At last!

Ja, het niveau is toch een stuk hoger en het werk ietwat uitdagender, maar voor de rest is het nog steevast dezelfde historie van inertie en veel verantwoordelijkheden zonder noemenswaardige bevoegdheden. Het is welletjes geweest. Ik kan u dan ook met veel plezier melden dat ik mijn huidige boîte verlaat en spoedig elders begin! Dat het verdomme snel ging en ik ondertussen de lippen stevig op elkaar gekneld hield om het slechte karma op afstand te houden en teleurstellingen zoals voor de zomer te vermijden.

Nog geen twee weken geleden stond er een leuke jobadvertentie te blinken op de website van de luchthaven waarvan ik dacht dat het de moeite zou zijn om toch maar mee te dingen, ware het niet dat ik vreesde om een hele horde concurrentie op mijn pad tegen te komen. Het eerste gesprek, dat al fluks kwam liet zowel bij mij als de nieuwe werkgever een goeie indruk achter, en deze week heb ik – tussen de soep en de patatten – nog twee assessments afgewerkt, om dan gisteren het blije nieuws te horen en vandaag mijn krabbel op het contract te plaatsen. Mijn licht anarchistische dark side houdt helemaal niet van selectiecentra en arbeidspsychologen, laat staan van psychologische vragenlijsten en postbakoefeningen, maar deze keer werden we tevens, met overgebleven, kandidaten in een soort van debat tegen elkaar uitgespeeld onder de aandachtige blikken van de toekomstige directie. Nog nooit meegemaakt, maar ik stel vast dat het vele tooghangen en onderwijl al dan niet verhitte discussies voeren dan toch nog zijn nut bewezen heeft.

Ik hoor zodus terug tot het kader, en uw dienaar zal in zijn nieuwe hoedanigheid de aanvoer van onderdelen en wisselstukken voor het onderhoud van Boeings, Airbussen en ander vliegend tuig coördineren. Ge kunt niet geloven hoe goed het aanvoelde om deze ochtend weer voor zo’n bakbeest te staan en de geur van kerosine en olie op te snuiven. Beter dan een kop sterke koffie! Ik heb het vliegtuig dan ook een lief aaitje gegeven, want ik denk dat ik terug op mijn plaats zit. De zon schijnt vandaag en het is inderdaad een schone dag!

Advertenties

Damn!

Krijg ik net een gortdroge mail van bedrijf nummer twee waar ik aan het solliciteren ben om te melden dat ik dan toch niet geselecteerd ben voor de tweede ronde, niettegenstaande mijn profiel zowat voor 95% met de functie overeenkwam. Vijf procent te weinig dus…

Best wel balen dus, daar ik deze job ook wel zag zitten en er van overtuigd was dat ik met gemak de tweede ronde zou halen. Blijft er dus nog de eerste keuze over – die ik eigenlijk het meeste begeer – maar waar ik, zoals ik reeds eerder schreef, serieus wat (interne) concurrentie te vrezen heb. Zoveel concurrentie dat ik vrees dat mijn netwerk te klein zal zijn, laat staan dat ik geloof dat externe kandidaten een echte kans zullen verdienen. Ik voel de bui dus reeds hangen.

Damn, ik moet in mijn vorige leven echt wel de beest uitgehangen hebben… Tja, nu ik slechts één optie heb op beterschap, zal ik me maar stilaan voorbereiden op wat voortploeteren in de huidige situatie. We zien wel. Ook wat de toekomst brengt.

Progressie

Gezien ik toch volop aan het solliciteren ben kan ik u evengoed op de hoogte houden van de progressie ter zake. Vandaag ben ik op gesprek geweest bij het tweede paard waar ik op wed (zie post van gisteren, en het paard was me – wederom wel gezind. Na een vol uur op een best wel gezellige manier keuvelen met de HR directeur, onderbroken door een brandalarm (komt ge solliciteren en willen ze u meteen in brand steken), kreeg ik de boodschap mee dat mijn kandidatuur zéker zal voorgelegd worden aan de directie en ik mij fluks (volgende week) aan een antwoord mag verwachten. So far so good.

