Winter

“Het gaat geen winter meer worden”, zei onze tuba-solo me, toen ik verleden weekend een “luchtje” ging scheppen tijdens het jaarlijkse teerfeest van onze fanfare (waar anders zou ik een tuba-solo tegenkomen?).

Volgens sommige onheilsprofeten ligt het aan de opwarming van de aarde, maar ik kan u vertellen dat ge de zachte winter enkel en alleen te danken hebt aan ondergetekende.

U herinnert zich wellicht de laatste twee winters, waarbij uw Middernachtsdromer op de meest onchristelijke uren hele blizzards diende te doorstaan, door centimeters sneeuw diende te ploegen en zich, met de billen toegeknepen, op ware ijsbanen begaf, en dit alles zonder sneeuwbanden, omdat ik die toch wel wat te duur vond voor dat beetje sneeuw, althans zo redeneerde ik voor het begin van die winters. Ze zouden me niet liggen hebben dit jaar, en reeds begin december had ik een paar spiksplinternieuwe winterbanden onder mijn ijzeren ros hangen.

Het moest toch wel lukken dat Murphy, dat onzalige cynische creatuur, gezien had dat ik winterbanden had gekocht met de zachte winter als gevolg. ‘t Is aldus graag gedaan, maar ik vraag me af wat er gaat gebeuren wanneer ik voor de komende zomer een tuinset met grote parasol koop. Slecht idee me dunkt?

Andorra

Ik dacht dat ik deze keer eens niet geradbraakt op mijn bestemmingIMG_20140129_095211 ging aankomen – de urenlange busreizen van weleer in gedachten – omdat ik ditmaal met het vliegtuig ging skiën. Dat was dan even gerekend buiten het feit dat het vliegtuig reeds om 07u10 op Schiphol (!) vertrok en we dus ergens rond half drie des ochtends uit onze nest moesten kruipen om er tijdig te geraken, gevolgd door een vliegreis met een veel te kleine seat-pitch (met mijn knieën naast mijn oren) om dan een 3 uur lange trip van Barcelona naar Andorra te maken in een Spaanse bus op dwergenmaat (weeral in een of andere rare Sadhu-pose). Aldus voor driekwart geradbraakt en dat is uiteraard beter dan helemaal uitgewrongen op je vakantiebestemming aan te komen.

Voor iemand die 4 jaar niet geskied heeft was ik eigenlijk enorm verrast dat deze edele Alpijnse sport net zoals fietsen is: ik kon er meteen tegenaan en naar mijn gevoel skiede ik zelfs beter dan ooit. Uit-ste-ken-de condities ook, met verse sneeuw en veel zonneschijn, om nog maar te zwijgen van de knappe pistes (+200km!) en de ultramoderne infrastructuur waarmee klaar en duidelijk gesteld kan worden dat de Andorrezen op dit gebied van niemand lessen hebben te leren. IMG_20140128_131814De quotering van de pistes laat echter te wensen over, en volgens mij had de plaatselijke Andorrese skipiste-inspecteur een grandioos stuk in zijn kraag toen hij de kleurkes toewees. Zo hebt ge bepaalde “blauwe” pistes die zo smal, steil en hobbelig zijn dat ge al een verdomd slecht karakter moet hebben om daar beginnelingen van af te sturen, om nog maar te zwijgen van sommige brede, rustig glooiende “rode” pistes, waar je zelfs met een lange aanloop niet over de laatste heuvel geraakt en je jezelf de berg moet opduwen. Eerder donkerpaarse en lichtroze pistes, en in het “mezelf-de-berg-opduwen” heb ik dit jaar goud gehaald. Nu nog leren bergop skiën.

