Andorra

Ik dacht dat ik deze keer eens niet geradbraakt op mijn bestemmingIMG_20140129_095211 ging aankomen – de urenlange busreizen van weleer in gedachten – omdat ik ditmaal met het vliegtuig ging skiën. Dat was dan even gerekend buiten het feit dat het vliegtuig reeds om 07u10 op Schiphol (!) vertrok en we dus ergens rond half drie des ochtends uit onze nest moesten kruipen om er tijdig te geraken, gevolgd door een vliegreis met een veel te kleine seat-pitch (met mijn knieën naast mijn oren) om dan een 3 uur lange trip van Barcelona naar Andorra te maken in een Spaanse bus op dwergenmaat (weeral in een of andere rare Sadhu-pose). Aldus voor driekwart geradbraakt en dat is uiteraard beter dan helemaal uitgewrongen op je vakantiebestemming aan te komen.

Voor iemand die 4 jaar niet geskied heeft was ik eigenlijk enorm verrast dat deze edele Alpijnse sport net zoals fietsen is: ik kon er meteen tegenaan en naar mijn gevoel skiede ik zelfs beter dan ooit. Uit-ste-ken-de condities ook, met verse sneeuw en veel zonneschijn, om nog maar te zwijgen van de knappe pistes (+200km!) en de ultramoderne infrastructuur waarmee klaar en duidelijk gesteld kan worden dat de Andorrezen op dit gebied van niemand lessen hebben te leren. IMG_20140128_131814De quotering van de pistes laat echter te wensen over, en volgens mij had de plaatselijke Andorrese skipiste-inspecteur een grandioos stuk in zijn kraag toen hij de kleurkes toewees. Zo hebt ge bepaalde “blauwe” pistes die zo smal, steil en hobbelig zijn dat ge al een verdomd slecht karakter moet hebben om daar beginnelingen van af te sturen, om nog maar te zwijgen van sommige brede, rustig glooiende “rode” pistes, waar je zelfs met een lange aanloop niet over de laatste heuvel geraakt en je jezelf de berg moet opduwen. Eerder donkerpaarse en lichtroze pistes, en in het “mezelf-de-berg-opduwen” heb ik dit jaar goud gehaald. Nu nog leren bergop skiën.

Andorra, een voorschoot groot, waar de valleien vol hotels, banken en winkels voor goedkope tabak en alcohol staan, en waar voor de rest geen gebenedijde f*ck te beleven valt, tenzij dan op de pistes, en slechts tot vijf uur in de namiddag, want dan sluit het sneeuwcircus onherroepelijk en kunt ge u – zonder après-ski – terugtrekken in uw hotel waar u een ongezellige bar wacht en sommigen het aandurven om het vocht wat uit de tapkraan komt te duiden als bier. IMG_20140130_152732Gezien ik voorheen slechts in Frankrijk en Oostenrijk heb geskied, waarbij dit laatste land zeker mijn voorkeur wegdraagt was het dus even slikken. Zeker wanneer ge u de ambiance herinnert in de Österreichische Skigebiete. Ditmaal geen overheersend Duits, Nederlands en Engels op de piste doch Spaans, Spaans, Spaans en… Russisch. Wat de Spanjaarden betreft kan ik u vertellen dat dit zowaar grotere onnozelaars zijn dan de jonge Duitsers die, zichzelf zwaar overschattend op hun strijkplank, de Oostenrijkse pistes onveilig maken. Meer nog, in de vier jaren die ik zonder wintersport doorbracht ben ik schijnbaar hopeloos achterop geraakt. Tegenwoordig heeft iedere sneeuw-hipster een camera op de helm staan, en gezien de aanwezigheid van Wifi in alle liftstations, zal het niet lang meer duren eer de peer pressure dicteert dat uw exploten live worden gestreamed op een of andere sociale netwerksite.

Ook nieuw – althans voor mij – zijn de ingebouwde intercoms en walkietalkies, waarmeeIMG_20140131_141623 ge uw gezelschap op ieder moment op de hoogte kunt houden van uw positie, resulterend in een kakofonie die niet alleen de radiofrequenties teistert maar ook mijn zenuwen, zeker wanneer het halve terras door zo’n apparaatje aan het kakelen is. Dat laatste, kakelen en ratelen als kippen zonder kop, van ’s ochtends tot in de vroege uurtjes, lijkt dan weeral tot de plaatselijke memen te behoren. Zo werden er plots 2 lagere schoolklassen in ons hotel gedropt met alle gevolgen van dien. Waar gij hoopt op een verkwikkende nachtrust wordt gij tot half twee in de ochtend wakker gehouden door kirrende Spaanse kinderen die het erg leutig vinden om door de gangen te rennen terwijl de leraars doodleuk in de bar zitten (de Europese subsidie voor tucht en orde was wellicht nog niet gestort) en ge zodus eerst denkt aan niet-realistische maatregelen – napalm, zenuwgas of hun hoofden op staken voor het hotel spietsen – om daarna op realistische maatregelen over te stappen – hoe zeg je “shut the f*ck up” in het Spaans – totdat de hotelbaas er tussen diende te komen en ons en de andere hotelgasten bezwoer om nooit nog scholen in zijn etablissement toe te laten.

Nu we toch bij het hotel zijn aanbeland; dat was in alle geval netjes doch de haperende wifi en het eten lieten veel te wensen over. Diezelfde koks – of wat er voor door moet gaan – die u des zomers een vettig en veel te duur prakje voorschotelen aan de Costa Brava, verhuizen in de winter naar deze gebieden, en onze darmen hebben het geweten. We waren alleszins niet de enigen die last hadden van de ingewanden, daar ik de Russen meermaals het woord “kak” hoorde zeggen (een flauwe mop, ik weet het).