Het valt me wel op dat er tegenwoordig noch moeite noch geld wordt gespaard om de kandidaten die in de 2e ronde zitten te screenen bij een of ander gespecialiseerd assessment-bureau. Zowel bij dit als het ander bedrijf. Uiteraard gaat het hier niet over job als straatveger (tenzij die ook urenlange assessments krijgen) en ik kan er wel inkomen dat men enigszins zeker wil zijn dat de persoon in kwestie in staat is om enige eindverantwoordelijkheid te dragen. Zeker gezien het hier de bedoeling is om een paar honderd mensen aan te sturen (wees gerust, het betaalt goed). Daarentegen heb ik het nooit echt begrepen op dit soort van tests. Er worden dan vragenlijsten voorgelegd zoals volgende:

Wat is uw schoenmaat?

a) Donderdag

b) Sanseveria

c)12u30

d) da kan ni want ik draag zwemvliezen

Waar ik dan uiteraard “e” op wil aankruisen en die keuze betekent dan dat ik een of andere doorgedraaide psychopaat ben met een ongezonde voorkeur voor onbespoten bladgroenten. Of dergelijke. Toen ik zelf nog mensen selecteerde en aan de andere kant van de tafel zat, ging ik steeds af op een dosis gezonde mensenkennis (die me haast nooit in de steek liet) en baseerde ik me vooral op het doorlopen parcours van de kandidaat en het idee dat de proefperiode wel zou uitwijzen welk vlees ik in de kuip had. Maar goed, ik moet ze niet die testen. Ik zal me er wel uitlullen; wees gerust.

Jaja

Sinds vandaag wed ik dus inderdaad op twee paarden. Ik heb net een telefoontje gekregen om te vragen of ik morgen reeds voor een verkennend gesprek kan langskomen bij het bedrijf waar ik gisteren mijn kandidatuur indiende. Dat is verdomd snel, en misschien een indicator van de dringendheid waarmee ze mensen nodig hebben en tevens een aanwijzing dat ik misschien sneller dan gedacht uit mijn huidige “arbeidsvreugde” kan verlost worden. Nét iets minder glamoureus dan de andere job waar ik vooralsnog voor in de running ben, maar volgens mijn weten toch een baan waar ik – eindelijk – terug voldoening kan vinden.

Ondertussen ben ik te weten gekomen dat de concurrentie – voor die eerste sollicitatie – bikkelhard zal zijn. Wat me dan vooral frappeert is het feit dat er in-house kandidaten zijn die momenteel een superviserende functie uitoefenen, en elkaar reeds het leven zuur maken in de hoop van de felbegeerde managersplaats te kunnen claimen. Wat ik dan weeral wel niet begrijp is dat het bedrijf zelve kosten noch moeite bespaart om toch externe kandidaturen te accepteren. Zou men dan toch niet zo happy zijn met de interne kandidaten? Wordt alleszins vervolgd.

Voor mij betekent dit toch ergens een lichtpunt in de duisternis, gezien de relationele storm van het vroege voorjaar die maakte dat ik het allemaal terug in mijn uppie mag beleven, om nog maar te zwijgen van de – daaraan gelieerde – vakantie die ik nu op mijn buik mag schrijven.

 Het moet én zal een goeie lente worden. Eentje van verandering, en ditmaal ten goede!

Solliciteren

Ik heb u al gezegd dat ik geen happy camper ben in mijn huidige baan, en gezien ik graag de koe – of in dit geval een bedrijf – bij de horens vat ben ik vandaag op gesprek geweest voor een job die me op het lijf geschreven staat. Afin, een soort job die ik in feite zowat altijd heb gedaan, in leidende en minder leidende posities (ook met lange ij), behalve dan in mijn huidige baan waar ik zowat van verveling en wanhoop mijn hoofd tegen de muur loop te bonken.

Toch moet ik toegeven dat ik iets of wat terughoudend ben om terug in een managementfunctie te stappen. Ik herinner me dan vooral de vreselijke politieke spelletjes die ik weiger mee te spelen en die me mijn laatste job hebben gekost. Uiteraard willen twee (!) slechte ervaringen op dit gebied niet zeggen dat het overal – in die mate – van dattum is, maar ik hoed me er wel voor. Ik kan er nu eenmaal niet aan doen dat ik in de eerste plaats mijn werk wil doen zoals het hoort, en dat opportunisten die enkel uit eigenbelang en andere psychopathische trekjes de boel verzieken, mij vaak op hun weg vinden. Door de ene (de meerderheid gelukkig) ben ik graag gezien – omdat ik mijn nek uitsteek en principes heb – en door de andere word ik dan weer bekeken als een groot bakkes die al die leuke spelletjes saboteert en aldus zo snel mogelijk gemazouteerd dient te worden. En laat het nu net zo wezen dat de luchtvaartwereld bijzonder klein is, en er overal, in de 1e of 2e graad, exemplaren rondlopen waar ik niet zo’n beste herinneringen aan heb. En zij aan mij.