Andorra, een voorschoot groot, waar de valleien vol hotels, banken en winkels voor goedkope tabak en alcohol staan, en waar voor de rest geen gebenedijde f*ck te beleven valt, tenzij dan op de pistes, en slechts tot vijf uur in de namiddag, want dan sluit het sneeuwcircus onherroepelijk en kunt ge u – zonder après-ski – terugtrekken in uw hotel waar u een ongezellige bar wacht en sommigen het aandurven om het vocht wat uit de tapkraan komt te duiden als bier. IMG_20140130_152732Gezien ik voorheen slechts in Frankrijk en Oostenrijk heb geskied, waarbij dit laatste land zeker mijn voorkeur wegdraagt was het dus even slikken. Zeker wanneer ge u de ambiance herinnert in de Österreichische Skigebiete. Ditmaal geen overheersend Duits, Nederlands en Engels op de piste doch Spaans, Spaans, Spaans en… Russisch. Wat de Spanjaarden betreft kan ik u vertellen dat dit zowaar grotere onnozelaars zijn dan de jonge Duitsers die, zichzelf zwaar overschattend op hun strijkplank, de Oostenrijkse pistes onveilig maken. Meer nog, in de vier jaren die ik zonder wintersport doorbracht ben ik schijnbaar hopeloos achterop geraakt. Tegenwoordig heeft iedere sneeuw-hipster een camera op de helm staan, en gezien de aanwezigheid van Wifi in alle liftstations, zal het niet lang meer duren eer de peer pressure dicteert dat uw exploten live worden gestreamed op een of andere sociale netwerksite.

Ook nieuw – althans voor mij – zijn de ingebouwde intercoms en walkietalkies, waarmeeIMG_20140131_141623 ge uw gezelschap op ieder moment op de hoogte kunt houden van uw positie, resulterend in een kakofonie die niet alleen de radiofrequenties teistert maar ook mijn zenuwen, zeker wanneer het halve terras door zo’n apparaatje aan het kakelen is. Dat laatste, kakelen en ratelen als kippen zonder kop, van ’s ochtends tot in de vroege uurtjes, lijkt dan weeral tot de plaatselijke memen te behoren. Zo werden er plots 2 lagere schoolklassen in ons hotel gedropt met alle gevolgen van dien. Waar gij hoopt op een verkwikkende nachtrust wordt gij tot half twee in de ochtend wakker gehouden door kirrende Spaanse kinderen die het erg leutig vinden om door de gangen te rennen terwijl de leraars doodleuk in de bar zitten (de Europese subsidie voor tucht en orde was wellicht nog niet gestort) en ge zodus eerst denkt aan niet-realistische maatregelen – napalm, zenuwgas of hun hoofden op staken voor het hotel spietsen – om daarna op realistische maatregelen over te stappen – hoe zeg je “shut the f*ck up” in het Spaans – totdat de hotelbaas er tussen diende te komen en ons en de andere hotelgasten bezwoer om nooit nog scholen in zijn etablissement toe te laten.

Nu we toch bij het hotel zijn aanbeland; dat was in alle geval netjes doch de haperende wifi en het eten lieten veel te wensen over. Diezelfde koks – of wat er voor door moet gaan – die u des zomers een vettig en veel te duur prakje voorschotelen aan de Costa Brava, verhuizen in de winter naar deze gebieden, en onze darmen hebben het geweten. We waren alleszins niet de enigen die last hadden van de ingewanden, daar ik de Russen meermaals het woord “kak” hoorde zeggen (een flauwe mop, ik weet het).

Van Russen gesproken. Zelden een vakantiegebied gezien dat als dusdanig geïnfesteerd was met “nouveaux riches” uit het Oosten. Ge hoort ze – luidruchtig – merkt ze – lomp en boers vanwege het idee dat ge u alles moogt permitteren als ge veel geld hebt – en ge kunt ze gemakkelijk herkennen, steevast met het duurste en nieuwste materiaal uitgerust en gekleed volgens de laatste (ski)mode. Vooral dan de vrouwen, die ofwel giftig roze of gouden skijasjes hebben of zich tooien in een of ander luipaardmotief, afgezet met echt bont (uiteraard) en voorzien van het logo van Sochi 2014. Niet echt een aanwinst op de piste; geloof me.

IMG_20140129_103805Afin, gezien de prijs van deze last minute hebben we weinig reden tot klagen, we gingen nu eenmaal skiën en dat aspect viel ons bijzonder goed mee, en de begeleidster – Hollands en dus alles keurig geregeld – deed toch wel erg haar best om het naar onze zin te maken. Misschien dat ik het de volgende keer toch zelf plan (vanuit Brussel dan) of toch maar terug richting Oostenrijkse bergen ga. Want ik heb ze gemist, die Oostenrijkse Gemütlichkeit, en Anton. Anton aus Tirol.

