zo viel me opeens op dat we daar, aan de kruising van die bospaden, nog ooit een kamp hadden gebouwd.  En ginder, aan de slagboom, probeerden mijn buurmeisje en ik de geheimen van het tongworstelen te doorgronden, niet veel verder van de plek waar ik eens duchtig op mijn gezicht ben gevallen met mijn fietske.

Aaaah, nostalgie!  Niet dat het vroeger beter was; verre van, en ik wil nog minder sentimenteel worden, maar het is en blijft een prima antidotum voor de kwellingen van het heden.

Advertenties