Tot gisteren was “Blue Monday” enkel klassieker van New Order, tot ik vandaag in de krant ontdekte dat het ook de meeste deprimerende maandag van het jaar is. Er bestaat zelfs een wetenschappelijke formule om dat te determineren. Geen wonder dus dat ik gisteren in de wachtkamer van de dokter zat, met het gevoel alsof er een hele kudde olifanten over mijn corpus was geraasd, zeer aan mijn haar en pijnlijke oogbollen. Griep. En ik die dacht dat ik enkel mijn kwaad aan het uitzweten was. Best wel balen na wat een productief weekend bleek te zijn.
Na deze morgen in een zwembad wakker geworden te zijn kan ik stellen dat het me reeds iets beter afgaat. Het productieve weekend verder zetten – ik ben aan het schilderen geweest – lijkt me nog niet aan de orde, maar het belette me niet om toch even naar buiten te gaan. Een mens moet tenslotte aan jacht en visvangst doen, want de keukenkasten bleken akelig leeg te zijn.
Maar laten we dan ook eens de positieve kanten van de zaak bekijken; het is al lang geleden dat ik nog eens op een rustige dag, wanneer anderen werken, in de zonneschijn – jawel – door de stad kan wandelen, me toch niet kan inhouden om een boekenwinkel binnen te stappen, goed wetende dat ik geen boekenwinkel kan binnengaan zonder een boek te kopen, en binnen de vijf minuten een prachtig reisverhaal te vinden over een of andere gekke Hollander die met een zelfgebouwd vliegtuig een verbijsterende tocht door Afrika maakte. ‘t Was daarentegen bijna de laatste Brusselmans geweest, maar dat is voor de volgende keer.
Dan waren er ook nog de herinneringen, die ge al lang verdrongen hebt, plots naar boven worden gehaald en u een mijmerende glimlach bezorgen. Zo was er dit weekend de vraag of ik “ook zo nerveus was en niet kon slapen op de vooravond van een schoolreis.”
Zijt maar gerust. Ik was al om zes uur wakker na een nacht waarin het leek dat ik geen oog had dichtgedaan. Het was op het einde van de jaren zeventig en het begin van de jaren tachtig, waarin we met onze graadklasjes (twee studiejaren bij elkaar in één klas) op een autocar werden gedropt naar een van die bestemmingen die u wellicht ook heeft bezocht wanneer uw broek de lagere schoolbanken schuurde. De zoo van Antwerpen, waar ge toen nog de olifanten mocht voederen, en ik de dolfijnenshow heb gemist vanwege een acute aanval van spetterk*k. De watervallen van Coo, waar we ons te pletter hebben geamuseerd in een pretpark dat ge nu enkel in Noord Korea zou kunnen terugvinden. De grotten van Han die dicht waren wegens gesloten, en waardoor we in de grotten van Rochefort terechtkwamen. Brugge en opnieuw een dolfinarium, waar ik dit keer wel dolfijnen kon zien, nadat ik de ganse ochtend niet aan mijn boterhammen – met omelet om het brood vers te houden – durfde komen. Om nog maar te zwijgen van alle kleine reisjes die we ondernamen met een amechtig schoolbusje dat nu nog niet eens door de automobielinspectie zou komen wegens niet beantwoordend aan de veiligheidsnormen.
En toch waren wij content, maar dat was dan ook in de jaren tachtig, en wij waren niet veel gewoon. En zo gaat een post over een baaldag plots over schoolreisjes.
Dan zit ik soms in mezelf te zeuren dat de Muze me danig in de steek laat, maar dan duikt er opeens een dankbaar onderwerp op. Zo las ik op een andere blog een verwijzing naar de post van een zekere Sofie die ondertussen ook op de site van Knack werd gepubliceerd. Aandoenlijk, maar laat ik nu net een heleboel bemerkingen hebben – anders schreef ik er niet over, uiteraard.