Eindoordeel Andorra: 7/10

Smokkelaarsnest

Alsof er een kudde buffels over me heen gelopen is. Zo voelde ik me vanmorgen toen de wekker begon te kwetteren – in mijn geval zijn dat kwetterende vogeltjes en een waterval  – en ik na twee dagen ziek doorwerken toch besloot om maar eens naar de dokter te gaan. Ik zou maar eens mijn paladijnen kunnen besmetten en dan is het hek helemaal van de dam. Aldus een paar dagen verplichte congé en de gedachte dat ik beter nu ziek ben dan volgende week, gezien ik er eind volgende week op uit trek!

U heeft dat goed gehoord.  Ik heb al een goed voornemen van de laatste post waargemaakt en trek voor een week naar de Pyreneeën om me aldaar nog eens op de latten te wagen.

Het is ondertussen weeral een paar jaar geleden dat ik nog geskied heb, en dat ligt dan aan een gebrek aan tijd (verleden jaar was ik aan het renoveren) maar vooral door het gebrek aan geschikte skipartner.  Mijn maag draait al om bij het idee om ergens als vijfde wiel aan de wagen mee te draaien, of mee te skiën in dit geval, en mijn stamcafé bevat te weinig toogmaten die deze edele Alpijnse sport machtig zijn. Langzaufen daarentegen gaat ze prima af, en ook ik heb reeds enige medailles in deze discipline behaald, maar daar geraak je niet verder mee dan de après-ski.

Gezien Penelope (nog) niet skiën kan en tevens hare moeder, tijdelijk residerend op een Spaans eiland, gaat bezoeken, leek het sneeuwplezier ook dit jaar weinig kansen te hebben.  Ik had dan ook niet verwacht dat Sieglinde, Walkure op de bike en snowboard, goede vriendin sinds jaren en ook aanwezig aan de toog van bovenvermeld stamcafé, zomaar pats-boem instemde om enige vakantieopties te onderzoeken. U leest het goed; ik ga met een andere madamme skiën, doch dit geheel in overeenstemming met alle betrokken partijen alsook Penelope (uiteraard) en waar ik er zelfs verbaasd van ben dat mijn doodbrave katholieke moeder daar geen problemen mee heeft. Moet kunnen, gezien ik anders nog lang kan geelogen naar die gelukkigen die formidabele sneeuwverhalen komen vertellen.

Dat het jaren geleden was merkte ik meteen aan de prijs – was skiën zo duur? – en de moed zakte me meteen in de schoenen, daar ik het toch wel lichtelijk overdreven vind om een kapitaaltje te besteden waarmee je in de zomer gemakkelijk twee weken vakantie kan vieren. Bovendien herinnerde ik mij de calvarie van de lange busreis, steevast geradbraakt ter bestemming aankomende na een slapeloze nacht onder invloed van een hoop zatte, joelende snotneuzen, die op de terugweg –gelukkig – een stuk stiller waren. Er was slechts die ene keer dat ik, met een kameraad die werkte voor een luchtvaartmaatschappij, ging skiën met het vliegtuig (de zaligheid van de korte reis) maar u begrijpt meteen dat het budget, wanneer ge die tickets zelf betaalt pijlsnel de hoogte ingaat. Het was dan ook puur per toeval dat ik  – koortsachtig surfende tijdens de middagpauze -  een meer dan betaalbare last-minute ontdekte, enorm gestresseerd was omdat Sieglinde geen – zoals ik – ingebouwde smartphone heeft waarop je ten allen tijde kan bellen, en ik vreesde dat andere snoodaards met de reis gingen lopen en waar ik achteraf constateerde dat de laatste plaatsen inderdaad aan sneltreinvaart de deur uitgingen. Afin, lang leve het internet en de Hollandse vliegtickets, want voor dezelfde prijs als een vergelijkbare Vlaamse busreis in dezelfde periode heb ik nog twee plaatsen kunnen regelen.

