Winkelkar

Laten we het eens hebben over supermarkten. Voor u misschien een banale bezigheid, maar indien u – net zoals ondergetekende – het zweet uwes aanschijns verkwist gedurende wel heel erg flexibele werkdagen komt er wel enige planning bij te kijken om uw dagelijkse boterham op uw keukentafel te krijgen.

Het helpt natuurlijk indien u een supermarkt om de (werk)hoek heeft en alhier zijn we gezegend met “dendelais” op voetafstand. Mijn inziens zowat de enige supermarkt in dit land waar gepensioneerden er beter aan doen om niét onder de middag hun aankopen te doen wegens horden – in gele fluo parkas getooide –  luchthavenmedewerkers die allemaal snel hun noenmaal bij elkaar willen sprokkelen en gedurende een halfuurtje, zo tussen halftwaalf en twaalf, voor lange files zorgen aan de “self-scanning”. Ge moet daar als gepensioneerde, en dan vooral op dat tijdstip, niet wagen om uw opgespaarde centen één voor één uit te tellen want u veroorzaakt geheid delay op de vertrekkende vluchten.  Het is dan ook de truuk om nét voor of na dit tijdstip, goed wetende wat ge wilt kopen en in welk rek ge daar voor moet zijn, door deze winkel te razen (of ben ik de enige die dit doe?) om in vijf minuten terug buiten te staan (ja, wellicht ben ik de enige die dit doe, en ik hou graag wedstrijdjes tegen mezelf).

Dat was wel anders op die andere luchthaven waar ik werkte, en waar enkel “denaldi” om de hoek lag. Sowieso ligt dit etablissement bij mij in de onderste schuif wegens teveel “ersatzprodukten” maar dan vooral de ellenlange rijen aan de kassa, alwaar ik, met mijn vijf artikelen in de hand, zowat de stenen uit de grond kon kijken maar geen één van de volle-kar-bezitters voor mij er aan dacht om me even voor te laten gaan wegens geel-fluoriscerend-en-dus-tegen-de-klok-belangrijk-werk-te-doen-hebbende. Er bleef dus niet veel anders over dan mijner kas op te vreten of stilletjes te hopen dat “denaldi” morgen een speciale kassa opendeed voor hogergeschoolden en ik dus snel zou kunnen afrekenen (ik weet het, dat is elitair van me, maar ze hadden me maar moeten laten voorgaan).

Doch mag ik u de ontdekking van de eeuw mededelen?  Gezien Penelope er de gewoonte van gemaakt heeft om voor enige produkten in de “Bio-planeet” ten rade te gaan, ben ik, eerst tot mijn grote afgrijzen wegens zaterdagvoormiddag en mijn grote angst in verband met grote mensenmassa’s, met hangende pootjes meegegaan naar dit groene emporium dat ik tot nu toe vermeed wegens pokkeduur en teveel overgesubsidieerde bobo’s die met hun aankopen aldaar hun geweten wensen te sussen vanwege hun toch wel grote ecologische voetafdruk.

Ik kan u echter met blijdschap aankondigen dat deze zaak wel degelijk vol overgesubsideerde bobo’s zit (duh), pokkeduur is (understatement), maar, zelfs op zaterdagvoormiddag, bijzonder rustig is (ha!), zeker wanneer gij dit vergelijkt met de doorsnee “dendelais” of “kolruit”, om nog maar van “denaldi” te zwijgen.  Eener ware laving voor mijn getergde zenuwen.

Ben ik dan nog elitairder geworden? Neen gij. Maar wanneer gij vaststelt dat deze winkel zowat zijn hele assortiment ter proeving voorlegt, en zelfs de helft van zijn personeel aan het koken zet, zomaar, voor uw neus en om eenvoudigweg door u te laten opeten zonder verdere vragen te stellen, kunt gij verstaan dat ik met graagte, en met lege maag, deze nering binnenstap en nooit met lege maag naar buiten ga.  Zo is iedereen tevreden, compenseer ik de prijzen met mijn gratis middagmaal en vind ik het niet erg om voor die paar keren te doen alsof ik een overgesubsidieerde bobo ben. Nu nog van mijn angsten voor mensenmassa’s en andere kluwens verlost geraken.

Advertenties

Quickscan

Ik vind dat bijzonder gemakkelijk zo’n “quick-scanning” kassa’s. Snel de supermarkt binnen, exact weten wat je nodig hebt en bovendien exact weten waar dat staat, en binnen de 10 minuten sta ik terug buiten. Bizar dus, dat ik deze morgen, zowat de enige was die van deze “terminals” gebruik maakte, terwijl al de andere klanten aan de gewone kassa’s stonden aan te schuiven. En dat is niet de eerste keer dat ik dit constateer.

Bij “ouden van dagen” of diegenen met 2 volle winkelkarren kan ik dat enigszins begrijpen, maar dat was het geval niet, gezien de helft daar met een mandje stond. Zijn die mensen nu bang van touchscreens? Of waren dat nu allemaal cyberanalfabeten? Ik begrijp er niks van.