Assumption is the mother of all fuckups.

Toen ik indertijd uit de simulator kwam, en dat na een opleiding van jaren, had ik nog steeds een natte rug vanwege het akelige realisme. Ik begrijp dus best wat er door Tom Waes heen ging wanneer hij op korte tijd leerde om een Boeing 737 aan de grond te zetten.

Niet dat ik écht verbaasd of verontwaardigd ben. Je kan een gedresseerde aap laten opstijgen en rechtdoor laten vliegen (ik overdrijf uiteraard schromelijk) maar het is vooral het landen dat een zekere behendigheid vraagt. Meer nog, het vergt een “seat of the pants flying” of “fingerspitzengefühl”. Ge moet kunnen inschatten, aanvoelen als het ware, wanneer dat vliegtuig goesting heeft om zijn poten op de grond te zetten. De “flare” zoals wij in het jargon zeggen. Maar dit geheel ter zijde.

Het is niet iedereen gegeven om over de nodige kwaliteiten te beschikken om piloot te worden, maar ik ben er quasi zeker van dat Tom wel degelijk het type is met de juiste x-factor om dit onder de knie te krijgen, meer nog, dat hij het reeds onder de knie heeft, en zelfs dat landen van hem best te pruimen viel.

Dat er – daarentegen – nog een staartje aan deze zaak komt is duidelijk. Niettegenstaande het perfect mogelijk is om met een “meermotorig” (dus ook een Boeing 737) te trainen onder toezicht van een instructeur – en zelfs passagiers mee te nemen met het fiat van deze laatste – is het verboden om diezelfde vlucht commercieel “uit te baten”, en onder andere daar wringt het schoentje, gezien er een – commercieel – tv programma achter zit, om nog maar te zwijgen van het belastinggeld dat uitgegeven wordt om zo’n stunt te financieren, daar ik niet kan geloven dat Jetair die bak volledig gratis ter beschikking heeft gesteld. Daarenboven is zo’n Boeing 737 een “Multi Pilot Aircraft”, en daar heb je een bevoegdheidsverklaring (“Type Rating”) – die je behaalt na een examen op de simulator – voor nodig, welke Tom waarschijnlijk niet heeft. Dat wordt dus boeiende materie voor de specialisten die zich met het bovenvermelde staartje zullen bezighouden.

Maar het blijft – eerst en vooral – onverantwoord. Niets voor niets dient een piloot een lange en intensieve opleiding te doorlopen om een zekere stuurmanskunst in de vingers te hebben, en het zou me verbazen dat dit er op zo’n korte tijd effectief kan ingepompt worden, tenzij Tom een natuurtalent blijkt. Maar goed, conform de wet was er een safety-pilot aanwezig (zelfs een volledige reservebemanning) die in geval van calamiteiten het boeltje kon overnemen. Doch stel, dat er onverwacht, in die fracties van seconden voor de touchdown, iets gebeurt wat lelijk roet in het eten komt gooien. Een plotse “gust” (rukwind), wetende dat de luchthaven van Oostende sowieso al vaak “last” heeft van zijwind, of een vogel die in de motor gezogen wordt bij het doorstartmanoeuvre, en de commandant-instructeur die net dan een slechte dag heeft en nét iets te laat is om “I have controls!” te roepen en de boel over te nemen. Misschien overdreven, maar in de luchtvaart gaan we niet graag uit van assumptions.

Goed, dit kan ook gebeuren met een “echte” lijnpiloot in opleiding, maar gezien het hier een stunt voor een TV-programma betreft, met iemand die in feite niet voldoende gekwalificeerd is, kan er op zijn minst eens zwaar met de wenkbrauwen gefronst worden, en zijn de programmamakers én de luchtvaartmaatschappij – mijn inziens – hier iets te licht over gegaan. Maar het moet en zal spectaculair zijn. De kijkcijfers weet u.

Maar goed; het zullen ideale weersomstandigheden zijn geweest, en de meeuwen zullen zich koest gehouden hebben. Maar kijk, gewoon ter illustratie (ter illustratie zeg ik u!), eens mee naar twee filmpjes die ik hier onderaan heb ingesloten. Het eerste gaat over zo’n (straffe) zijwind, en het tweede over een “birdstrike”. Dat je in zo’n geval niet – snel snel – van plaats kan verwisselen met de reservepiloot. Dat je dan twee ervaren piloten nodig hebt in de cockpit. ’t Is geen spelleke. Echt. Ik kan het weten.

Doorzichtig

Wat gaan we nog allemaal meemaken; bij Airbus zijn ze volop bezig met de ontwikkeling van een transparant vliegtuig, vol met gizmo’s allerhande waardoor het lijkt of je in je luie zetel door het blauwe zwerk zoeft.  Dolletjes, en ik hoop dat we het nog allemaal mogen meemaken, gezien de technologie nog maar half bestaat.  Waar ik wél zeker van ben is dat de prijzen van vliegtickets alsmaar zullen stijgen en dat de tijd, waarin je voor vijf euro een zjat koffie kon drinken in Milaan, definitief voorbij is.  De petrol (en dus ook Kerosene) wordt alsmaar duurder, het moet uiteraard geluidsarmer, duurzaam en milieuvriendelijk zijn (waar de luchtvaart enorme inspanningen heeft geleverd) en bovendien is de concurrentie moordend.    Zelfs Michael O’Leary, de bolleboos van Ryanair, heeft begrepen dat goedkoop niet meer bestaat en bestookt ons dan maar met allerhande bijkomende “toeslagen” om de boel rendabel te houden (lees: voor de aandeelhouders, en dan vooral om zichzelf voldoende te kunnen uitkeren).

Zeg nu zelf: indien je tegenwoordig nog een vlucht met Ryanair uitkiest en daar dan de extra vergoedingen voor bagage en andere onnozelheden bijrekent, de rit naar Charleroi, de (dure) parking,  de rit van de bestemmingsluchthaven (100 km verwijderd van de stad die je in gedachten had) naar je bestemming zelve, ben je beter af met een ticket van een gewone “Zaventemse” maatschappij, dat misschien op het eerste gezicht duurder lijkt, maar waar je even goed – en beter zelfs – mee op de juiste bestemming raakt.   Afin, zie onderaan in de prentjes: een gecorrigeerde toekomstvisie qua luchtvaart, de onderste (klik voor volledige versie) al wat waarschijnlijker dan het andere 🙂