Binnen anderhalve week sta ik op de – momenteel dik besneeuwde – slopes van een Pyrenees smokkelaarsnest en ik kijk er geweldig naar uit!

Nu me nog proberen te herinneren hoe dat skiën weeral ging.

article-0-03C5904D000005DC-263_468x268

De eindejaarsvragen

Niettegenstaande ik Humo – een totaal verkleuterd magazine – al jaren niet meer lees, zijn de “eindejaarsvragen” alhier nog steeds een bron van inspiratie om een overzicht van het voorbije jaar te maken. Anno 2013 was, nog steeds, een pokkedruk jaar waarin ik mijn uiterste best doe om er voor te zorgen dat uw vliegtuig tijdig vertrekt en waar ik uitermate in mijn nopjes ben om dit soort werk te mogen doen. Er zijn uiteraard de ergernissen – ge moet maar eens goed personeel proberen te vinden heden ten dage, zeker wanneer er “flexibel” gewerkt dient te worden en men enige verantwoordelijkheid van dat personeel verwacht – maar daar schrijf ik later nog eens over.

Positief en veel te lang geleden waren de kleine en grotere tripjes met Penelope, waarbij het concept “vakantie nemen” stilaan terug de oude definitie krijgt en ik u alleen maar kan verzekeren dat het volgend jaar meer van dat zal zijn en er reeds enige vage plannen gebroed worden, maar goed, laat ik maar overgaan op de klassieke vragen:

Wat vindt u de belangrijkste gebeurtenis, evolutie of trend van het voorbije jaar?

Persoonlijk: alles lijkt, na woelige jaren, iets of wat terug in de plooi te vallen.

Algemeen: een regering die schijnbaar op een andere planeet leeft en blijft volhouden dat alles goed gaat, waar er in het beste geval slechts tijdelijke en halve maatregelen zijn genomen. Erger nog, dat er slechts één op drie personen in deze samenleving bijdraagt aan het in stand houden van ons sociale systeem. Maggie Tatcher had het al lang geleden begrepen: “The problem with socialism is that you eventually run out of other people’s money.”

Wat vindt u het beste en wat het slechtste radio- en /of tv-programma van 2013?

Radio: iedere dag blootgesteld worden aan Q-music maakt dat ik op mijn strepen ga staan en ordonneer/eis dat er minstens één dag per week wordt overgeschakeld naar StuBru (uiteraard enkel ‘s ochtends of ‘s avonds), en dit onder dreiging van heelder dagen Klara op te zetten (voor sommigen een verschrikkelijke kwelling). Datzelfde Klara houdt dan weer de zenuwen onder controle in de dagelijkse file (merci Klara).

TV: blij verrast en geweldig goed geamuseerd met “Eigen Kweek” en er waren uiteraard ook de klassiekers zoals “Game of Thrones” en “Little Britain”.

Wat is het beste boek dat u in 2013 gelezen hebt, wat is de beste film die u hebt gezien, wat het beste toneelstuk en/of concert, en wat is uw favoriete cd van dit jaar?

Boek: in feite veel te weinig gelezen vanwege, des avonds, afgepeigerd in mijn mand terecht te komen of – al even veel afgepeigerd en daarna nog meer – de toog op te zoeken van mijn stamcafé. Toch herinner ik me “Ijsland” van Ronald Giphart en is de bedlectuur beperkt gebleven tot een aantal boeken over economie en aanverwanten (als ge daar niet van in slaap valt weet ik het ook niet meer) en een zware opwelling van jeugdnostalgie onder de vorm van stokoude Jommekes, en al even oude Piet Pienter en Bert Bibbers. Van strips gesproken, en bij deze een nieuwe subcategorie:

Beste Strip: de nieuwe Blake & Mortimer, “De Septimus golf”; buitengewoon en magistraal. Edgar P. Jacobs, de meester zelve, zou het niet beter gekund hebben. Ook nog een eervolle vermelding voor “Amoras”, de nieuwe Sus en Wis spin-off.