Van Russen gesproken. Zelden een vakantiegebied gezien dat als dusdanig geïnfesteerd was met “nouveaux riches” uit het Oosten. Ge hoort ze – luidruchtig – merkt ze – lomp en boers vanwege het idee dat ge u alles moogt permitteren als ge veel geld hebt – en ge kunt ze gemakkelijk herkennen, steevast met het duurste en nieuwste materiaal uitgerust en gekleed volgens de laatste (ski)mode. Vooral dan de vrouwen, die ofwel giftig roze of gouden skijasjes hebben of zich tooien in een of ander luipaardmotief, afgezet met echt bont (uiteraard) en voorzien van het logo van Sochi 2014. Niet echt een aanwinst op de piste; geloof me.

IMG_20140129_103805Afin, gezien de prijs van deze last minute hebben we weinig reden tot klagen, we gingen nu eenmaal skiën en dat aspect viel ons bijzonder goed mee, en de begeleidster – Hollands en dus alles keurig geregeld – deed toch wel erg haar best om het naar onze zin te maken. Misschien dat ik het de volgende keer toch zelf plan (vanuit Brussel dan) of toch maar terug richting Oostenrijkse bergen ga. Want ik heb ze gemist, die Oostenrijkse Gemütlichkeit, en Anton. Anton aus Tirol.

Eindoordeel Andorra: 7/10

Advertenties

Smokkelaarsnest

Alsof er een kudde buffels over me heen gelopen is. Zo voelde ik me vanmorgen toen de wekker begon te kwetteren – in mijn geval zijn dat kwetterende vogeltjes en een waterval  – en ik na twee dagen ziek doorwerken toch besloot om maar eens naar de dokter te gaan. Ik zou maar eens mijn paladijnen kunnen besmetten en dan is het hek helemaal van de dam. Aldus een paar dagen verplichte congé en de gedachte dat ik beter nu ziek ben dan volgende week, gezien ik er eind volgende week op uit trek!

U heeft dat goed gehoord.  Ik heb al een goed voornemen van de laatste post waargemaakt en trek voor een week naar de Pyreneeën om me aldaar nog eens op de latten te wagen.

Het is ondertussen weeral een paar jaar geleden dat ik nog geskied heb, en dat ligt dan aan een gebrek aan tijd (verleden jaar was ik aan het renoveren) maar vooral door het gebrek aan geschikte skipartner.  Mijn maag draait al om bij het idee om ergens als vijfde wiel aan de wagen mee te draaien, of mee te skiën in dit geval, en mijn stamcafé bevat te weinig toogmaten die deze edele Alpijnse sport machtig zijn. Langzaufen daarentegen gaat ze prima af, en ook ik heb reeds enige medailles in deze discipline behaald, maar daar geraak je niet verder mee dan de après-ski.

Gezien Penelope (nog) niet skiën kan en tevens hare moeder, tijdelijk residerend op een Spaans eiland, gaat bezoeken, leek het sneeuwplezier ook dit jaar weinig kansen te hebben.  Ik had dan ook niet verwacht dat Sieglinde, Walkure op de bike en snowboard, goede vriendin sinds jaren en ook aanwezig aan de toog van bovenvermeld stamcafé, zomaar pats-boem instemde om enige vakantieopties te onderzoeken. U leest het goed; ik ga met een andere madamme skiën, doch dit geheel in overeenstemming met alle betrokken partijen alsook Penelope (uiteraard) en waar ik er zelfs verbaasd van ben dat mijn doodbrave katholieke moeder daar geen problemen mee heeft. Moet kunnen, gezien ik anders nog lang kan geelogen naar die gelukkigen die formidabele sneeuwverhalen komen vertellen.

Dat het jaren geleden was merkte ik meteen aan de prijs – was skiën zo duur? – en de moed zakte me meteen in de schoenen, daar ik het toch wel lichtelijk overdreven vind om een kapitaaltje te besteden waarmee je in de zomer gemakkelijk twee weken vakantie kan vieren. Bovendien herinnerde ik mij de calvarie van de lange busreis, steevast geradbraakt ter bestemming aankomende na een slapeloze nacht onder invloed van een hoop zatte, joelende snotneuzen, die op de terugweg –gelukkig – een stuk stiller waren. Er was slechts die ene keer dat ik, met een kameraad die werkte voor een luchtvaartmaatschappij, ging skiën met het vliegtuig (de zaligheid van de korte reis) maar u begrijpt meteen dat het budget, wanneer ge die tickets zelf betaalt pijlsnel de hoogte ingaat. Het was dan ook puur per toeval dat ik  – koortsachtig surfende tijdens de middagpauze –  een meer dan betaalbare last-minute ontdekte, enorm gestresseerd was omdat Sieglinde geen – zoals ik – ingebouwde smartphone heeft waarop je ten allen tijde kan bellen, en ik vreesde dat andere snoodaards met de reis gingen lopen en waar ik achteraf constateerde dat de laatste plaatsen inderdaad aan sneltreinvaart de deur uitgingen. Afin, lang leve het internet en de Hollandse vliegtickets, want voor dezelfde prijs als een vergelijkbare Vlaamse busreis in dezelfde periode heb ik nog twee plaatsen kunnen regelen.

Binnen anderhalve week sta ik op de – momenteel dik besneeuwde – slopes van een Pyrenees smokkelaarsnest en ik kijk er geweldig naar uit!

Nu me nog proberen te herinneren hoe dat skiën weeral ging.

article-0-03C5904D000005DC-263_468x268