Ik moest u nog bellen

Ik had grootste plannen gemaakt voor deze (veel te korte) week vakantie. Schilderen, een nieuwe wc zetten, de boel wat verder opvrolijken en nog een en ander verbeteren in de keuken. De nieuwe pot plaatsen is alvast gelukt (ik hou niet van oude door jan en alleman gebruikte potten met lekkende stortbakken en bovendien ben ik er – zelfs na 5 poetsbeurten met Detol en javel – serieus vies van) en de rest van de plannen zijn verdwenen in een vlaag van uitstelgedrag. Ik ben moe, en je zou van minder, gezien ik al bijna een klein jaar steeds op een ontiegelijk vroeg uur dien op te staan en dit stilaan serieus in de kleren begint te kruipen. Ik heb dus vooral gerust, en het lijkt er dit keer dieper in te zitten dan anders.

Het hielp alleszins niet om vandaag eindelijk te horen hoe het met mijn lopende sollicitatie zat. Of beter nog, moest ik zelf bellen, haast twee maanden na het initiële gesprek, om te horen of er nieuws was, en schijnbaar heeft men verleden week de knoop doorgehakt. Het is – en ik voorspelde het al – de interne kandidaat geworden, waardoor ik me reeds afvroeg waarom men tijd en geld steekt in het evalueren van externe kandidaten. Niettegenstaande ik volgens de HR directeur -”ha ja, ik moest u nog bellen maar ik ben dat vergeten” – aan alle kwaliteiten voldeed, vroeg men zich af wat mijn “meerwaarde” kon zijn tegenover de interne kandidaat, welke bepaald werd door het feit dat die laatste “het reilen en zeilen binnen de firma” reeds jaren kent en ik niet. Gezien ik het cv van de interne kandidaat ken en het mijne toch wel – mijn inziens en specialist ter zake zijnde – iets meer gewicht heeft, zal het waarschijnlijk aan mij liggen dat ik onder het begrip “meerwaarde” iets anders versta dan “het reilen en zeilen kennen”. Flink balen dus, enorm pissed zijn en uiteraard weeral verder ploeterend.

Advertenties

Strohalm

Ik heb deze week eens gebeld. Om te horen of er reeds nieuws was rond mijn hangende sollicitatie.  Naar ik hoorde zijn ze sowieso traag op dat gebied, maar toch…

“We hebben ondertussen nog een aantal kandidaten gezien, maar deze week laten we zeker iets weten”

Is dat positief? Indien ik reeds “afgekeurd” zou zijn, hadden ze dat al lang laten weten niet? Toch?

Of misschien zit ik nog op “de wip”?

Soit, op de huidige job is er eindelijk begrip voor mijn situatie en heb ik meer middelen en mensen beloofd gekregen, alsook en zowaar een pluim voor mijn harde werk. Dankzij de nieuwe directeur, waar ik een bijzonder goed contact mee heb (de kerel is dan ook van mijn generatie en snapt het allemaal maar al te goed). Meer nog, ik mag stilaan afbouwen, en ik ga dra een nieuwe functie toegewezen krijgen. Eentje waarbij mijn ervaring te pas komt. Maar eerst afbouwen van vier dagen in de week totdat ik full time in de nieuwe functie zou zitten. Ik ben benieuwd. Het zijn immers beloftes. Toch nog een strohalm dus, indien mijn exit niet moest lukken. Bliss?

Twee paarden

Ik kan op twee paarden wedden. Bij een ander bedrijf is er ook een job vrijgekomen die me (quasi) op het lijf geschreven staat. Mijn cv is ondertussen de deur uit, en ik ben best wel benieuwd wanneer ik me aldaar kan aanbieden. Een pak comfortabeler uiteraard, gezien ik waarschijnlijk in een halve of hele burnout zal terechtkomen wanneer die eerste job, waar ik onlangs over schreef, niets wordt. Zo hoog zit het me, maar dat was ondertussen wel duidelijk vermoed ik.

Pikant detail: de dame die mijn baas zou worden indien ik in deze nieuwe job aangenomen word, is er eentje waar ik jààààren geleden, op een zotte avond in de kroeg, een “innig” moment mee heb gehad. Stel u er maar niet teveel bij voor, gezien het allemaal best onschuldig was, maar waar wel de nodige aantrekkingskracht voorkwam, doch voor een of andere reden – die ik me niet meer herinner – het niet “gepakt” heeft. Ik ben zodus erg benieuwd of ze me nog zal herinneren. Kwestie van een goeie indruk te maken bij een “eerste” introductie. Het is een klein wereldje, die branche waar ik in werk, en dat wordt eventjes weer heel erg duidelijk.

Ik ben curieus. We waren jong en ge kent dat hé?  Maar dit is tenminste een deftig plan B.