Film: nog steeds geen cinema bezocht in 2013 en me afvragend waarom ik dat zou doen, gezien ik geen behoefte heb om iedere prent in 3D te zien, laat staan dat ik daar een kapitaal voor zou betalen wanneer ik de DVD gezellig thuis kan bekijken. “Thuiskijken” is bovendien handig, wanneer ge weet dat ik de onhebbelijke gewoonte heb om – reeds tijdens de film – trivia, namen van acteurs, opnamelocaties en dergelijke op te zoeken op mijn smartphone en ik dus wel degelijk een pauzeknop nodig heb. Ik kan er niet aan doen. Zijn op deze wijze bekeken en goedgekeurd: “Cloud Atlas”; topcast en een erg verrassend verhaal met dito verhaallijnen, “The Europa Report”, welke eindelijk de “Sci” terug brengt in “Sci-Fi” , “The Machinist”, grandioos en creepy tegelijkertijd en “Safety Not Guaranteed”, om het eens over een lichtere boeg te gooien. Qua animatiefilm moet ik u het hilarische “Ronal The Barbarian” aanraden!

Toneel: euh…

Concert: een “euh” van formaat, uitgezonderd het jaarlijkse concert van mijn dorpsfanfare, welk uiteraard schitterend was.

Wie wenst u wat toe voor 2013 (ten goede of ten kwade)?

Dat zult u wel kunnen raden aan de hand van de eerste vraag en doe daarbij ook nog een snelle en roemloze dood voor dit bananenkoninkrijk.

Mezelf wens ik wederom een definitieve rookstop, maar ook meer quality time, bij voorkeur op verplaatsing en uiteraard hetzelfde voor Penelope :-) Ik beloof ook om minder te “vergeten schrijven” op deze blog.

Daarentegen wens ik het allerbeste voor u beste lezers en medebloggers – want u was zeer talrijk dit jaar, niettegenstaande mijn vergetelheden op het gebied van schrijven, Dat we nog veel mogen mogen en lang kunnen kunnen!

 

Piek

Dan valt ge ten prooi aan een vlaag van nostalgie en melancholie en wilt ge terug een kerstboom zetten. De boom – een plastieken – staat er, de ballen en slingers (IKEA hiep hoi) hangen er in, en de geweldige retro-kerstballen van moeder en moeder haar moeder maken van mij een tevreden man. Maar een goede ouderwetse kerstboom heeft een piek nodig. Neen, geen sterren en ander gezever, maar zo’n goede oude glazen piek met zo’n “half” gat er in.

 

Ik ben nu één Ikea, één Makro, één Carrefour en nog een Brico-met-mega-kerstassortiment verder en heb nog geen één piek gezien. Ja, in de laatste winkel zo van die gigantische dingen die zo groot zijn als mijn boompje zelve en dat trekt er niet op. Misschien ben ik wel té folkloristisch bezig, maar ik geef niet op. Ik heb immers nog 19 dagen om er eentje te vinden.

En zo wordt een klets nostalgie een actuele bekommernis. Misschien heeft die 1-euro dude uit de vorige post er nog eentje liggen :-)

172895187-oude-glazen-kerstpiek

 

1 Euro

Gezien de stad een grote bouwput geworden is en bijgevolg de zaterdagmarkt in ieder verloren hoekje gedropt wordt wegens gewoonweg te weinig plaats, durft de gewone lay-out van de markt – groentekramen voor mijn deur – wekelijks te veranderen. Zo werd ik deze ochtend wakker om te constateren dat een van de marginaalste kramen- die van alles voor één euro – voor mijn drempel stond geparkeerd. Niks op tegen, ware het niet dat de marchand zelve, constant, en met tussenpozen van minder dan vijf seconden, “Iënen euroo, alles voor iënen euro” stond te bleren.

Ge probeert daar tijdens uw ontbijt niet op te letten, maar dra wordt het lezen van uw ochtendlijke gazet een hele opgave.

Ik stormde naar beneden, nog steeds in mijne peignoir, om de man vlakaf te vragen of hij voor 20 euro gedurende een halfuur zijn klep wou houden. De man werd bleek rond zijn neus en beloofde…

Neen, die laatste paragraaf is gelogen. Ik ben dan maar vroeger naar de stad van Penelope getogen, maar het klonk wel goed hé?