Maar terug naar het interview, dat zowaar een vol uur duurde, en bijzonder pittig was. De afdelingsdirecteur en de HR manager hebben zich flink uitgeleefd, waarbij de eerste mij het vuur aan de schenen heeft gelegd op technisch gebied, en de laatste het vooral wou hebben over mijn managementkwaliteiten en dan vooral wat er op die bewuste laatste 2 jobs was gebeurd (waar ik me zeer diplomatisch heb uitgeluld). Ik kan u verzekeren dat ik flink nerveus was – typisch voor een hyperventilantje zoals ik – maar gelukkig kwam mijn zelfvertrouwen en de daarbij horende spraakwaterval al snel boven. En ik heb het gevoel dat ik het schijnbaar goed gedaan heb. No flaws en alles spot-on.

De concurrentie belooft alleszins pittig te zijn (zowel intern als extern) en na deze sessie (wat ik binnen dit en 2 weken zal weten) dien ik nog een 2-tal assessments te ondergaan waar ik flink voor zal moeten studeren (ik kan godbetert mijn cursussen lijnpiloot nog eens bovenhalen), maar waar ik me zeker niet door uit mijn lood zal laten slagen. Al bij al positief dus, maar ik ben er zeker van – het werd zelfs zijdelings vermeld – dat er zal rondgebeld worden. Ik ben dus absoluut op mijn hoede, en hoop dat er geen van bovenvermelde antagonisten wordt opgebeld. Of ik zal me er weer moeten uitlullen. Want toch vind ik het straf, dat het soort bedrijfspsychopaten, waar ik het zoëven over had, daar steeds mee wegkomt en steevast ergens weer opduiken in je carrière. Soit, ik heb mijn ding gedaan, en naar mijn beste vermogen (gezien op het einde van het gesprek de woorden “tevreden”, “professioneel” en “aangenaam” vielen), en ik hoop slechts dat er geen nachtmerries uit het verleden opduiken die me het leven gaan zuur maken. Of een interne kandidaat die over mijn hoofd springt. Maar goed, dat zijn zorgen voor later. Ik kan nog steeds met een plan B op de proppen komen…

Pffff

Het is me opgevallen dat er meerdere mensen uit blogland op een of andere manier een wending willen geven aan hun leven en dan in het bijzonder aan het aspect “arbeidsvreugde”.

Ik had het u al eerder verteld, dat ik met nog maar weinig goesting aan de dagtaak begin. Hoe langer hoe meer, en aldus hoog tijd om actie te ondernemen. ’t Is niet dat ik het bedrijf perse een kwaad hart toedraag, gezien het met de collega’s en zelfs met de directie nogal meevalt, in die zin dat ze allemaal best wel sympathieke mensen zijn. De alomtegenwoordige lethargie daarentegen een overblijfsel uit de tijd dat deze boîte nog een staatsbedrijf was valt me zwaar. Iedere dag opstaan om half vijf, of soms nog vroeger, om dan steeds een hoop gezeur te moeten aanhoren over onderbemanning, en ondertussen een hoop ongeleide projectielen die best wel in een afstompende en fysiek zware job zitten – proberen gemotiveerd te houden, omvat zowat mijn dagelijkse agenda. Niet wat ik verwacht had en me verteld werd qua jobinhoud, en ik voel me toch wel wat in ’t zak gezet.

Uiteraard is er onderbemanning, en het is godgeklaagd dat tegenwoordig zowat ieder bedrijf het hoofd boven water probeert te houden (lees: de aandeelhouders tevreden houden) door met de helft van het benodigde personeel het steeds toenemende werk te proberen te verzetten.

Ook ik mag hier dagelijks van meegenieten, gezien het absenteïsme (dat niet altijd aan onderbezetting te wijten is), en heb geen andere keuze dan mee te draaien op de vloer en heavy loads manueel te versleuren, zodat ik op het einde van de dag weeral weet waar bepaalde rug- en schouderspieren zich bevinden. Mijn chiropractor is de enige die hierover verheugd is.

Tijd voor actie dus, en ik ben ondertussen volop aan het zoeken op de jobsites, niettegenstaande ik een wel erg gespecialiseerde ervaring heb (de luchtvaart weet u).

Groot was aldus mijn vreugde toen ik, een tweetal weken geleden, een job ontdekte die me volledig op het lijf geschreven staat. Ik heb uiteraard – gesolliciteerd, en duidelijk laten blijken dat ze niet veel verder moeten zoeken gezien de ideale kandidaat zich aangeboden heeft, of toch zoiets, en ik ben dus in blijde verwachting van een eerste sollicitatiegesprek. Toch voel ik de bui reeds hangen, gezien mijn interne contacten binnen bedrijf X me lieten weten dat er op deze vacature reeds intern op gesolliciteerd wordt, en ik stilaan vermoed dat de advertentie slechts geplaatst werd omdat het wettelijk zo moet. Dat zou uiteraard bagger zijn, maar goed, laten we maar even wachten wat het wordt.

Misschien moet ik mijn militant atheïsme maar eens laten varen en beginnen met kaarsen branden