Winkelkar

Laten we het eens hebben over supermarkten. Voor u misschien een banale bezigheid, maar indien u – net zoals ondergetekende – het zweet uwes aanschijns verkwist gedurende wel heel erg flexibele werkdagen komt er wel enige planning bij te kijken om uw dagelijkse boterham op uw keukentafel te krijgen.

Het helpt natuurlijk indien u een supermarkt om de (werk)hoek heeft en alhier zijn we gezegend met “dendelais” op voetafstand. Mijn inziens zowat de enige supermarkt in dit land waar gepensioneerden er beter aan doen om niét onder de middag hun aankopen te doen wegens horden – in gele fluo parkas getooide –  luchthavenmedewerkers die allemaal snel hun noenmaal bij elkaar willen sprokkelen en gedurende een halfuurtje, zo tussen halftwaalf en twaalf, voor lange files zorgen aan de “self-scanning”. Ge moet daar als gepensioneerde, en dan vooral op dat tijdstip, niet wagen om uw opgespaarde centen één voor één uit te tellen want u veroorzaakt geheid delay op de vertrekkende vluchten.  Het is dan ook de truuk om nét voor of na dit tijdstip, goed wetende wat ge wilt kopen en in welk rek ge daar voor moet zijn, door deze winkel te razen (of ben ik de enige die dit doe?) om in vijf minuten terug buiten te staan (ja, wellicht ben ik de enige die dit doe, en ik hou graag wedstrijdjes tegen mezelf).

Dat was wel anders op die andere luchthaven waar ik werkte, en waar enkel “denaldi” om de hoek lag. Sowieso ligt dit etablissement bij mij in de onderste schuif wegens teveel “ersatzprodukten” maar dan vooral de ellenlange rijen aan de kassa, alwaar ik, met mijn vijf artikelen in de hand, zowat de stenen uit de grond kon kijken maar geen één van de volle-kar-bezitters voor mij er aan dacht om me even voor te laten gaan wegens geel-fluoriscerend-en-dus-tegen-de-klok-belangrijk-werk-te-doen-hebbende. Er bleef dus niet veel anders over dan mijner kas op te vreten of stilletjes te hopen dat “denaldi” morgen een speciale kassa opendeed voor hogergeschoolden en ik dus snel zou kunnen afrekenen (ik weet het, dat is elitair van me, maar ze hadden me maar moeten laten voorgaan).

Doch mag ik u de ontdekking van de eeuw mededelen?  Gezien Penelope er de gewoonte van gemaakt heeft om voor enige produkten in de “Bio-planeet” ten rade te gaan, ben ik, eerst tot mijn grote afgrijzen wegens zaterdagvoormiddag en mijn grote angst in verband met grote mensenmassa’s, met hangende pootjes meegegaan naar dit groene emporium dat ik tot nu toe vermeed wegens pokkeduur en teveel overgesubsidieerde bobo’s die met hun aankopen aldaar hun geweten wensen te sussen vanwege hun toch wel grote ecologische voetafdruk.

Ik kan u echter met blijdschap aankondigen dat deze zaak wel degelijk vol overgesubsideerde bobo’s zit (duh), pokkeduur is (understatement), maar, zelfs op zaterdagvoormiddag, bijzonder rustig is (ha!), zeker wanneer gij dit vergelijkt met de doorsnee “dendelais” of “kolruit”, om nog maar van “denaldi” te zwijgen.  Eener ware laving voor mijn getergde zenuwen.

Ben ik dan nog elitairder geworden? Neen gij. Maar wanneer gij vaststelt dat deze winkel zowat zijn hele assortiment ter proeving voorlegt, en zelfs de helft van zijn personeel aan het koken zet, zomaar, voor uw neus en om eenvoudigweg door u te laten opeten zonder verdere vragen te stellen, kunt gij verstaan dat ik met graagte, en met lege maag, deze nering binnenstap en nooit met lege maag naar buiten ga.  Zo is iedereen tevreden, compenseer ik de prijzen met mijn gratis middagmaal en vind ik het niet erg om voor die paar keren te doen alsof ik een overgesubsidieerde bobo ben. Nu nog van mijn angsten voor mensenmassa’s en andere kluwens verlost geraken.